[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Αιχμάλωτος του παρελθόντος

Το έλεγαν παλιά στη Χαρ.

Τρικούπη: ένα από τα «μείον» του Γιώργου Παπανδρέου είναι οι άνθρωποί του. Αγνωστοι, αδοκίμαστοι και καθόλου ΠΑΣΟΚ. Απεδείχθη ότι αυτοί ήταν η δύναμή του. Οχι οι ίδιοι- αρκετοί δείχνουν σοβαρά μειονεκτήματα τώρα που βρίσκονται στα πράγματα. Αλλά αυτή καθαυτή η ευχέρειά του να αναζητά διαρκώς καινούργια πρόσωπα. Η συχνότητα με την οποία εναλλάσσονται στο προεδρικό ρόστερ εστιάζει το ενδιαφέρον σ΄ αυτήν την ίδια την εναλλαγή- όχι στους εναλλασσόμενους. Ετσι πολιτεύθηκε ο Παπανδρέου και τού βγήκε. Ετσι δεν μπορεί να πολιτευτεί ο Αντώνης Σαμαράς και δεν του βγαίνει. Ως τώρα ο Αντώνης δεν έχει ανεβάσει στην κεντρική σκηνή ούτε ένα καινούργιο πολιτικό στέλεχος. Ούτε ένα! Στους έξι μήνες ο Γιώργος είχε βάλει τους πασόκους, τα μέσα ενημέρωσης και έτερους Καππαδόκες να ψάχνονται σε στυλ: «ποιος είναι αυτός, ποιος είναι ο άλλος, που τον βρήκε εκείνον».

Μέσα από αυτό αναδεικνυόταν η πρόθεσή του να κινήσει τα πράγματα προς τα εμπρός.

Ο Σαμαράς δείχνει- εκών, άκων;κάτι σαν εμμονή να τα γυρίσει πίσω. Δίπλα του βρίσκονται φιγούρες που παραπέμπουν σ΄ αυτά που θα ήθελε να ξεχάσει ένας καινούργιος αρχηγός. Δεν έχει νέα πρόσωπα και ανακυκλώνει ό,τι του κληροδότησε ο προκάτοχός του;

Εχει, αλλά δεν μπορεί να τα επιβάλει στις παλιές καραβάνες της Ρηγίλλης; Δεν δέχεται κανείς να βάλει το κεφάλι του στο ίδιο τσουβάλι με τους αποσυνάγωγους της 4ης Οκτωβρίου;

Η ουσία είναι ότι το παλιό αντέχει στη Ν.Δ. Και αυτό δεν είναι καλό σημάδι για την πολιτική γενικότερα. Η σαρωτική ανανέωση που επιβάλλει από τη μια πλευρά ο Παπανδρέου, μπορεί να έχει και τα περίεργά της. Αλλά κλείνει σελίδες και λογαριασμούς με το παρελθόν του κόμματός του. Αυτό είναι κέρδος για το πολιτικό σύστημα. Ο Σαμαράς δείχνει να αιχμαλωτίζεται στο παρελθόν της Ν.Δ.- ίσως γιατί υπάρχει ακόμη μέσα του κάτι απ΄ το δικό του παρελθόν στη Ν.Δ.

Ετσι όμως θα χάσει την παρτίδα πριν την παίξει. Ηδη η Ν.Δ. πάει σε συνέδριο ανανέωσης της…

αδυναμίας της ανανεωθεί! Οπως και επί Καραμανλή δηλαδή. Γι΄ αυτό άλλωστε έφτασε στο σημείο που έλεγε ο αμερικανός πολιτικός Θίοντορ Ρούσβελτ: «Κάθε φορά που φωνάζουν ονόματα στη Βουλή, οι βουλευτές της δεν ξέρουν αν πρέπει να φωνάξουν “παρών” ή “αθώος”…».