ΜΑΤΙΕΣ Το μαστίγιο

Αυτοσαρκαζόμαστε. Και καλά κάνουμε. Βρισκόμαστε αρπαγμένοι από μια σανίδα, στη μέση του πελάγους, για να μη βουλιάξουμε, αλλά κάτι μας έχει απομείνει. Το χιούμορ. Γι΄ αυτό και η «Καθημερινή» έγραφε την Πρωταπριλιά: «Εντυπωσιάσθηκαν οι ελεγκτές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τη θεαματική βελτίωση των οικονομικών της υγείας, καθώς διαπίστωσαν ότι οι νοσοκομειακές δαπάνες, κατόπιν των ριζικών μέτρων που έλαβε η ηγεσία του υπουργείου, μειώθηκαν αισθητά. Εντύπωση προκαλεί στους ελεγκτές και η δραστική μείωση των φορέων του δημόσιου τομέα, όπως και η σημαντική τόνωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας χάρις στις πολιτικές του υπουργείου Οικονομίας».

Αυτοσαρκαζόμαστε, αντί να αυτομαστιγωνόμαστε.

Οι πολιτικοί, πριν από όλους. Και ύστερα εμείς. Οι πολιτικοί δεν μας υποχρέωσαν να είμαστε ζήτουλες, κακομοίρηδες, να τους προσκυνάμε για τη μετάθεση ενός φαντάρου, να τους γλείφουμε για μια θέση κλητήρα σε κάποιο δημόσιο οργανισμό; Εμείς δεν είμαστε εκείνοι που νομίσαμε ότι το Χρηματιστήριο μοιράζει λεφτά και γίναμε, όλοι σχεδόν, «επενδυτές», με αποτέλεσμα να μας φάνε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε οι επιτήδειοι; Τα κοράκια; Εμείς δεν είμαστε, που μπροστά στις θυρίδες των τραπεζών στήναμε ουρές για εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, δάνεια για τζόγο και για καλοπέραση; Εμείς δεν είμαστε εκείνοι, που είμαστε πρώτοι, σε όλο τον κόσμο, στην αγορά αυτοκινήτων Καγιέν;

Η οικονομική μας κατάσταση είναι για κατάρες και δάκρυα. Οι πάντες κλαίνε και οδύρονται. Αλλά το Πάσχα οι εθνικές οδοί έπηξαν από τα γιωταχί. Και θα πήξουν και πάλι κάποιο άλλο «τριήμερο» (Πρωτομαγιά). Δεν πά΄ να πέφτουν οι φόροι και οι ανατιμήσεις σαν το χαλάζι; Εμείς, είμαστε… Ελληνες! Πιστεύουμε ότι «η φτώχεια θέλει καλοπέραση». Δεν είμαστε σαν τους Γερμανούς, που η Μέρκελ τούς έβαλε τα δυο πόδια σ΄ ένα παπούτσι και δεν έβγαλαν άχνα.

Και τώρα τούς βρίζουμε, επειδή αρνούνται να μας δανείσουν! Και αρνούνται, γιατί βεβαίως δεν μπορούν να ανεχθούν, εμείς να τη βγάζουμε «μπέικα», με δανεικά, και αυτοί να ζουν με καθηλωμένους μισθούς, εδώ και χρόνια.

Αυτοί είμαστε, δυστυχώς. Ετσι μας διαπλάσανε- συχνά και με το παράδειγμά τους- οι ταγοί μας. Ξεχάσαμε τι συνέβη το καλοκαίρι του 2007; Ο Καραμανλής, ενώ γινόταν στάχτη η Ηλεία από τις πυρκαγιές, μοίραζε τριχίλιαρα στον κόσμο, για να ξανακερδίσει τις εκλογέςπου τις κέρδισε! Και στους πυρόπληκτους κολλήσανε χιλιάδες άσχετοι, ακόμη και από τη Βόρεια Ελλάδα, για να τσεπώσουν τα χρήματα, που δεν τους ανήκαν!

Αμ το άλλο; Ο Παπανδρέου, χορήγησε ένα επίδομα αλληλεγγύης στους φουκαράδες. Επίδομα, που θα επιβαρύνει τον προϋπολογισμό, κατά 1 δισ. Και εμφανίσθηκαν και πάλι ένα σωρό δικαιούχοιμαϊμούδες και «τσίμπησαν» τα χρήματα. Δώσε και σε μένα μπάρμπα! Και τους ανακαλύψανε! Αλλά είμαι πολύ περίεργος να δω πού θα καταλήξει αυτή η ιστορία. Γιατί, ως γνωστόν, στην Ελλάδα ζούμε. Και στην Ελλάδα, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Ακόμη και να φυτρώσουν γένια στα μάγουλα των σπανών…