[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Στην Αθήνα του Βορρά

Σε κάθε μουσείο, σε κάθε μνημείο, σε κάθε ιστορία του Εδιμβούργου, που διάβασα τις μέρες που το επισκέφτηκα αυτό το Πάσχα, γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι τον 18ο αιώνα το είχαν ονομάσει «Αθήνα του Βορρά». Στην αρχή νόμιζα για τα κτίριαέχει αρκετά νεοκλασικά, αλλά δεν είναι αυτό που θα έλεγε κανείς νεοκλασική πόλη. Υπάρχει μάλιστα και μια σειρά από κολόνες σε έναν λόφο που είχε αρχίσει να γίνει αντίγραφο του Παρθενώνα, αλλά τα λεφτά δεν έφτασαν. Ομως το προσωνύμιο «Αθήνα του Βορρά» το πήρε για την ανάπτυξη των τεχνών και επιστημών την εποχή που η Αθήνα ήταν μια μικρή πόλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κι ένα όραμα λάμψης στα μυαλά των Ευρωπαίων.

Εκεί, στην Αθήνα του Βορρά, εγώ ως Αθηναία του Νότου τρόμαξα να συνηθίσω πόσο σχολαστικά οι οδηγοί των λεωφορείων βγάζουν ένα ένα τα εισιτήρια και περιμένουν να μπει και να βγει και ο τελευταίος επιβάτης πριν ξεκινήσουν.

Την πρώτη φορά έβραζα από ανυπομονησία και φόβο ότι θα κλείσουν οι πόρτες να με πιάσουν ανάμεσα, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί δεν με έβριζαν όλοι οι συνεπιβάτες και ο οδηγός που δεν ήξερα τι να κάνω, και μου εξηγούσαν κανονικά, με περίμεναν να ψάξω για ψιλά. Τη δεύτερη φορά κατάλαβα ότι έχω δικαίωμα σε αυτή την καθυστέρηση, κανείς δεν θα με λούσει με διάφορα επίθετα και ο οδηγός δεν θα ξεκινήσει πριν απαντήσει στις ερωτήσεις μου. Την τρίτη φορά συνειδητοποίησα ότι και στη στάση ο κόσμος περίμενε να μπει μέσα με τη σειρά που έφτανε, ακόμα και κάτω από τη βροχή. Και μόλις άρχισαν αυτά τα παράξενα να μου αρέσουν, γύρισα στην Αθήνα του Νότου.

Να ζητήσουμε το όνομα πίσω από το Εδιμβούργο, δημιουργείται σύγχυση.