[ Δρόμοι ]

Στις υποσχέσεις…
… για ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας από τα βάθη της κρίσης, ας κρατήσουμε καλύτερα μικρό καλάθι. Οι ενδείξεις πράγματι υπάρχουν, αλλά πολλές από αυτές είναι κατασκευασμένες. Και απουσιάζουν από αυτές οι εργαζόμενοι.

Πώς κατασκευάζεται…
… μια ανάκαμψη; Ας πάρουμε για παράδειγμα τα στατιστικά στοιχεία που ανακοίνωσε το αμερικανικό Γραφείο Εργασίας για την απασχόληση τον Μάρτιο. Σύμφωνα με αυτά, δημιουργήθηκαν 162.000 νέες θέσεις εργασίας. Μακάρι να ήταν αυτή η αλήθεια, αλλά ο οικονομολόγος Γκραμ Σάμερς έχει άλλη γνώμη. Σε αυτό τον αριθμό περιλαμβάνονται 48.000 άνθρωποι που εργάστηκαν στην απογραφή. Δεν πρόκειται για θέσεις εργασίας. Ούτε ξέρουν αν θα ξαναπροσληφθούν όταν με το καλό ξαναγίνει κάποτε νέα απογραφή. Χωρίς αυτούς τους «εργαζόμενους» απομένουν λοιπόν 114.000 νέες θέσεις εργασίας τον μήνα Μάρτιο. Και από αυτές, όμως, πρέπει να αφαιρεθούν άλλες 81.000 που δημιουργήθηκαν λογιστικά, λαμβάνοντας υπόψη τον κύκλο ζωής των επιχειρήσεων. Πόσες απομένουν λοιπόν; 33.000

θέσεις εργασίας. Εδώ είναι που μπαίνει στη μέση ο «στρατηγός χειμώνας». Ο περασμένος χειμώνας ήταν πράγματι πολύ βαρύς στην Αμερική. Το αμερικανικό Γραφείο Εργασίας υπολόγισε λοιπόν- αυθαίρετα, όπως λέει ο Γκραμ Σάμερς – πως τουλάχιστον 100.000 άνθρωποι που ήταν εργαζόμενοι δεν μπόρεσαν να παρουσιαστούν στις δουλειές τους. Αν τους αφαιρέσουμε και αυτούς από τον αρχικό αριθμό, τι απομένει; Απώλειες 67.000

θέσεων εργασίας τον Μάρτιο. Με απλά λόγια, ο μοναδικός τομέας που γνωρίζει πράγματι ανάκαμψη είναι η στατιστική. Η απασχόληση εξακολουθεί να μειώνεται, οι άνθρωποι που θέλουν δουλειά δεν μπορούν να βρουν, οι εργαζόμενοι που τη χάνουν μένουν άνεργοι για πολύ καιρό. Και οι μόνοι που κάνουν «προσλήψεις» είναι αυτοί που γράφουν τις στατιστικές του Γραφείου Εργασίας.

Με τεχνάσματα…
… σαν κι αυτά μετρούν την ανεργία και την απασχόληση και στην Ευρώπη. Βάζουν στο ίδιο καλάθι ανόμοια «φρούτα»: προσωρινά εργαζόμενους που δεν έχουν ελπίδα να ξαναβρούν δουλειά, ανθρώπους που υποχρεώνονται σε μερική απασχόληση χωρίς τη θέλησή τους και μακροχρόνια ανέργους τόσο απελπισμένους που δεν μπαίνουν πια στον κόπο να ξαναχτυπήσουν την πόρτα του Γραφείου Εργασίας. Η εργασία είναι προσωρινή. Η ανεργία είναι μόνιμη. Οπως άλλωστε και η επίθεση στην εργασία, τις αμοιβές, τα επιδόματα και το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Η οικονομική κρίση είναι το πρόσχημα για τον υποβιβασμό των συνθηκών ζωής των εργαζομένων. Η επιδείνωση της κοινωνικής τους θέσης φαίνεται ξεκάθαρα στα αμερικανικά στοιχεία για την παραγωγικότητα. Στο τελευταίο τρίμηνο του 2009, όταν το αμερικανικό Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ανέβηκε 5,6%, η παραγωγικότητα (δηλαδή η ποσότητα της παραγωγής που αποσπάται από κάθε εργαζόμενο) αυξήθηκε 6,9%. Και το εργατικό κόστος μειώθηκε 5,9%.

Ανάκαμψη…
… χωρίς ανάπτυξη, οικονομία χωρίς ευημερία, εργασία χωρίς εργαζόμενους, πολιτικοί χωρίς πολιτική. «Το βιοτικό επίπεδο βουλιάζει», γράφει ο αρθρογράφος Μπομπ Χέρμπερτ στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», «αλλά δεν υπάρχει ούτε όραμα ούτε σχέδιο για να αναστραφεί αυτή η αποτρόπαιη τάση».