Για τον έρωτα και την Κάλλας

Το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του επιτυχημένου αμερικανού συγγραφέα Τέρενς ΜακΝάλι «Τhe Lisbon Τraviata» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Λάζαρου Γεωργακόπουλου
Η Μαρία Κάλλας πρωτοερμήνευσε Βιολέτα στην «Τραβιάτα» του Βέρντι τον Ιανουάριο του 1951 στη Φλωρεντία με μαέστρο τον Τούλιο Σεραφίν και Αλφρέντο τον Φράνκο Αλμπανέζε. Και για τελευταία φορά τον Νοέμβριο του 1958, στο Ντάλας, με μαέστρο τον Νικόλα Ρεσίνιο και Αλφρέντο τον Αιγυπτιώτη τενόρο Νικόλα Φυλακουρίδη- ούτε οκτώ χρόνια, στη σύντομη, άλλωστε, καριέρα της, δεν κράτησε στο ρεπερτόριό της τον ρόλο.

Μεσολάβησε, στον ίδιο ρόλο, μία από τις πολύ μεγάλες στιγμές της, όταν έκανε την ιστορική «Τραβιάτα» στη «Σκάλα» του Μιλάνου σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι, με τον Κάρλο Μαρία Τζουλίνι στο πόντιουμ και τον Τζουζέπε ντι Στέφανο πλάι της. Λίγο πριν αφήσει τη Βιολέτα, στις 27 και 30 Μαρτίου του ΄58, την τραγούδησε απρόσμενα σε μία Οπερα όχι από τις μεγάλες ευρωπαϊκές- το Θέατρο «Σάο Κάρλος» της Λισαβώνας. Μαέστρος ο Φράνκο Γκιόνα και Αλφρέντο ο Ισπανός Αλφρέντο Κράους. Παράνομες ηχογραφήσεις των δύο τελευταίων παραστάσεων έχουν κυκλοφορήσει σε δίσκους.

Η παράνομη αυτή ηχογράφηση της «Τραβιάτα» της Λισαβώνας, η οποία, μέχρι να κυκλοφορήσει, πέρασε από σαράντα κύματα για να αποκτήσει μυθικές διαστάσεις στον κύκλο των μανιακών της όπερας και των φαν της Κάλλας, ήταν το έναυσμα για να γράψει ο Τέρενς ΜακΝάλι το έργο του (1989) που ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα, «Τhe Lisbon Τraviata» («Η Τραβιάτα της Λισαβώνας»).

Νέα Υόρκη, τέλη της δεκαετίας του ΄80, όταν το ΑΙDS θερίζει. Ο Στίβεν (Λάζαρος Γεωργακόπουλος), στέλεχος εκδοτικού οίκου, που συγκατοικεί με τον γιατρό φίλο του Μάικλ (Βασίλης Μπισμπίκης), βρίσκει ένα βράδυ καταφύγιο στο διαμέρισμα του φίλου του Μέντι (Φαίδων Καστρής) που είναι από παλιά ερωτευμένος μαζί του. Η φαινομενικά ανώδυνη κουβέντα για τη μεγάλη κοινή τους αγάπη, τη Μαρία Κάλλας και την πειρατική ηχογράφηση της «Τραβιάτα» της Λισαβώνας που έχει ο Στίβεν στην κατοχή του, καλύπτει την ανάγκη για επικοινωνία, τον φόβο της μοναξιάς και την πίκρα της απόρριψης.

Ο Στίβεν όλο το βράδυ έχει αποκρύψει από τον φίλο του ότι ο εραστής του τον έχει «αντικαταστήσει» με έναν νεαρό φοιτητή, τον Πολ (Λευτέρης Βασιλάκης) και ότι την ίδια ώρα οι δυο τους βρίσκονται μαζί στο διαμέρισμά του. Κάποια στιγμή ο Στίβεν θα επιστρέψει στο σπίτι, όπου βιώνει την απόγνωση για το τέλος της σχέσης του με τον Μάικλ. Οταν αποφασίζει να τον διεκδικήσει για μία τελευταία φορά, οι δυο τους οδηγούνται σε ένα ακραίο οπερατικό φινάλε, αντάξιο εκείνου της «Τραβιάτα» της Λισαβώνας. Το έργο, που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα παρουσιαστεί σε παραγωγή Φαίδωνα Καστρή και σκηνοθεσία Λάζαρου Γεωργακόπουλου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα είναι του Γιώργου Πάτσα, η επιμέλεια κίνησης της Αμάλια Μπένετ, η μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Χασιούρα και οι φωτισμοί της Μαρίας Αθανασοπούλου.

ΙΝFΟ

Στο θέατρο «Ακης Δαβής» (πρώην «Αλκμήνη», Αλκμήνης 8-12, τηλ. 210-
3428.650)
από απόψε.

«Αλλο γκέι έργο, άλλο έργο με γκέι ήρωες»

«Δεν το βλέπω σαν γκέι έργο» λέει ο σκηνοθέτης του Λάζαρος Γεωργακόπουλος «αλλά σαν έργο με γκέι ήρωες. Που μιλάει για τον άνθρωπο, τη μοναξιά, το μύθο, για την ανάγκη υποκατάστατων ζωής- όπου, εδώ, ο μύθος γίνεται ψύχωση και αντικαθιστά τη ζωή-, για την αναζήτηση του απόλυτου στον έρωτα… Με αφορμή τέσσερις γκέι ήρωες- οι γκέι, η όπερα, ειδικά η Κάλλας, και τα αταίριαστα ζευγάρια είναι τα αγαπημένα θέματα του ΜακΝάλι (σ.σ.: συγγραφέα και του έργου «Μαρία Κάλλας- Μάστερ κλας»)- προσπαθούμε να “ανοίξουμε” περισσότερο το έργο.

Στο πρώτο μέρος οι ήρωες που είναι στην πραγματικότητα πολύ δυστυχισμένοι- ο Μέντι λόγω της μοναξιάς του, ο Στίβεν λόγω της εγκατάλειψής του- ξεφεύγουν από τη ζωή με την όπερα, στο δεύτερο έρχεται η ζωή με απίστευτη δύναμη να τους κατατροπώσει και να τους καταστρέψει. Και στο τέλος υπάρχει ένα γκραν οπερατικό φινάλε. Το έργο είναι δραματικό αλλά και με πολύ χιούμορ».

Πρώτη φορά παίζει ρόλο ομοφυλόφιλου ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος. «Προσπαθώ να τον παίξω χωρίς εξωτερικά μέσα- είναι ξεπερασμένο πια στις μέρες μας…-, να μπω στην ψυχή του. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ο Σον Πεν στο “Μilk”».