ΜΑΤΙΕΣ Χωρίς φτερά

Αεροπλάνο των βρετανικών αερογραμμών, πρώτη θέση. Μπροστά μπροστά κάθεται ένας παπαγάλος που φοράει σμόκιν. Αριστερά του, ένας κύριος με μαύρο κοστούμι. Πλησιάζει η αεροσυνοδός τον παπαγάλο. «Τι να σας προσφέρω;» τον ρωτάει. Ο παπαγάλος απαντά: «Επειδή δεν γουστάρω καθόλου τους Εγγλέζους, θέλω να μου φέρετε ένα ιρλανδέζικο ουίσκι, με τέσσερα παγάκια». Η αεροσυνοδός γράφει την παραγγελία στο μπλοκάκι της και απευθύνεται στον κύριο με το κοστούμι: «Εσείς; Τι θα πάρετε;». Ο κύριος με το κοστούμι επαναλαμβάνει επί λέξει όσα είπε ο παπαγάλος. Η αεροσυνοδός φεύγει και ύστερα από λίγο επιστρέφει με τα ουίσκι. Ο παπαγάλος βλέπει το ποτήρι του και διαπιστώνοντας ότι τα παγάκια είναι τρία και όχι τέσσερα βάζει τις φωνές:

«Αυτό είναι αίσχος!

Τα παγάκια είναι τρία! Να μου φέρετε άλλο ουίσκι!». Η κοπέλα κοκκινίζει, τα χάνει, λέει συγγνώμη και γυρίζει στον κύριο με τα μαύρα.

Αυτός βλέπει με τη σειρά του το ποτήρι του και βάζει, επίσης, τις φωνές: «Απαράδεκτο! Τα παγάκια είναι τρία και όχι τέσσερα! Φέρτε μου αμέσως άλλο ουίσκι!».

Η αεροσυνοδός ζητάει πάλι συγγνώμη και σπεύδει να ετοιμάσει τα καινούργια ουίσκι. Επιστρέφει. Ο παπαγάλος πίνει μια γουλιά από το ουίσκι του και κάνει μια γκριμάτσα αηδίας. «Αυτό δεν είναι από τα καλά ιρλανδέζικα ουίσκι» αποφαίνεται.

«Θέλω άλλο. Το καλύτερο που έχετε στο βρωμοαεροπλάνο σας!». Η αεροσυνοδός τα χάνει, δεν λέει τίποτα και κοιτάζει τον διπλανό επιβάτη. Δοκιμάζει κι αυτός το ουίσκι του, δεν του αρέσει και επαναλαμβάνει όσα είχε πει ο παπαγάλος.

Ερχονται και τα καινούργια ιρλανδέζικα ουίσκι. Με τα τέσσερα πάντα παγάκια. Δοκιμάζει το δικό του ο παπαγάλος και βάζει πάλι τις φωνές: «Θέλω φρέσκα παγάκια!

Αυτά είναι μπαγιάτικα και μισολειωμένα.

Να μου φέρετε αμέσως άλλο ποτό!». Η αεροσυνοδός χλωμιάζει και απευθύνεται στον κύριο με το κοστούμι: «Το δικό σας ουίσκι είναι εντάξει;» ρωτάει. Πίνει κι αυτός μια γουλιά και κατσαδιάζει την κοπέλα, με τα ίδια λόγια που είπε ο παπαγάλος. Φεύγει η αεροσυνοδός και πάει στο πιλοτήριο. Λέει στον πιλότο τι συμβαίνει με τους δύο ανυπόφορους επιβάτες. Θυμώνει ο κυβερνήτης και βγαίνει από το πιλοτήριο. Πιάνει τον παπαγάλο και τον κύριο με τα μαύρα και τους ταρακουνάει. «Θα σας πετάξω έξω από το αεροπλάνο!» φωνάζει.

Και δίχως να χάσει καιρό, ανοίγει μια πόρτα κινδύνου και τους σπρώχνει στο κενό.

Ο παπαγάλος και ο κύριος με τα μαύρα βρίσκονται στον αέρα. Πέφτουν. Ο κύριος με τα μαύρα «κατεβαίνει» σαν βαρίδι. Περνάει δίπλα από τον παπαγάλο. Ο παπαγάλος τού ρίχνει μια ματιά και έντρομος τον ρωτάει: «Καλά, δεν έχεις φτερά;». «Οχι, δεν έχω…». «Και τότε γιατί κάνεις τον έξυπνο; Εγώ, όπως βλέπεις, έχω. Πετάω. Ενώ εσύ, σε λίγο, θα γκρεμοτσακιστείς!».

Θυμήθηκα αυτή την ιστορία, διαβάζοντας την περασμένη Τετάρτη τα «Εμπιστευτικά» του Πρετεντέρη στα «ΝΕΑ». Τίτλος: «Τι έγινε το πιστόλι;». Αντιγράφω μια παράγραφο: «Οι δηλώσεις του Στρος-Καν και το αποτέλεσμα του δανεισμού λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα: ότι εκείνο το πιστόλι που θα βάζαμε επάνω στο τραπέζι για να τρομοκρατηθούν οι κερδοσκόποι της υφηλίου, μάλλον δεν τρόμαξε πολύ κόσμο. Είτε επειδή όλοι υποψιάζονται ότι δεν είναι γεμάτο. Είτε επειδή πολλοί αμφιβάλλουν αν οι ενδιαφερόμενοι ξέρουν να το χρησιμοποιούν. Είτε, απλούστατα, επειδή δεν υπάρχει πιστόλι».