Ημερολόγιο Συνόρων Μια αθηναϊκή ιστορία από τη Γεωργία

ΘΥΜΑΜΑΙ τις διακοπές τον χειμώνα στο βουνό, κάναμε σκι. Το καλοκαίρι πηγαίναμε στη Μαύρη Θάλασσα, στην Αμπχαζία. Η πολυκατοικία όπου μέναμε έμοιαζε με παγκόσμιο χωριό. Στους 14 ορόφους της έμεναν εβδομήντα οικογένειες, Κούρδοι, Αρμένιοι, Τούρκοι, Έλληνες του Πόντου, Ρώσοι. Ο πατέρας μου ήταν οδηγός σε υπεραστικό λεωφορείο. Η μητέρα μου δεν δούλευε, φρόντιζε το σπίτι, μεγάλωνε τα παιδιά. Από μικρή έμαθα να παίζω πιάνο. Μεγάλωσα με δυο γλώσσες, ρωσικά και γεωργιανά. Σπούδασα πολιτικός μηχανικός στην Τιφλίδα. Όταν τέλειωσα τις σπουδές η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε. Ούτε που προλάβαμε να το καταλάβουμε. Η Γεωργία βρέθηκε σε πόλεμο με τους Ρώσους στην Αμπχαζία. Τα προϊόντα στα μαγαζιά έγιναν πανάκριβα. Δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα, ανάβαμε κεριά. Δεν είχαμε νερό. Ήμασταν, νομίζω, ανέτοιμοι για την ελευθερία. Στην περίπτωσή μας η ιστορία δεν προχώρησε πιο γρήγορα. Έπεσε πάνω στα κεφάλια μας.

ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ παντρεύτηκα. Παρά τις δυσκολίες, είχα τον ενθουσιασμό της νιότης. Την ημέρα του γάμου δεν υπήρχε βενζίνη στα πρατήρια. Οι φίλοι του άνδρα μου τη μάζεψαν ποτήρι ποτήρι, για να μπορέσει να έρθει να με πάρει με το αυτοκίνητο, να πάμε στην εκκλησία. Μετά ήρθαν οι δυσκολίες της συμβίωσης. Στη Γεωργία οι νιόπαντροι μένουν με τους γονείς τους. Αυτό καταστρέφει τον γάμο, γιατί τα πεθερικά χώνουν τη μύτη τους στη σχέση του ζευγαριού. Αυτό που μου άρεσε στην Ελλάδα είναι ότι συνήθως τα ζευγάρια δεν μένουν με τα πεθερικά. Θέλω η κόρη μου όταν παντρευτεί να γίνει ανεξάρτητη. Θα προσπαθήσω να μην ανακατευτώ ποτέ στην προσωπική της ζωή. Είχα δύσκολη συζυγική σχέση γιατί ανακατεύονταν η πεθερά και η μητέρα μου κάθε φορά. Την κατάσταση την έκανε πιο δύσκολη ο άνδρας μου που τεμπέλιαζε. Δούλευα και έπρεπε να φροντίσω τον άνδρα και την κόρη μου. Δίδασκα στο Πολυτεχνείο και έκανα ιδιαίτερα. Όταν η κατάσταση έγινε ανυπόφορη αποφάσισα να έρθω στην Ελλάδα. Σκέφτηκα ότι αν μάζευα χρήματα να αγοράσω ένα δικό μας σπίτι, θα μπορούσα να σώσω τον γάμο μας. Είχα έρθει πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1991. Έμεινα 19 μέρες στη Σκύδρα, Μακεδονία. Δούλεψα σε εργοστάσιο που έκανε κομπόστα. Τότε δεν είχα παντρευτεί ακόμα. Η Ελλάδα μου άρεσε πολύ και ήταν όλα φθηνά. Έτσι, σκέφτηκα να έρθω ξανά να δουλέψω κάνα χρόνο, να μαζέψω χρήματα και να αγοράσω το σπίτι.

ΕΒΓΑΛΑ ΕΥΚΟΛΑ ΒΙΖΑ. Έφθασα στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1995. Είχα μαζί μου μερικά χρήματα. Δεν ήξερα κανέναν, εκτός από μια γνωστή μου που είχε μεταναστεύσει εδώ πριν από μένα. Η πρώτη εντύπωση από την Αθήνα ήταν ευχάριστη. Μου άρεσε πολύ το μέρος όπου μας άφησε το λεωφορείο, Χαλκοκονδύλη και Βερανζέρου. Τώρα, δυστυχώς, έχει τα μαύρα του τα χάλια. Χάρη στη γνωστή μου βρήκα δουλειά για μερικούς μήνες, ως εσωτερική σε μια μεζονέτα στην Ιπποκράτους. Ελληνικά δεν ήξερα. Στη Σκύδρα κατάφερα να μάθω ελάχιστες λέξεις. Σε δυο μήνες όμως έμαθα καλά. Οι άνθρωποι που φρόντιζα ήταν μορφωμένοι και ευγενικοί. Στην αρχή υπήρχαν κωμικές καταστάσεις, λόγω της γλώσσας. Μου ζητούσαν πορτοκαλάδα και τους πήγαινα πορτοκάλια, αλλά δεν έχαναν ποτέ την υπομονή τους. Μου αγόρασαν ελληνικό- ρωσικό λεξικό. Άκουγα με μεγάλη προσοχή τις συζητήσεις τους. Καταβρόχθιζα, κυριολεκτικά, τις άγνωστες ελληνικές λέξεις. Τα ελληνικά έμοιαζαν ελαφρά και μελωδικά, σε σύγκριση με τη γλώσσα μας που είναι βαριά. Στο σπίτι υπήρχε πιάνο. Τόλμησα ένα βράδυ να παίξω. Έπαθαν πλάκα. Από τότε ο παππούς έπινε καφέ κάθε πρωί μαζί μου και μου έδειχνε τους δίσκους του με κλασική μουσική.

ΕΜΕΙΝΑ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΕΚΕΙ. Μετά άρχισα να ψάχνω δουλειά μέσω γραφείου εύρεσης εργασίας. Μεγάλο λάθος. Είχα μεγάλη άγνοια, ήμουν αφελής. Στο γραφείο αυτό με εξαπατούσαν και μου έφαγαν όλα τα λεφτά που είχα μαζέψει. Όταν το κατάλαβα ήταν αργά. Άρχισε τότε μια πολύ δύσκολη περίοδος. Δεν ήθελα να επιστρέψω χωρίς να μαζέψω τα χρήματα για το σπίτι. Άρχισα να έχω παράλογες φοβίες ότι κάτι θα συμβεί και δεν θα δω ποτέ πια την κόρη μου. Δύο χρονών την είχα αφήσει. Με έπιασε ένας παράλογος φόβος ότι μπορεί να κλείσουν τα σύνορα. Μεγάλωσα σε μια χώρα με κλειστά σύνορα. Αυτός ο παράλογος φόβος με σκότωσε. Μέσα σε έναν χρόνο άσπρισαν τα μαλλιά μου. Ζήτησα από τον άνδρα μου να μου φέρει το παιδί. Το έφερε. Ήταν η πιο χαρούμενη ημέρα της ζωής μου. Σε τρεις μήνες η κόρη μου άρχισε να μιλά ελληνικά. Βλέποντας τηλεόραση έμαθε καλύτερα από μένα.

ΒΡΗΚΑ ΤΟΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ σε μια εταιρεία που πωλούσε ηλεκτρονικά είδη. Μια τσάντα στον ώμο κι έπαιρνα σβάρνα τα μαγαζιά. Δεν είχα ταλέντο όμως. Ντρεπόμουν. Τότε το αφεντικό με έβαλε να κάνω τη γραμματέα, τη λογίστρια και την καθαρίστρια. Όλα μαζί. Δυστυχώς, το αφεντικό έπαιζε τζόγο. Κατέστρεψε και τον εαυτό του και την εταιρεία, η οποία έκλεισε. Τότε βρήκα δουλειά ως σερβιτόρα σε καφετέρια, την οποία είχε ανοίξει μια φίλη μου Γεωργιανή στην Ομόνοια. Είχα μείνει έγκυος με το δεύτερο παιδί όταν έπιασαν τον άνδρα μου και τον απέλασαν. Δεν είχαμε χαρτιά και γίνονταν πολλές επιχειρήσεις-σκούπα. Θυμάμαι μια φορά που βρέθηκα με την κόρη μου σε λεωφορείο, όταν μπήκαν αστυνομικοί για να συλλάβουν αυτούς χωρίς χαρτιά. Θυμάμαι τον θόρυβο από τις μπότες τους. Η κόρη μου φοβήθηκε πολύ. Την πλησίασα και της είπα στο αυτί: «Μην κλαις, δεν θα σε πειράξει κανείς». Εάν έκλαιγε θα μας κάρφωνε. Κατέβασαν πολλούς άνδρες κάτω, εμάς δεν μας πείραξαν. Στο κάθισμα απέναντι ήταν μια κυρία, Ελληνίδα. Μας κοιτούσε όλη την ώρα στα μάτια. Είχε καταλάβει ότι ήμασταν ξένες. Όταν έφυγαν οι αστυνομικοί πήρε την κόρη μου αγκαλιά και δάκρυσε. Η απέλαση του άνδρα μου ήταν ταυτόχρονα και ο χωρισμός μας.

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogspot.com