Το Πνεύμα του Τόνου

Ένας νηφάλιος οξυδερκής
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Σήμερα κηδεύεται ο Λάκης Μιχαηλίδης, ένας από τους τελευταίους της μεγάλης γενναίας γενιάς που προίκισαν την επιθεώρηση, το θέατρο της κωμωδίας και των ηθών, και κυρίως τον λαϊκό κινηματογράφο με ευφρόσυνα έργα, δίνοντας την ευκαιρία σε σημαντικούς ηθοποιούς, όχι αστεράκια ευκαιρίας αλλά σπουδαγμένους και έμπειρους της σκηνής, να ενσαρκώσουν ρόλους της ελληνικής καθημερινότητας με κριτική και σατιρική διάθεση αλλά όχι χωρίς αγάπη, κατανόηση και συγκατάβαση για τα ανθρώπινα και ιδιαιτέρως για τα ελληνικά πάθη.

Ο Μιχαηλίδης ως άνθρωπος ήταν πεπαιδευμένη προσωπικότητα με νομικές σπουδές, που διέθετε έξοχο χιούμορ, ευστοχία επιλογών και αφοσίωση στις φιλίες του. Χρόνια δίπλα δίπλα στο Θεατρικό Μουσείο του οποίου ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος, πάλευε μαζί μας για την ποιότητα της προσφοράς, το ήθος των ανθρώπων της σκηνής και τη θεατρική μνήμη. Ήταν ένας από τους πετυχημένους δημιουργούς της διαφήμισης, που του χρωστάμε αξέχαστα σλόγκαν. Ήταν συγγραφέας σατιρικών πεζογραφημάτων και ενός αξιοσημείωτου οδηγού με αυτοβιογραφικά στοιχεία για την επιθεώρηση, «Η επιθεώρηση άνευ διδασκάλου», που αποδεικνύει πως το λαϊκό χιούμορ είναι μια βαθιά κατάδυση στον νεοελληνικό ψυχισμό και μια νηφάλια αυτογνωσία.

Έφυγε ενώ είχε ακόμα να δώσει πολλά. Η πείρα του και η οξυδέρκεια με την οποία εμβάθυνε στα πολιτικά και ηθικά γεγονότα της εποχής μας και της χώρας μας θα μας βοηθούσαν τώρα πια να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.