[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Η κρίση που δεν ήλθε ακόμη

Πριν από χρόνια συμμετείχα στο Δ.Σ. μιας διεθνούς εταιρείας. Ένα βράδυ χαλάρωσης άκουσα τη συζήτηση που διεξαγόταν μεταξύ δύο μελών που εκπροσωπούσαν πολυεθνικούς κολοσσούς. Ήσαν και οι δύο συνταξιούχοι πλέον, που είχαν εργαστεί όλη τη ζωή τους στις εταιρείες τους και, όπως συνηθίζεται, είχαν τοποθετηθεί σε Δ.Σ. εταιρειών, στις οποίες συμμετείχαν οι παλαιοί εργοδότες τους. Και οι δύο προβληματίζονταν για τον τρόπο που οι διάδοχοί τους διοικούσαν. Καθισμένοι οι νέοι- και σε ηλικία- στα γραφεία τους, είχαν για βασική ενασχόλησή τους τις χρηματιστηριακές εξελίξεις, ενώ η παραγωγή ελάχιστα τους ενδιέφερε. Μόνο οι διακυμάνσεις και οι τιμές των μετοχών. Τα εργοστάσια ήσαν γι΄ αυτούς αδιάφορα. Εκεί που είχε παραχθεί κάποτε ο πλούτος. Και στα οποία είχαν εργαστεί και οι δύο πριν φτάσουν στα υψηλά διοικητικά επίπεδα πριν από τη σύνταξη. Αυτούς λοιπόν τους χώρους δημιουργίας τούς θεώρησαν οι νέοι διοικούντες ασύμφορους. Και είτε τους κατήργησαν, είτε τους μετακόμισαν σε χώρες φτηνού εργατικού δυναμικού και φορολόγησης και χαμηλού ερευνητικού επιπέδου. Με πόνο ψυχής οι δυο παλαίμαχοι προέβλεπαν ότι η πορεία που καθοριζόταν από τη γρήγορη κερδοφορία μέσω χρηματιστηρίου και παραγώγων, οδηγούσε σε καταστροφή.

Η νέα στρατηγική επεβλήθη και τα κέρδη ήσαν μεγάλα για πολλά χρόνια.

Πριν από λίγους μήνες ο Ευρωπαίος Ρουμπίνι, καθηγητής Οtte, που είχε προβλέψει τη χρηματοοικονομική κρίση του 2007, έγραφε ότι η πραγματική κρίση, η οικονομική, είναι προ των πυλών και η παγκόσμια οικονομία θα τη βιώσει με τραγικό τρόπο. Σύντομα. Αιτία είναι η συσσώρευση μεγάλων κεφαλαίων που ζητούν γρήγορο κέρδος και που οδηγούν τις τράπεζες και τα funds στο να επενδύουν σε μη παραγωγικές δραστηριότητες, έχοντας παραμελήσει τις παραγωγικές επενδύσεις. Έτσι δημιουργήθηκε η φούσκα των βουνών από χρέη που θα σκάσει με πάταγο.

Έτσι φτάσαμε στη σημερινή σχιζοφρενική κατάσταση της συμπεριφοράς κρατών και τραπεζών, που αφού δάνεισαν ανεξέλεγκτα κράτη και επιχειρήσεις, δεν είναι σε θέση πια να αντιδράσουν για να ελέγξουν τις τρομακτικές απώλειες που θα υποστούν αν μια χώρα ή μια μεγάλη εταιρεία χρεοκοπήσει. Έτσι εξηγείται η σχιζοφρενική συμπεριφορά τραπεζών που κατέχουν ομόλογα δισεκατομμυρίων, την ίδια στιγμή να «στοιχηματίζουν» στην καταστροφή και των δανειοληπτών αλλά και τη δική τους.

Η Ελλάδα έχει την ατυχία να βιώνει χρονικά τη δική της κρίση σε στιγμή που κάποιοι αντιλαμβάνονται ή διαισθάνονται την επερχόμενη ακύρωση του μοντέλου της οικονομίας τής ρουλέτας και αντιδρούν σπασμωδικά και με πανικό. Έτσι εξηγείται η γερμανική στάση (με 80 δισ. έλλειμμα για εφέτος) που εξαφανίζει το βασικό στοιχείο λειτουργίας της Ε.Ε., δηλαδή την αλληλεγγύη. Και μοιάζει να λένε στην ουσία ότι μετάνιωσαν για την επιλογή τους να δημιουργήσουν το ευρώ και τρομαγμένοι αποζητούν το παλαιό τους νόμισμα.

Όχι δηλαδή ότι η Ελλάδα δεν έχει ευθύνες σε ό,τι αφορά τη δική της ανέμελη πορεία προς την καταστροφή (μη παραγωγικός καταναλωτικός υπερδανεισμός, αυτοκαταστροφικός συνδικαλισμός, παιδεία τραγική, αναποτελεσματική, εχθρική στις παραγωγικές επενδύσεις και διεφθαρμένη Δημόσια Διοίκηση και προς το τέλος του δράματος χρήση ψευδών στοιχείων, που έδωσαν την αφορμή για το πρωτοφανές ανθελληνικό ξέσπασμα). Αλλά η συνενοχή όλων σε αυτή την πορεία είναι πλέον καθαρή. Όλους τους βόλευε η ασωτία μας. Και από αυτήν πολλοί κέρδισαν και ακόμη κερδίζουν.

Και αντί να βρουν μια λύση στο πρόβλημα, το επιτείνουν και οδηγούν στο μοιραίο.

Ίσως τελικά ήρθε η στιγμή της επαλήθευσης του Οtte που συντονίζεται με την ελληνική, η οποία ούτε το μέγεθος ούτε τη σημασία έχει για την ευρωπαϊκή οικονομία ώστε να δικαιολογήσει όλο αυτό το βουητό.

Εκτός και αν ακουστεί η ψύχραιμη φωνή του επιτρόπου και έμπειρου στις κρίσεις Όλι Ρεν, ώστε να κερδηθεί λίγος χρόνος. Εμείς μεν να συνέλθουμε, αλλά και η παγκόσμια κοινότητα να μπορέσει να αντιδράσει μήπως και προλάβει την εξάπλωση της κρίσης στις αυλές όλων.

ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ

Σχιζοφρενική η συμπεριφορά κρατών και τραπεζών που κατέχουν ομόλογα δισεκατομμυρίων, την ίδια στιγμή να «στοιχηματίζουν» στην καταστροφή και των δανειοληπτών, αλλά και τη δική τους