ΜΑΤΙΕΣ Οι σύμβουλοι

Έχει δίκιο ο Ψυχάρης. Έγραψε την περασμένη Κυριακή στο «Βήμα» (κύριο άρθρο) τα εξής: «Ο πρωθυπουργός (αυτό όλοι το αναγνωρίζουν) τρέχει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντος, αγωνιζόμενος να εξασφαλίσει πολιτική υποστήριξη, να αποτρέψει την πτώχευση της χώρας. Στην Αθήνα, όμως, ο κυβερνητικός μηχανισμός, προφανώς, στερείται τόλμης και φαντασίας.

Φαίνεται να εξαντλείται στο πώς θα μαζέψει περισσότερα για τον δημόσιο κορβανά, αλλά δεν δείχνει έτοιμος και πρόθυμος να καθοδηγήσει τους πολίτες στο πώς θα κερδίσουν χρήματα για να πληρώσουν τους φόρους από το περίσσευμα και όχι από το υστέρημά τους. Όλοι μιλούν για την Ανάπτυξη, αλλά κανείς δεν εξηγεί τι σχεδιάζει, αν σχεδιάζει το όποιο αρμόδιο υπουργείο για να αυξηθεί το εθνικό εισόδημα και να μην τρέχουμε για όλο και περισσότερα δανεικά…».

Δεν στερείται, όμως, μόνο τόλμης και φαντασίας ο κυβερνητικός μηχανισμός. Πολλοί υπουργοί κάνουν κάτι χειρότερο: σα να μη ζουν στην Ελλάδα, που την χλευάζουν οι πάντες διεθνώς και της γυρίζουν την πλάτη, προσλαμβάνουν αβέρτα συμβούλους, τους οποίους θα πληρώσει, βέβαια, ο φουκαράς ελληνικός λαός.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Ν. Χασαπόπουλου, επίσης στο «Βήμα», στο πεντάμηνο που κυβερνά τη χώρα το ΠΑΣΟΚ, έχουν τοποθετηθεί σε διάφορα σοβαρά πόστα 254 «πράσινοι» σύμβουλοι! (συνεργάτες, μετακλητοί υπάλληλοι και αποσπασμένοι). Αυτοί οι 254 προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε 9 υπουργούς και υφυπουργούς. Φαντασθείτε πόσο θα μεγαλώσει ο αριθμός των ειδικών συμβούλων κ.λπ., αν προσθέσουμε και κείνους των άλλων υπουργείων…

Ο Χασαπόπουλος αναφέρει και ονόματα υπουργών και υφυπουργών. Εγώ δεν θα το κάνω. Δεν ενδιαφέρουν τόσο πολύ τα πρόσωπα. Για μένα, ενδιαφέρει το γεγονός ότι οι συγκεκριμένοι 9 υπουργοί και όσοι άλλοι δείχνουν σα να μην έχουν πάρει χαμπάρι σε ποια οικονομική κατάσταση βρίσκεται η χώρα και εξακολουθούν να χορεύουν στους ρυθμούς της δεκαετίας του ΄80, του ΄90, του 2000- τους ρυθμούς του «μπάστε σκύλοι αλέστε», που μας οδήγησαν στο σημερινό χάλι.

Γι΄ αυτό, νομίζω, οφείλει ο Γιώργος να πιάσει αμέσως το «λουρί της μάνας». Να πείσει τους συνεργάτες του ότι «πάει ο καιρός, πάει ο καιρός/ που ήταν ο κόσμος δροσερός». Γιατί μόνον έτσι θα καταλάβει και ο λαός, που θα περιπέσει σε εσχάτη ένδεια, πως περνάμε ως χώρα μια κρισιμότατη φάση. Γιατί ο κόσμος δεν το έχει ακόμη καταλάβει. Ακούει πολλά, τρομοκρατείται από τις ειδήσεις της τηλεόρασης, αλλά επιζητεί «το παράδειγμα από ψηλά», για να πατήσει το φρένο που πρέπει. Δεν είναι εύκολο να βάζεις το χέρι στην τσέπη ενός κακομαθημένου λαού, που ξόδευε χωρίς περίσκεψη από τα λεφτά (δάνεια) των Ευρωπαίων, και να τον υποχρεώνεις ν΄ αρχίσει να κάνει κράτει. Να περιορίζει τη διασκέδαση, να μένει στο ένα αυτοκίνητο, να μην τρέχει στις τράπεζες για εορτοδάνεια, τζογοδάνεια κ.λπ., να μην έχει τον νου του σε πασχαλινές εκδρομές στη Μύκονο και τη Σαντορίνη. Επιτέλους, αυτός ο λαός πρέπει να γίνει νοικοκύρης. Αλλά τον τόνο γι΄ αυτή την αλλαγή τον δίνουν πάντοτε οι «αποπάνω».

Αυτοί τους οποίους ψήφισε και έχουν την ευθύνη για τη διακυβέρνηση της χώρας.

ΥΓ: Έφυγε και ο Τάκης Πανανίδης. Ξεκίνησε από κλητήρας, αγόρασε μια φωτογραφική μηχανή, αγάπησε τη φωτογραφία, δούλεψε σκληρά και κατόρθωσε να γίνει ξεχωριστός φωτογράφος στον κόσμο του τραγουδιού. Δικές του είναι οι καλύτερες φωτογραφίες του Μπιθικώτση, του Ξαρχάκου, του Τσιτσάνη και τόσων άλλων. Έφυγε, για να συναντήσει στον ουρανό τον αγαπημένο του γιο, τον Πάτροκλο, που σκοτώθηκε σε τροχαίο. Μαύρη μοίρα…