[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Κορόνα ή γράμματα

Να μπει κανείς στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή να μη μπει; Ο τρόπος που διατυπώνεται το ερώτημα δεν είναι η μόνη αντιστοιχία της ελληνικής οικονομίας με την «Τραγική Ιστορία του Άμλετ, Πρίγκιπα της Δανιμαρκίας», όπως είναι ο ακριβής τίτλος του αθάνατου σαιξπηρικού έργου. Προκύπτουν πολλές αντιστοιχίες αν διατυπωθεί με τον ίδιο τρόπο το πραγματικό ερώτημα:

να βγει κανείς από το ευρώ ή να μη βγει; Εκεί βρίσκεται το θεμελιώδες δίλημμα της χώρας.

Να το πάρουμε από την αρχή. Τον περασμένο Οκτώβριο αποκαλύφθηκε ότι τα πραγματικά δημοσιονομικά στοιχεία της Ελλάδας αποκλίνουν τρομακτικά από τις απαιτήσεις του Συμφώνου Σταθερότητας, με βάση το οποίο μετέχει στο ευρώ. Κινήθηκαν οι προβλεπόμενες διαδικασίες δημοσιονομικής προσαρμογής: μπήκε, για δεύτερη φορά σε πέντε χρόνια σε επιτήρηση και συμφώνησε ότι θα πλησιάσει τις προϋποθέσεις του Συμφώνου με χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένα μέτρα.

Ακολούθησαν και συνεχίζονται πολιτικοί χειρισμοί στο κοινοτικό και το ευρύτερο διεθνές πεδίο. Αλλού επιτυχείς, όπως η διεθνής περιοδεία του Πρωθυπουργού, και αλλού όχι.

Άλλοτε με μέτρο και άλλοτε με επικοινωνιακές υπερβολές, όπως ο υπερτονισμός του ελληνικού προβλήματος στα διεθνή μίντια.

Κάπου βιαστικά και δραστήρια και αλλού καθυστερημένα, όπως η λήψη μέτρων. Σ΄ αυτό το διάστημα, ενώ αυτό που κρίνεται είναι η προοπτική της χώρας στην ευρωζώνη, η συζήτηση μετατέθηκε στο ερώτημα: θα πάμε στο ΔΝΤ; Με φόντο την κυβερνητική ρητορική προς τους εταίρους: ή μας στηρίζετε για να δανειστούμε φτηνά- αφού δεν μας δανείζετε εσείς- ή πάμε στο ΔΝΤ.

Δεν είναι σαφές αν πρόκειται για μπλόφα ή για επιδίωξη εξαρχής.

Πάντως, οι ισχυροί της Ευρώπης δυστροπούν ή αδιαφορούν και η 25η Μαρτίου θα είναι δύσκολη μέρα. Η σύγχυση δεν επιτρέπει να δούμε με νηφαλιότητα το θέμα του ΔΝΤ. Δεν είναι τράπεζα που δανείζει. Η παρουσία του στη χώρα θα αφορά ένα πακέτο που περιέχει: δανειακό χρήμα, τεχνογνωσία, αυστηρό έλεγχο και συγκεκριμένα μέτρα πολιτικής- διόλου ελκυστικά. Η προσφυγή στο ΔΝΤ έχει νόημα μόνο για να μείνουμε στο ευρώ. Δηλαδή ως μέσο για να μειώσουμε το έλλειμμα και το χρέος. Αν δεν είναι αυτός και μόνο ο στόχος, μάλλον θα πρέπει να θυμηθούμε ξανά τον Άμλετ: «Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας».