[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αποκαταστάσεις και αποζημιώσεις

Ανεβαίνοντας προς την Άνω Πόλη σταματώ κάθε τόσο να πάρω ανάσα κι ένας γέρος, που στέκεται στο ανηφορικό ήσυχο δρομάκι περιμένοντας κάποιον να περάσει να πιάσει κουβέντα, μου δείχνει μια επιγραφή με μαύρο μελάνι σε κάποιον μισογκρεμισμένο τοίχο.

Είναι με γοτθικά γράμματα και διακρίνω τις λέξεις kommandatur και verboten. «Βλέπεις», μου λέει, «είναι από την Κατοχή γραμμένα! Βέβαια τα πάτησα από πάνω με μελάνι πριν από λίγες μέρες, να μη σβηστούν! Πρέπει να έρθουν εδώ να τα δουν οι Γερμανοί, για να πάρουμε αποζημιώσεις!». Κούνησα το κεφάλι μου και συνέχισα την ανάβαση, τι να πω; Η ελπίδα πάντα δίνει φτερά στον άνθρωπο. Έφτασα μέχρι τα κάστρα και περπάτησα κατά μήκος, ώς την Πύλη Παλαιολογίνας και τον Πύργο Τριγωνίου.

Εννοείται πως όταν ήμουν φοιτήτρια εδώ δεν έκανα ποτέ τόσο συστηματικό τουρισμό, δεν ξέρω κι αν υπήρχαν αυτά τα μέρη τόσο περιποιημένα, αναστηλωμένα. Η ταμπέλα λέει ότι η αποκατάσταση στοίχισε κάποια εκατομμύρια και το 80% του ποσού το έδωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Φτάνω μέχρι το Επταπύργιο, το τραγουδισμένο Γεντί Κουλέ, άλλη ταμπέλα εκεί, πάλι εκατομμύρια, πάλι το 80% η Ε.Ε. Όπως και σε όλα τα μνημεία που είδα μέχρι τώρα, αλλά το θεωρούμε περίπου αυτονόητο.

Αναρωτιέμαι αν ο γέρος που περιμένει τους Γερμανούς έχει φτάσει εδώ πάνω, αν χάρηκε λίγο τα λεφτά που έχει δώσει η Ένωση για τα βυζαντινά τείχη. Θα πείτε, άλλο η Ένωση, άλλο η Γερμανία. Σωστό, αλλά να μην έχει απολαύσει όσα πήρε ώς τώρα η Ελλάδα, κρίμα δεν θα ήταν; Στη γειτονιά του βρίσκονται στο κάτω κάτω. Εκτός αν από τη συνήθεια να επωφελούμαστε καταντήσαμε παθητικοί δέκτες χρημάτων και ανίκανοι να ελπίζουμε σε κάτι άλλο. Οπότε δεν χορταίνουμε με τίποτα.