Στην ανάπαυλα

Του έαρος το αεράκι
Του Σταμάτη Φασουλή

Κι όμως, αυτές οι παγωμένες μέρες κυοφορούν την άνοιξη. Δεν πά΄ να δείχνει τα δόντια του το κρύο, να δείχνει 5 του Κελσίου το διανυκτερεύον φαρμακείο. Το γιασεμί μου έσκασε το πρώτο του κλαράκι. Είναι ειρωνεία βέβαια να κάθεσαι να περιμένεις ολόκληρη άνοιξη πάνω από ένα τόσο δα γλαστράκι. Σα να μετράς τη ζωή σου με το κουτάλι του γλυκού, όπως λέει κι ένας ποιητής, που νέος ήξερα από στήθους και τώρα για να με τιμωρήσω που μεγάλωσα τον ξέχασα εντελώς. Αλλά πολιτισμένος άνθρωπος, τι να κάνω ο έρημος; Να βγω στο δάσος να την προϋπαντήσω με δαφνόκλαδα στο χέρι και παπαρούνες στα μαλλιά; Φαντάζεστε το θέαμα; Θα με παίρνανε με τις τσουκνίδες.

Έτσι από τον φόβο του γελοίου και της πραγματικότητας είμαστε αναγκασμένοι να περιμένουμε την άνοιξη απ΄ τη γλάστρα, την ενημέρωση από τα δελτία ειδήσεων (όλοι στην ουρά για το δελτίο όπως μοιράζαν το ψωμί στην Κατοχή), να περιμένουμε τη βοήθεια απ΄ τις επαφές τριτοτέταρτου τύπου που θά ΄χει ο Πρωθυπουργός στις εξωτερικές αυλές, να περιμένουμε να μάθουμε τον κόσμο της τέχνης από τα μεσημεριανά σκουπίδια τα ντεκαπαρισμένα, να γυρεύουμε τη σωτηρία από ένα εμβόλιο που περίσσεψε για μια γρίπη- πανδημία που δεν ήρθε ποτέ, απλώς μας απείλησε για να πλουτίσουν οι φαρμακοβιομηχανίες, να ψάχνουμε την αλήθεια στις Πύλες του (Ανεξήγητου) παγκόσμιου ιστού (κατ΄ άλλους Ίντερνετ), να γεμίζουμε το σώμα μας με όλα τα ενισχυτικά καρκινογόνου γεύσης που διαφημίζονται ασύστολα, να καλλιεργούμε την τέχνη σε λίγα τετραγωνικά δυάρι στον ακάλυπτο (οικονομικά) ναΐσκο της, να παίζουμε τους πολιτισμένους πηγαίνοντας σε εκθέσεις, που το μόνο που εκθέτουν είμαστε εμείς με τον φωτογράφο παραμάσχαλα.

Να απολαμβάνουμε το πραγματικό μόνο σε συσκευασία ριάλιτι, με κάτι άθλια ομοιώματα ανθρώπων, ομοιώματα του θλιβερού εαυτού μας, που δεν αντέχει να δει το πρόσωπό του στον καθρέφτη και πάει και το βλέπει στην τηλεόραση. Να βλέπουμε τον εαυτό μας να πρωταγωνιστεί κλεισμένος σε ένα υπέροχο σώμα με εκπάγλου καλλονής το πρόσωπο να ξυρίζεται μ΄ ένα ξυραφάκι παλλόμενο και απαστράπτον σε ένα γαλάζιο ουρανί λουτρό με αφρούς από άσπιλο σύννεφο πασπαλισμένο το θεϊκό μάγουλο- βερίκοκο ρίκο, ρίκο ρίκοκο, ρίκο, ρίκο, κο.

Είμαστε καταδικασμένοι να ζεσταίνουμε και να ξαναζεσταίνουμε τις σχέσεις μας σε φούρνους μικροκυμάτων αγορασμένους σε ξεπούλημα τιμή ευκαιρίας, να περιμένουμε τον ντελιβερά στην πόρτα με τη σιελόρροια σε έξαρση σαν το πρεζόνι που περιμένει τον ντίλερ, να περιμένουμε και την άνοιξη λοιπόν σ΄ ένα γλαστράκι; Ναι. Αν είναι να την περιμένουμε όπως η κόρη της Μυρτώς από τη Σίκινο, με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη του κινητού πότε θα έλθει μήνυμα το «σαγαπώ στα γκρίκλις», ναι. Χίλιες φορές το ναι. Την πήγαμε βόλτα στον Λυκαβηττό κι όταν γυρίσαμε, ρώτησε σαν αδιάφορα: «Μαμά, και στο δάσος είναι όλα τα δένδρα χαραγμένα με καρδιές κι ονόματα;».