[ Διαστάσεις ] Το κακό και το χειρότερο

Όταν η ισραηλινή κυβέρνηση ανακοίνωσε την κατασκευή 1.600 νέων οικισμών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του αντιπροέδρου Μπάιντεν στο Ισραήλ, διέπραξε δύο λάθη.

Το πρώτο ήταν ότι η ανακοίνωση αυτή έγινε «στα μούτρα» του καλύτερου φίλου και συμμάχου της. Το δεύτερο, ότι με το να επεκτείνει τους οικισμούς αντί να εργάζεται για το «διαζύγιο» με τους Παλαιστίνιους όσο ακόμη μπορεί, οδηγείται μαθηματικά στην απώλεια του εβραϊκού και δημοκρατικού κράτους που κατακτήθηκε με τόσες θυσίες.

Σε ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιανουαρίου στο Τελ Αβίβ, ο υπουργός Άμυνας Εχούντ Μπαράκ τόνισε: «Η σοβαρότερη απειλή για το μέλλον του Ισραήλ δεν είναι η ιρανική βόμβα, αλλά η έλλειψη λύσης στο πρόβλημα της χάραξης των συνόρων στο εσωτερικό της ιστορικής γης του Ισραήλ». Στην πραγματικότητα, αυτή η απειλή γίνεται κάθε μέρα και μεγαλύτερη. Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει πως αν και όταν διαιρεθεί μια μέρα η γη, οι μεγάλοι οικισμοί κοντά στη γραμμή του 1967 θα παραμείνουν στο κράτος του Ισραήλ, ύστερα από μια ανταλλαγή εδαφών. Το πρόβλημα είναι όμως με τους μικρούς οικισμούς που βρίσκονται στη μέση πυκνοκατοικημένων παλαιστινιακών περιοχών. Αυτοί οι οικισμοί καθιστούν τη διαίρεση δύσκολη, αν όχι αδύνατη.

Αν η ισραηλινή κυβέρνηση διδασκόταν από την ιστορία, θα ανακοίνωνε ότι μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα- τρία χρόνια, ας πούμε – το Ισραήλ θα αποχωρούσε από το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Όχθης, περιμένοντας τους Παλαιστίνιους να ρυθμίσουν τα του οίκου τους. Στη συνέχεια, μια διεθνής ειρηνευτική δύναμη θα εγκαθίστατο εκεί για να υπερασπιστεί την ασφάλεια μέχρι την εγκαθίδρυση ενός βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους. Οι Εβραίοι που ζουν στους μικρούς οικισμούς θα έπρεπε να διαλέξουν αν θα επέστρεφαν στο Ισραήλ ή αν θα γίνονταν νομιμόφρονες υπήκοοι του παλαιστινιακού κράτους.

Στο σημερινό Ισραήλ, όμως, όλα αυτά είναι όνειρα. Αν και πολλοί αναφέρονται στον κίνδυνο να γίνει το Ισραήλ ένα διεθνικό κράτος, η κυβέρνηση δεν μπορεί ή δεν θέλει να τον αποτρέψει. Το δίλημμα για το Ισραήλ δεν είναι ανάμεσα στο καλό και το κακό, αλλά ανάμεσα στο κακό και το χειρότερο. Ας πάρουμε το ακόλουθο σενάριο: οι Παλαιστίνιοι αποφασίζουν να μην κάνουν τίποτα, απλώς να περιμένουν μέχρι να καταστεί εντελώς αδύνατο να χωριστεί η γη. Τότε η χώρα θα γίνει αναγκαστικά ένα διεθνικό κράτος. Κι επειδή δεν θα επιτραπεί στους Ισραηλινούς να διοικούν τη χώρα με το καθεστώς του απαρτχάιντ, οι Παλαιστίνιοι θα αρχίσουν να ψηφίζουν στις εκλογές και να θέτουν υποψηφιότητα για το Κοινοβούλιο. Και σύντομα θα αποτελέσουν την πλειοψηφία, αφού οι ρυθμοί γεννήσεων είναι μεγαλύτεροι. Τότε θα ψηφίσουν έναν νόμο που θα επιτρέπει σε όλους τους Παλαιστίνιους να επιστρέψουν στα σπίτια που άφησαν το 1948. Και μετά…

Ο Ούρι Ντρόμι ήταν εκπρόσωπος των κυβερνήσεων Ράμπιν και Πέρες από το 1992 ώς το 1996