Ματιές Σε αναμονή

Δεν συμφωνώ με πολλούς που ισχυρίζονται ότι οφείλουμε να είμαστε ευτυχείς για τις επιτυχίες του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου στην Ευρώπη και την Αμερική. Διαφωνώ όμως πλήρως και με άλλους τόσους που κραυγάζουν ότι ο Γ. Παπανδρέου με τα αλλεπάλληλα ταξίδια του, στο Λουξεμβούργο, τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, τις τελευταίες μέρες δεν κατάφερε τίποτα- γύρισε στην Αθήνα με τη βαλίτσα του αδειανή.

Το τι θα προκύψει από τις επαφές και τις συζητήσεις του Γιώργου με τη Μέρκελ, τον Σαρκοζί, τον Ομπάμα και τόσους άλλους, θα το διαπιστώσουμε στο μέλλον. Και μάλιστα στο άμεσο: σε έναν μήνα θα βγούμε και πάλι στις αγορές για δανεικά. Και τότε θα δούμε αν η διεθνής κερδοσκοπία έχει λάβει υπόψη της το ευρωπαϊκό μέτωπο που, σύμφωνα με πολλές και διάφορες δηλώσεις πολιτικών και οικονομικών παραγόντων, βρίσκεται ήδη απέναντί της.

Αλλά ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που ασφαλώς είναι το ζητούμενο δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτός ο «μαραθώνιος» του Έλληνα Πρωθυπουργού δεν έδωσε πόντους στον ίδιο και την κυβέρνησή του. Και δεν μιλάω εδώ για την κατάργηση της βίζας που μας ταλαιπωρούσε και μας δυσφημούσε ώς χώρα, βάζοντάς μας στο ίδιο τσουβάλι με τους τρομοκράτες. (Και, εν πάση περιπτώσει, για τη βίζα είχε δουλέψει πολύ και η Ντόρα). Μιλάω για την αλλαγή ατμόσφαιρας. Για τη βελτίωση του διεθνούς κλίματος ως προς την Ελλάδα.

Πριν από τα ταξίδια του Γιώργου, μας είχε πιάσει όλους πανικός. Αισθανόμασταν ότι όπου να ΄ναι θα βρεθούμε στην άβυσσο. Ο τρόπος όμως που χειρίσθηκε τα θέματά μας ο Παπανδρέου, η φιλική διάθεση και ο σεβασμός με τον οποίο τον αντιμετώπισαν ο Ομπάμα, η Κλίντον, ο Σαρκοζί, η Μέρκελ άνοιξε ένα παράθυρο απ΄ όπου μπήκε στην πατρίδα μας μια κάποια πνοή δροσερού καθαρού αέρα.

Είμαι μισόν αιώνα δημοσιογράφος. Σ΄ αυτήν την εφημερίδα. Δεν θυμάμαι όλ΄ αυτά τα χρόνια Έλληνα Πρωθυπουργό να έχει συναντήσει μέσα σε τόσο λίγες μέρες, από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη, για κρίσιμες συζητήσεις, προσωπικότητες του μεγέθους του Ζακ Κλοντ Γιούνκερ, του Μπιλ Κλίντον, της Χίλαρι, του Γκάιτνερ, της Πελόζι, της Μέρκελ, του Σαρκοζί και, φυσικά, του Μπαράκ Ομπάμα.

Ο Παπανδρέου τα έπαιξε όλα και κέρδισε. Η Ελλάδα έγινε πρωτοσέλιδο και πάλι. Αλλά αυτή τη φορά, για καλό. Οι εντυπώσεις που άφησε ήταν άριστες. Αλλά ο αγώνας τώρα άρχισε. Υπάρχει και το εσωτερικό πρόβλημα, εκτός από τους κερδοσκόπους. Και πολύ σωστά έγραψε στο «Βήμα» ο Αντώνης Καρακούσης:

«Ο κ. Παπανδρέου δεν έχει περιθώρια χρόνου, ούτε ανοχών. Επιστρέφοντας από την Αμερική δεν έχει παρά να αφοσιωθεί στην κινητοποίηση της κυβέρνησης και στην απόλυτη ενεργοποίηση του κρατικού μηχανισμού. Η διάσωση της ελληνικής οικονομίας θα εξαρτηθεί από τις εισπράξεις των Εφοριών, από τις εισφορές που θα μαζεύουν τα ασφαλιστικά ταμεία, από τις οικονομίες που θα κάνουν τα νοσοκομεία, από την πάταξη των κυκλωμάτων που λυμαίνονται τις προμήθειες του κράτους. Και επειδή το έργο είναι σύνθετο απαιτεί κάποια αφοσίωση και άλλους ρυθμούς. Τα οποία μόνο μια δομή τύπου “ολυμπιακού 2004” μπορεί να προσφέρει. Μια εθνική ομάδα διοίκησης έργου κατά τα πρότυπα του “2004” οφείλει να συγκροτήσει ο κ. Παπανδρέου για να ελπίζει πραγματικά ότι θα σώσει την πατρίδα».