Το Πνεύμα του Τόνου

Ρεσιτάλ
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Εξαίρετο το εύρημα του Κατσικονούρη, ενός συγγραφέα που έως τώρα μας έχει προικίσει με ωραία και στέρεα έργα. Η πυρηνική ιδέα του μονολόγου μιας αλλοπαρμένης γυναίκας, που απευθύνεται στον ακίνητο τσολιά του άγνωστου στρατιώτη σπαρακτικά για το χάσμα που χωρίζει πλέον τις γενιές, είναι πράγματι γόνιμη δραματικά. «Το μπουφάν της Χάρλεϊ ή πάλι καλά» όμως φοβάμαι πως θέλει ξαναγράψιμο. Το κείμενο, ως θεατρικός λόγος, είναι κατά τη γνώμη μου κατώτερο του ευρήματος. Υπάρχουν αφέλειες, κενά δραματουργικά, άλματα και αμηχανίες.

Μέσα στο λιτό σκηνικό και τα κοστούμια της Αναστασίας Αρσένη, ο Πέτρος Ζούλιας (που πλέον εξακολουθητικά ειδικεύεται σε μονολόγους με γνωστές πρωταγωνίστριες σαν να βολεύεται, να κρύβεται πίσω από το ταλέντο τους, που δεν χρειάζονται και σπουδαίο δάσκαλο, αλλά μάλλον σκηνικό τροχονόμο) έστησε μια καλή παράσταση με την Άννα Παναγιωτοπούλου, η οποία κυριολεκτικά σώζει και κείμενο και παράσταση. Εν πρώτοις, η Άννα Παναγιωτοπούλου εγκατέλειψε την υποκριτική της έμμονη μανιέρα (που κατά τη γνώμη μου είναι απαιτητή στην επιθεώρηση, στη φάρσα και στην κωμωδία- δεν είχε μανιέρα ο Λογοθετίδης, ο Φωτόπουλος, ο Ηλιόπουλος, ο Γκιωνάκης, η Βλαχοπούλου, η Βασιλειάδου, ο Αυλωνίτης, ο Χατζηχρήστος;). Και εδώ συνέθεσε ρόλο με συνέπεια, με τραγικό λήρο, με κλαυσίγελω. Γέμισε τα κενά του Κατσικονούρη με ψυχή και πόνο.

Είναι ρεσιτάλ, αν το κείμενο ξαναγραφόταν σε άλλη τονικότητα και άλλο ψαχνό, θα μιλάγαμε για αριστούργημα ευρηματικής δραματουργίας.