ΜΑΤΙΕΣ Μισός αιώνας

Συμπληρώνω σήμερα 51 χρόνια συνεχούς εργασίας στην ίδια εφημερίδα! Αυτήν. Νομίζω ότι δεν υπάρχει άλλος δημοσιογράφος στην Ελλάδα με τέτοιο ρεκόρ. Πενήντα ένα χρόνια! Ήρθα ανύπαντρος και έχω δύο εγγόνια! Και, βέβαια, αυτόν τον μισόν αιώνα, σε μιαν από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας, πόσους και ποιους, πολιτικούς, καλλιτέχνες, συναδέλφους, επιστήμονες, λωποδύτες, δεν είδαν τα μάτια μου…

Είχα τελειώσει μόλις το στρατιωτικό (1958) όταν προσλήφθηκα στον ΔΟΛ.

Πριν από ένα χρόνο είχε πεθάνει ο ιδρυτής του Οργανισμού Δημήτριος Λαμπράκης. Ο Χρήστος, ο γιος του, ήταν 11-12 μήνες μεγαλύτερός μου και κυρίαρχος του «Συγκροτήματος». Ανέβαινε σαν σίφουνας τα σκαλιά του κτιρίου, στη Χρήστου Λαδά, και πήγαινε στο γραφείο του. Ελάχιστοι μπορούσαν να τον συναντήσουν. Ο Συριώτης, ο Νίτσος, ο Δημάκος, ο Καραπαναγιώτης, ο Κοτσαρίδας, ο Φτέρης. Οι ανώνυμοι συντάκτες, όπως εγώ, πήγαιναν τοίχο τοίχο, για να μην εμποδίσουν το πέρασμά του από τους διαδρόμους! Φαντάζομαι ότι θα τον έβλεπαν, όποτε χρειαζόταν, τα επίλεκτα μέλη της παλιάς φρουράς: ο Εξηντάρης, ο Μούσης, ο Παλαιολόγος, ο Φ. Δημητριάδης, ο Ψαθάς. Πέραν αυτών, ουδείς, νομίζω, επισκεπτόταν τον χώρο στον οποίο εργαζόταν: τηλεφωνούσε, έγραφε, σχεδίαζε σελίδες, άκουγε μουσική. Οι πάντες περνούσαν ακροποδητί έξω από το «κάστρο» του. Από δέος.

Κυλήσανε τα χρόνια. Μεγαλώσαμε.

Γνωριστήκαμε. Ο Ψυχάρης, ο Καψής, ο Ρωμαίος, ο Μπουσμπουρέλης, ο Κ. Μητρόπουλος. Ο Νίτσος είχε το δικό του βασίλειο. Και στα χέρια του μια κυκλοφορία που ουδέποτε την πλησίασε άλλο έντυπο στην Ελλάδα. Εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα κάθε μέρα! Με μια εφημερίδα που ζεμάταγε! Πάντα ετοιμοπόλεμη και αιχμηρή! Πασαλάρης, Βαρίκας, Καβαφάκης, Κάτρης, Οικονομίδης, Ρούσσος, Σταματίου, Πηλιχός: «Βαστάτε Τούρκοι τ΄ άλογα»!

Στο «Βήμα» δεν πολυκατέβαινα. Εκεί τα πράγματα ήταν αλλιώς. Πιο ήρεμα, θα έλεγα. Και πιο σοβαρά. Με τον Βενέζη, τον Τερζάκη, τον Θεοτοκά, τον Δημαρά, τον Παπανούτσο να εμφανίζονται πού και πού, σε αντίθεση με «ΤΑ ΝΕΑ», όπου επισκέπτονταν τον Νίτσο, καθημερινώς, ο Τσαρούχης, η Βακαλό, ο Τάσσος, ο Κουν, ο Κεχαΐδης, ο Μυράτ και αργότερα πολλοί νεώτεροι συγγραφείς, όπως ο Ποντίκας, ο Μουρσελάς και τόσοι άλλοι. Η εφημερίδα- μιλάω για «ΤΑ ΝΕΑ»- έφυγε, κάποια στιγμή, από τη Χρήστου Λαδά. Μετακόμισε στη Μιχαλακοπούλου. Στο παλιό «μαγαζί» όλα ήταν «σπιτίσια»: ο Λαμπράκης και ο Ψυχάρης είχαν δύο γραφεία, πλάι πλάι, στον έβδομο όροφο. Στον ίδιο όροφο, λίγο πιο πέρα, ήταν ο Καραπαναγιώτης. Με ένα σάλτο μπορούσα να τους δω, αν χρειαζόταν. Στο καινούργιο κτίριο, Μιχαλακοπούλου, που είναι τεράστιο, σπανίως πηγαίνω. Σε βαθμό που οι κλητήρες της εισόδου δεν με γνωρίζουν και ζητάνε άδεια για να μου επιτρέψουν την είσοδο! Πενήντα ένα χρόνια! Μια ολόκληρη ζωή! Προ τετραετίας χάσαμε τον Καραπαναγιώτη. Πριν από λίγο καιρό «έφυγε» και ο Λαμπράκης. Βαθιές πληγές στο σώμα της δημοσιογραφίας. Και της χώρας…