Ματιές Παναθηναϊκός

Μέσα στην απελπισία των ημερών, να και κάτι που γέμισε την ψυχή μας με χαρά και ελπίδα. Δεν πρόκειται για επίτευγμα σημαντικό σε εθνικό επίπεδο.

Για μια νίκη στο ποδόσφαιρο πρόκειται.

Αλλά κι αυτή η νίκη, στο ζοφερό, γεμάτο απόγνωση, κλίμα, που ζούμε, σηκώνει μια σημαία, δίνει την ευκαιρία για ν΄ ακουστεί ένα ευφρόσυνο «αχ».

Μιλάω, βέβαια, για τον μεγαλειώδη θρίαμβο του Παναθηναϊκού επί της Ρόμα, στην ιταλική πρωτεύουσα. Σε έναν αγώνα όχι φιλικό, αλλά διεθνήγια το ευρωπαϊκό κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Μπράβο! Οι παίκτες της πράσινης ομάδας πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι. Και να γνωρίζουν ότι με την επιτυχία τους στο ποδόσφαιρο, αυτή τη δύσκολη για όλους μας ώρα, μας πρόσφεραν ένα σημαντικό δώρο.

Γιος προσφύγων, παρακολουθώ ποδόσφαιρο επί 69 χρόνια και ευλόγως, λόγω προσφυγιάς, είμαι φίλαθλος της ΑΕΚ.

Περνάνε συχνά από τα μάτια μου φάσεις εκπληκτικές από παιχνίδια που δεν μπορώ να τα λησμονήσω. (Ακριβώς, όπως ένας χαρτοπαίκτης βλέπει στον ύπνο του παρτίδες πόκας, και κερδίζει ή χάνει, όταν σκάει το τελευταίο χαρτί). Φάσεις με τον Μαρόπουλο, τον Ξένο, τον Δελαβίνια, τον Γάσπαρη, τον Πούλη, τον Παπαθεοδώρου, τον Παπαϊωάννου, τον Νικολάου, τον Νεστορίδη, τον Δημητριάδη, τον Νικολαΐδη, τον Ατματζίδη, τον Σκόκο.

Τέτοιες φάσεις θα ΄ρχονται στο νου μου και τώρα, με τον θρίαμβο του Παναθηναϊκού.

Ο Νίνης, ο Σισέ, ο Τζόρβας- οι πάντες.

Πεισμωμένοι και αποφασισμένοι. Να γυρίσουν στην Ελλάδα θριαμβευτές και να προχωρήσουν στον θεσμό, πετώντας έξω από το ρινγκ μια ομάδα που είχε μπόλικη υπεροψία και μέθη πριν αρχίσει ο αγώνας, αλλά τελικά αντιλήφθηκε, πολύ επώδυνα, ότι στον αθλητισμό η ψυχή παίζει πάντα τον πρώτο ρόλο.

Τα γκολ του Παναθηναϊκού, η νίκη, ο στεναγμός ανακούφισης, τα χαμόγελα απέναντι από την τηλεόραση ήταν οι μόνες ώρες ικανοποίησης που νιώσαμε όλες αυτές τις μέρες, με το διαρκές μαστίγωμα των αγορών και των εταίρων μας- μαστίγωμα που κάθε φορά γινόταν και πιο σκληρό, πιο απάνθρωπο. Αυτοί, οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών, δεν ζητάνε «μέτρα». Απαιτούν τα πάντα από μας. Μας ξεγυμνώνουν. Με σαδιστική διάθεση. Νομίζοντας ότι πέρα από τους αριθμούς δεν υπάρχει τίποτ΄ άλλο. Υπάρχουν, όμως, άνθρωποι. Που έχουν και φιλότιμο.

Η Πέμπτη, μετά τον έλεγχο των οικονομικών της χώρας μας, που τρόμαξε, με τα πορίσματά της, τον Παπανδρέου, τον Παπακωνσταντίνου και ολόκληρο τον ελληνικό λαό, σερνόταν στα πόδια μας σαν την απελπισία. Κι όμως, εκεί κατά τις 10 το βράδυ, ήρθε αυτό το «κάτι» της απροσδόκητης νίκης του Παναθηναϊκού και μας ελάφρυνε την ψυχή. Βεβαίως, δεν μειώθηκε το έλλειμμα. Δεν θα μείνει ο ΦΠΑ στο 19%. Αλλά ήρθε στα χείλη μας ένα ζεστό χαμόγελο. Κι αυτό είναι ένα δώρο που το χρειαζόμασταν. Κι ας μην αλλάζει σε τίποτα τη θλιβερή κατάσταση της χώρας μας.