Φάγαμε …στο «Αρμόλια»

Ένα νέο ψαρομεζεδοπωλείο, περίπου πέντε λεπτά από το σπίτι μου, είναι πάντα ευπρόσδεκτο. Όσον αφορά δε την Πλατεία Χαλανδρίου όπου βρίσκεται το «Αρμόλια» έχει γίνει της μόδας και έχουν ανοίξει πολλά μαγαζιά τα τελευταία δύο χρόνια.

Το «Αρμόλια» μοιάζει με παλιό μπακάλικο. Άλλωστε, αυτή είναι η τάση που επικρατεί όχι μόνο στα μαγαζιά εδώ στην Πλατεία αλλά γενικά σε όλη την πόλη. Ίσως δε είναι η λύση στην ανάγκη μας για οικειότητα, άνεση και οικονομία.

Το «Αρμόλια» εμπίπτει στην κατηγορία των καταστημάτων που έχουν ανοίξει- κατά κόρον- τα τελευταία δύο χρόνια, μαγαζιά που απαντούν στην αντιλαϊκή κουζίνα των αφρών, των τζελ και της υψηλής κουζίνας τα οποία αφήνουν τους πελάτες τους πεινασμένους! Το φαγητό εδώ είναι απλό. Τα περισσότερα από όσα φάγαμε ήταν αρκετά ικανοποιητικά, κάθε πιάτο με την προσωπική του νότα. Ο κόσμος που θέλει να ξεφύγει από το άγχος που προκαλούν καθημερινά οι άσχημες ειδήσεις έμοιαζε να περνάει καλά γύρω μας πίνοντας ουζάκι ή χύμα κρασάκι.

Μου άρεσε η παντζαροσαλάτα με καρύδια, ήταν μια χορταστική, ωραία μερίδα με το λαχανικό που λατρεύω. Προσπαθώντας να φροντίσω τη σιλουέτα μου, απέφυγα πιάτα όπως ψητή πατάτα με τυρί. Δοκίμασα όμως τις τηγανητές πατάτες με κεφαλοτύρι που ήταν εξαιρετικές, λεπτές, τραγανές και νόστιμες, όπως πρέπει να είναι ένα αμαρτωλό αμυλούχο πιάτο. Τα μανιτάρια στο τηγάνι με κρασί (πλευρότους για την ακρίβεια) ήταν ωραία. Η σάλτσα ήταν νόστιμη και ευχάριστα κρασάτη, ενώ αυτό που προσέθετε στο πιάτο μια ωραία αντιφατική νότα ήταν οι λωρίδες πίτας που ήταν τραγανές (τηγανητές;). Τα τηγανητά κολοκυθάκια δεν μου άρεσαν. Πολύ λεπτά, πολύ μουλιασμένα και σχεδόν καμένα. Ούτε και η σκορδαλιά με καρύδια που παρήγγειλα στο πλάι. Χρειαζόταν “νεύρο” (και αλάτι).

Υπάρχει ολόκληρη ποικιλία από ψαρομεζέδες, θαλασσινά και κυρίως πιάτα για να διαλέξει κανείς, συμπεριλαμβανομένων των κλασικών στη σχάρα, αρκετά σαγανάκια, αχνιστά οστρακοειδή διαφόρων ειδών και άλλα. Με εξέπληξε ευχάριστα το γεμιστό καλαμάρι, φαγητό που συνήθως δεν μου αρέσει. Ήταν γεμιστό με ένα αψύ στη γεύση μείγμα από πλιγούρι. Το καλαμάρι ήταν ωραία μαγειρεμένο. Το χταπόδι με μαυροδάφνη είναι ένα πιάτο που έχω δοκιμάσει σε αρκετές καλύτερες εκδοχές τριγύρω στην Αθήνα. Για να μην είναι το πιάτο συνηθισμένο πρέπει όταν προστίθεται το γλυκό κρασί, το φαγητό να ψήνεται περισσότερο ώστε να αποκτά ο ζωμός να αποκτά την υφή σιροπιού. Βασικά είναι ένα κλασικό στιφάδο με γλυκό κρασί αντί για ξηρό. Και επειδή ποτέ δεν απορρίπτω ένα πιάτο με λειωμένο τυρί, δοκίμασα το μαστέλο Χίου στη σχάρα- ξέχασα να αναφέρω ότι η κουζίνα της Χίου κυριαρχεί πολύ στο «Αρμόλια». Ήταν ωραίο, με μια αψιά σάλτσα ντομάτας .

Το Χαλάνδρι γεμίζει συνεχώς με άνετα, μικρά μαγαζάκια όπως το «Αρμόλια». Μαγαζιά που προσφέρουν ικανοποιητικό φαγητό σε καλές τιμές, σε άνετες, ωραία φτιαγμένες αίθουσες όπου ο κόσμος νιώθει καλά. Επανεφηύραν τον τροχό; Όχι. Είναι όμως η εποχή για κάτι τέτοιο; Μάλλον όχι. Επομένως, ας πιούμε το ουζάκι μας και ας απολαύσουμε έναν καλό μεζέ…

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 25-35 ευρώ το άτομο

Κουζίνα:

Κλασικοί μεζέδες θαλασσινών, συχνά με μικρές παραλλαγές

Σέρβις:

Εξυπηρετικό και πρόθυμο

Ατμόσφαιρα:

Ευχάριστη, στο στυλ ενός παλιού μπακάλικου

Κάβα:

ΟΚ

«Αρμόλια»: Κεντρική Πλατεία Χαλανδρίου, τηλ. 210-6856.279