ΜΑΤΙΕΣ Η σύγχυση

Υπάρχει μια δημοσιογραφική αλήθεια που τη μαθαίνουν με το «καλημέρα» και τα «πρωτάκια» στη δουλειά- οι νεαροί και οι νεαρές που τρέχουν από ΄δώ κι από ΄κεί και με το μικρόφωνο στο χέρι ρωτάνε για τα πάντα καλλιτέχνες, πολιτικούς, καταναλωτές, απεργούς. Η αλήθεια αυτή λέει: «Η καλή είδηση δεν είναι είδηση». Και αυτό ισχύει από… αρχαιοτάτων χρόνων.

Ένας παλιός αρχισυντάκτης μου, μακαρίτης, εδώ και δεκαετίες, κάθε Καθαρά Δευτέρα και άλλη μεγάλη έξοδο- Πάσχα, Χριστούγεννα, τριήμερα κ.λπ.- περίμενε ανυπόμονα στο γραφείο του, μόλις σουρούπωνε, να φανούν οι αστυνομικοί συντάκτες. Και μόλις τους έβλεπε, ρωτούσε αγωνιωδώς: «Πόσους νεκρούς είχαμε;» Αν έπαιρνε την απάντηση «δέκα» ή «δεκαπέντε», κατέβαζε τα μούτρα του. Ήθελε πολλούς νεκρούς!

Πολύ αίμα! Για να φτιάξει μια πρώτη σελίδα που θα τραβάει την προσοχή του αναγνώστη.

Και πάμε στο σήμερα: Τα βράδια στις 8 που βγαίνουν οι ειδήσεις στην τηλεόραση, προσπαθώ να τις αποφύγω για να μη μου μαυρίσουν την καρδιά. Αλλά στις 8 παρά κάτι, θρονιάζομαι απέναντι από την οθόνη και με μαζοχιστική διάθεση ακούω τα «καινούργια» των Βρυξελλών για τα χρέη μας, τα νέα μέτρα, τους φόβους για χρεοκοπία της χώρας μας, τα βάσανα του Παπανδρέου, του Παπακωνσταντίνου, της Λούκας, του Λοβέρδου, του ελληνικού λαού.

Μερικές φορές μου ΄ρχεται ν΄ αρπάξω το μπουκάλι που βρίσκεται δίπλα μου και να το εκσφενδονίσω στη συσκευή, στη μούρη του συναδέλφου που λέει την κακή είδηση! Τόσο πολύ συγχύζομαι. Όχι με τον δημοσιογράφο, φυσικά, αλλά με τα θλιβερά μαντάτα που μας λέει. Δεν το κάνω όμως. Συνέρχομαι αμέσως. Και εξακολουθώ να παρακολουθώ το Δελτίο μέχρι τέλους. Να μη χάσω ούτε μια λέξη από αυτά τα πολύ δυσάρεστα «νέα» με τα οποία πολυβολούμαι.

Είναι τόσο δυσάρεστα τα διάφορα «ευρωπαϊκά», που άρχισα να νευριάζω και με τους συναδέλφους, οι οποίοι τα εκφωνούν. Αισθάνομαι σαν να νιώθουνε, χαρά, ικανοποίηση, για τις πατσαβούρες που μας πετάνε στη μούρη. Έτσι όμως είναι τα πράγματα. Οι δημοσιογράφοι κάνουν τη δουλειά τους. Παρ΄ όλα αυτά, θα ήθελα να μην είναι τόσο κάθετοι, σχεδόν κυνικοί, όταν απαγγέλλουν την καταδίκη μας και δυστυχώς οι περισσότεροι είναι.

Μάλωσα μ΄ έναν φίλο δήμαρχο. Χτες. Ανήκει στον Συνασπισμό. Μου είπε: «Εγώ σπανίως βλέπω ειδήσεις στην Τ.V. Τις ξέρω άλλωστε από το πρωί, καθώς τα ραδιόφωνα μας βομβαρδίζουν συνεχώς με ό,τι καινούργιο υπάρχει ή διακρίνεται στον οικονομικό ορίζοντα. Αλλά συμφωνώ μαζί σου: οι δημοσιογράφοι που τις λένε δείχνουν σαν να είναι ευχαριστημένοι από τις βουρδουλιές που ματώνουν τις ράχες μας. Και δεν είναι, φυσικά, ευχαριστημένοι, αφού και αυτοί από τον ίδιο ευρωπαϊκό βούρδουλα τρώνε ξύλο…».

Κλείνω τη Δευτέρα 51 χρόνια που εργάζομαι στα «ΝΕΑ». Και θυμάμαι και το όνομα του Γεωργίου Φτέρη. Ο οποίος, σημειωτέον, διηύθυνε αυτή την εφημερίδα («Αθηναϊκά Νέα») από το 1933 ώς το 1941. Ο Φτέρης λοιπόν είχε γράψει ένα τραγούδι που το ερμήνευε η Βέμπο. Ψιλοτραγουδάω μερικούς σκόρπιους στοίχους: «Γενιά, σε νιώθω σαν πιοτό/ σαν το κρασί το δυνατό/ και σαν το πετιμέζι/ Κι αν έλθουν δύσκολες χρονιές/ τα παλικάρια με τις νιες/ θα ζευγαρώσουν πάλι/ Καινούργια άνθη και κλωνιά…/ το έθνος μας θα βγάλει…».

Ήθελα να πω ότι παρά τα προβλήματα που μας δέρνουν, αισιοδοξώ ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε…