Δίκτυο

Προπάππος και δισέγγονος
Κ.Κ.

Ποιο κοινό ενδιαφέρον στοιχείο μπορεί να έχουν ένα σκακιστικό τουρνουά βετεράνων στη Γερμανία και ένα μαζικό Όπεν στην Ινδία;

Σίγουρα όχι η χρονική ταύτιση. Στις δύο εκδηλώσεις που έγιναν πέρσι στις αρχές του καλοκαιριού, αγωνίστηκαν ο παλιότερος ενεργός σκακιστής, ο 99χρονος Γερμανός Βόγκελ (με διεθνή βαθμό αξιολόγησης 1448) και ο νεώτερος, ο 5χρονος Ινδός Νίμντια (1283). Αν κάποτε λέγαμε πως στο σκάκι μπορεί να βρεθούν αντίπαλοι παππούς με εγγονό, τώρα παίζουν άνετα προπάππος με δισέγγονο! Και αν σε αυτά τα δύο ηλικιακά άκρα υπάρχει μόνο από ένας εκπρόσωπος, όσο προχωράμε προς τα μέσα συναντάμε αρκετούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας (http:

//ratings. fide. com/), στα παιδιά μέχρι 7 ετών υπάρχουν 18 παίκτες, με καλύτερο τον Κολομβιανό Παντίλα, ο οποίος έχει βαθμό αξιολόγησης 1914 (επίπεδο καλού παίκτη Α΄ κατηγορίας). Ο αριθμός των οκτάχρονων εκτοξεύεται στο 70, των 9χρονων στους 200, των 10χρονων στους 394 και των 11χρονων στους 726 (καλύτερος ο Κινέζος Βαγκ Γιγιέ με βαθμό αξιολόγησης 2262, που μαρτυρά ότι σύντομα ο μικρός θα κατέχει διεθνείς τίτλους!). Η πιο γόνιμη από τις νεώτερες σκακιστικές γενιές είναι των παικτών που γεννήθηκαν το 1994 και που εκπροσωπείται από 5 γκραν μετρ (ο υψηλότερος ισόβιος σκακιστικός τίτλος): Την Ξινέζα Χόου Γιφάν (2590), τον Ολλανδό Γκιρί (2588), τον Κινέζο Γιου Γιανγκουί (2574), τον Αμερικανό Ρόμπσον (2570) και τον Πολωνό Σβίερτς (2474). Στο άλλο άκρο, των παικτών που πλησιάζουν τον αιώνα, ιδιαίτερα δραστήριοι είναι ο 96χρονος Ισπανός Αμπούρτο Ρενοβάλες (1535) και ο 95χρονος Πολωνός Κράβτζικ (1713). Και βέβαια, ο διασημότερος από τους παλιούς που αγωνίζεται διαρκώς είναι ο 78χρονος Κορτσνόι (2566), ο ζωντανός θρύλος!


«Ιστορικά» επιτεύγματα
Μ.Π.

Το 1684 η Βενετία, εκμεταλλευόμενη την ήττα των Οθωμανών στη Βιέννη, κυρίευσε όλη την Πελοπόννησο εγκαινιάζοντας τη δεύτερη περίοδο Ενετοκρατίας στον Μοριά που θα κρατήσει έως το 1715. Όπως γράφει γλαφυρά ο Βασίλης Τσακίρης στο νέο τεύχος του περιοδικού «Τα Ιστορικά», τη χρονιά εκείνη οι Οθωμανοί ανακατέλαβαν την Πελοπόννησο μέσα σε τρεις μόλις μήνες, ευκολία που οφείλεται και στην απροθυμία των ελληνικών πληθυσμών να αντισταθούν. Οι Έλληνες δεν έβλεπαν τους Βενετούς φιλικότερα από τους Τούρκους και μάλιστα επικρατούσε η αντίληψη ότι οι Τούρκοι παρέχουν τουλάχιστον θρησκευτική ελευθερία, ενώ οι Βενετοί αποβλέπουν στον εκλατινισμό. Πέρα από το άρθρο αυτό, που μιλάει για την εκκλησιαστική πολιτική της Βενετίας στον Μοριά, το τεύχος 51 του περιοδικού (περίπου 260 σελίδες) έχει θέματα ποικίλου ενδιαφέροντος: από τη διάρθρωση των κοινοτήτων στα Μαστιχοχώρια της Χίου κατά τον 19ο αιώνα (του Δημητρίου Ιεραπετρίτη) μέχρι το κενό εξουσίας στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων την περίοδο 1917-1918 (Κωνσταντίνος Παπαστάθης). Και από το πρόβλημα του νερού στην Ερμούπολη που κράτησε έναν αιώνα (Αγγελική Φενερλή) μέχρι τον Νικολό Τομμαζέο, μορφή-σύμβολο του ιταλικού φιλελληνισμού (Δημήτρης Αρβανιτάκης). Τα «Ιστορικά» κυκλοφορούν δύο φορές τον χρόνο από τις Εκδόσεις Μέλισσα και το Μουσείο Μπενάκη και διευθύνονται από τον Σπύρο Ασδραχά, τον Άγγελο Δεληβορριά και τον Βασίλη Παναγιωτόπουλο. Έχει είκοσι συνεργάτες και η μακροημέρευσή του- εκδίδεται αδιαλείπτως από το 1983 παρά τον τεράστιο μόχθο που προϋποθέτει- είναι ενδεικτική της σημασίας του στις ιστορικές σπουδές.