Γλώσσα που μεταφέρει μνήμες, φτιάχνει χαρακτήρες

Το περιθώριο λοιπόν, η ανέχεια, η σκληρότητα, ο φόβος από τη μία, και η γλύκα της αγάπης από την άλλη. Αναβλύζει από τα συναισθήματα όλων των χαρακτήρων και από τις ξεκάθαρες αξίες τους. Έπειτα είναι κι εκείνη η άλλη γλώσσα, η ξεχασμένη, εκείνη που κάποτε ειρωνευόμασταν γιατί άφηνε έναν…. λεκέ από ύπαιθρο πάνω στα αδέξια αγγλικά μας.

Γλώσσα που μεταφέρει μνήμες, φτιάχνει χαρακτήρες, αφήνει αποχρώσεις και γεύσεις σε κάθε φθόγγο.

Ταξιδεύεις με το Και με κλειστά μάτια θα βλέπω. Σχεδόν πιάνεις τα χέρια των ηρώων, ακούς τον ήχο των τραμ στο κέντρο της πόλης, μυρίζεις τα μικρά δωμάτια που φιλοξενούν ολόκληρες οικογένειες κοντά στην Ομόνοια, ακούς τους φόβους τους, αλλά και τις διάφανες- χωρίς δεύτερες σκέψεις- προθέσεις τους. Πάντα με εκείνη την τιμιότητα και εκείνη την αίσθηση αξιοπρέπειας που μόνον το «πνεύμα του καλού» μπορεί να σου φέρει. Ταλαιπωρημένοι, γενναίοι άνθρωποι σε άγριες εποχές, σκέφτεσαι. Όπως σήμερα. Οι ιστορίες τους, με «ι» μικρό, είναι εκεί έξω και κάθε μια κουβαλάει στη μικρή της πλάτη κι ένα “Ι” κεφαλαίο. Της μεγάλης Ιστορίας.