[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τι είναι η ρουτίνα μας…

Χτες το μεσημέρι ήταν κόλαση η Σταδίου, μια φρίκη λαμαρίνας, καυσαερίου και κόρνας. Στο Σύνταγμα κάποιοι είχαν κλείσει τη Φιλελλήνων. Περνούσα με τα πόδια. Δεν είχαν πανό και δεν ήταν πάνω από εκατό άνθρωποι. «Είμαστε λίγοι», άκουσα μια κοπέλα να διαπιστώνει στο τηλέφωνό της και της είπα φιλικά ότι πράγματι ήταν τόσο λίγοι που θα χωρούσαν στο πεζοδρόμιο. Με κοίταξε με απίστευτη περιφρόνηση και δεν απάντησε. Πάντα, σε τέτοιες περιπτώσεις που γίνονται πια σχεδόν καθημερινά, σαν οργανωμένο βασανιστήριο για οδηγούς αυτοκινήτων, θυμάμαι μια συζήτηση που είχε γίνει τον περίφημο Δεκέμβρη, πριν αγριέψουν τα πράγματα, σε μια συγκέντρωση μαθητών στον Άγνωστο Στρατιώτη. Ήταν λίγοι, ήταν τότε που κρατούσαν λουλούδια και αναρωτιόνταν αν έπρεπε να κατέβουν στην Αμαλίας και να την κλείσουν. «Θέλουμε να σταματήσουμε τη ρουτίνα» εξηγούσε ένας έφηβος, κι ένας γονιός άρχισε να του λέει ότι ρουτίνα έχουν γίνει πια οι κλειστοί δρόμοι και ότι θα ήταν πιο πρωτότυπο, πιο αντιρουτινιάρικο να μείνουν εκεί, να μην κλείσουν τον δρόμο. Τότε εμφανίστηκε ένας άλλος ασπρομάλλης, έβρισε τον πρώτο ως μη αρκετά επαναστάτη και εύκολα έπεισε τα παιδιά να κλείσουν τον δρόμο. Μου έρχονται στο μυαλό αυτοί οι δυο ασπρομάλληδες όταν περνάω από κλεισμένους δρόμους.

Εκείνον τον δεύτερο τον συναντώ συνέχεια μπροστά μου. Όπου κλεισμένος δρόμος εκεί κι αυτός, μόνιμος μαϊντανός, σαν πλανόδιος έμπορος έτοιμος να πουλήσει την πραμάτεια του. Θα πρέπει να είναι κάτι σαν επαγγελματίας επαναστάτης που ακολουθεί τη ρουτίνα του πιο εύκολα από όσο ο πρώτος εκείνος, και όλοι εμείς, οι απελπισμένοι εραστές της αληθινής πρωτοτυπίας, ακολουθούμε τη δική μας. Να πεις ότι βάζουν μυαλό κι οι οδηγοί; Ούτε καν αυτή τη μικρή αλλαγή δεν έχουν καταφέρει τόσα χρόνια οι επαναστάτες.