Το Πνεύμα του Τόνου

Φεγγαρίσιος πιερότος
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Θα ήθελα κι εγώ να νεκρολογήσω τον Θάνο Αρώνη που έφυγε μοναχικός όπως έζησε, πικραμένος, σπρωγμένος στην εξορία της τέχνης από μια αδιάφορη συντεχνία που ρητορεύει, αμηχανεί, πλειοδοτεί στο μηδέν, αλλά τσαλαπατάει ευαίσθητους φεγγαρίσιους κλόουν, όπως ο Αρώνης. Έτσι τον θυμάμαι το 1982, πιθανόν την τελευταία του εμφάνιση, που άνοιγε βουβός αλλά πλήρως εκφραστικός την αυλαία κρατώντας ένα κηροπήγιο με τη στολή ενός παλατινού υπηρέτη στο σπίτι του Δόγη στον «Οθέλλο» του Ευαγγελάτου. Μαθητής του Καραντινού, μαζί με άλλους άξιους συναδέλφους του μυήθηκαν σε ένα θέατρο «ύφους». Γνώριζαν τα αυστηρά στυλ, το μπαρόκ, το ροκοκό, το ελισαβετιανό, το μολιερικό, πράγμα που σήμερα σπανίζει ή γίνεται γελοιογραφικά από άγνοια.

Αλλά ο Αρώνης με το ψευδώνυμο Αλέξανδρος Φερέντης υπήρξε ποιητής μελαγχολικός, άξιος να σταθεί δίπλα στον Φιλύρα, τον Μπουφίδη, τον Λαπαθιώτη, τον Καρυωτάκη. Με ένα υποδόριο χιούμορ, την άλλη όψη της απελπισίας, αλλά και άκρα ταπείνωση (Ρieta) και άκρα κατανόηση των ανθρωπίνων παθών.