Δίκτυο

Ο Ρομάν πουλάει
Δ.Δ.

Η περίπτωση Ρομάν Πολάνσκι αποδεικνύεται το καλύτερο διαφημιστικό λουκούμι της Μπερλινάλε. Δι΄ αυτού, οι Γερμανοί πουλάνε τσάμπα αντιαμερικανισμό. Σιγά τώρα που θα θυμώσει η CΙΑ. Όπως λένε, έκανε η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο. Φανταστείτε, δηλαδή, πως ακόμα και μια γκαλερί- η Der Οrt, ιδιοκτησίας κάποιας Μάγκντα Ποτόρσκα (πολωνικής καταγωγής)- διοργάνωσε έκθεση με φωτογραφίες του Πολάνσκι και επίσημο καλεσμένο στα εγκαίνια τον Φόλκερ Σλέντορφ, προκειμένου να καταβροχθίσει και αυτή κάτι από την πίτα τη σκανδαλοθηρική. Όσο για την τελευταία του ταινία, «Τhe Ghost Writer»;

Τώρα που οι πρώην επαναστάτες του Μάη του ΄68, αυτοί που έλουζαν τον Πολάνσκι ως εξωμότη και δούλο του καπιταλισμού, έχουν τη γλώσσα τους καταπιεί. Και τώρα που ο «κόκκινος» Κον Μπεντίτ είναι το πρώτο ευρωπαϊκό βιολί κάθε αμερικανοευρωπαϊκής εισβολής, τώρα λοιπόν, ο Ρομάν Πολάνσκι, από τους ελάχιστους που υπογράφουν ένα τόσο σκοτεινό, αιρετικό, πολιτικό θρίλερ. Όλα ήρθαν τούμπα.


Σωτηρία 500.000 ευρώ
Χ.

Ελπίδα σωτηρίας για το μεγαλύτερο θέατρο του αρχαίου ελληνικού κόσμου, της Μεγαλόπολης, έρχεται από τη ΔΕΗ που διαθέτει πλέον και επισήμως- μετά την υπογραφή της σχετικής προγραμματικής σύμβασης με το υπουργείο Πολιτισμού και τον τοπικό δήμο ύστερα από πρωτοβουλία της κίνησης πολιτών ΔΙΑΖΩΜΑ- 500.000 ευρώ για τη συντήρηση και αποκατάσταση τριών κερκίδων του κοίλου, αλλά και για την εκπόνηση μελετών για την ενοποίηση, προστασία και ανάδειξη του θεάτρου και της αρχαίας Αγοράς της Μεγαλόπολης, καθώς και του Ιερού της Δέσποινας στη Λυκόσουρα Κυνουρίας. Και φαίνεται πως αυτό το ποσό είναι μόνον η αρχή. Διότι η ΔΕΗ ετοιμάζεται να προσφέρει για το θέατρο και την ανάδειξη του ευρύτερου αρχαιολογικού χώρου ακόμη 2,5 εκατ. ευρώ. Μάννα εξ ουρανού σε μια εποχή διόλου εύκολη ειδικά για το ΥΠΠΟΤ.


Τελευταίο αντίο
Μ.Α.

Ήταν όλοι εκεί χθες. Στο Α΄ Νεκροταφείο μια ανθρώπινη θάλασσα φίλων, συναδέλφων, πολιτικών. Μια θάλασσα ανθρώπων που γνώρισαν, αγάπησαν, εκτίμησαν τον Δημήτρη Κωνστάντιο. Όλοι με ένα «γιατί» για τον πρόωρο χαμό του. Όλοι με έναν καλό λόγο. Όχι επειδή ο νεκρός δεδικαίωται. Αλλά επειδή όλοι είχαν να θυμηθούν το ήθος και τη μαχητικότητά του. Την ευρύτητα της σκέψης του και τις προοδευτικές του ιδέες. Την αγάπη του για την επιστήμη, την αφοσίωσή του στο όραμα ενός βυζαντινού μουσείου ανοιχτού στο κοινό. Και το παράπονό του: να βρεθεί στα πολυάσχολα προγράμματα των αρμοδίων μια ημερομηνία για να εγκαινιαστεί το καμάρι του, η επανέκθεση της μόνιμης συλλογής. Εγκαίνια που τελικά δεν πρόλαβε. Όλοι όσοι ήταν χθες εκεί όμως, πάνω απ΄ όλα είχαν να θυμηθούν τον άνθρωπο. Τον Δημήτρη που δεν κρατούσε αποστάσεις. Που τολμούσε να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι. Που ξεχνούσε τον τίτλο του διευθυντή και γινόταν φίλος. Πρόθυμος ξεναγός στα ταξίδια. Πρώτος στα γλέντια και τις γιορτές. Και πάντα με ένα χαμόγελο που πήγαζε βαθιά από μέσα του.

Αυτόν τον Δημήτρη θα θυμόμαστε. Τον αναντικατάστατο όχι μόνο στις καρδιές μας…