SΟS από τον Έβρο

«Κάθε χρόνο ζούμε με τον εφιάλτη της πλημμύρας. Κάθε φορά οι αρμόδιοι μάς λένε πως θα είναι η τελευταία καταστροφή, όμως ο εφιάλτης δεν έχει ποτέ τέλος. Μας είπαν φρουρούς των συνόρων, μας κολακεύουν ότι εδώ στον Έβρο φυλάμε Θερμοπύλες.

Πού το είδατε, όμως εσείς αυτό γραμμένο, εκείνους που τους αποκαλούν φρουρούς των συνόρων, να τους θυμούνται μόνο στις γιορτές και τις εκλογές και να τους αφήνουν εγκαταλελειμμένους στην μοίρα τους, στο έλεος του Θεού και των καιρικών φαινομένων κάθε φορά που φουσκώνει το ποτάμι, ξεκληρίζοντας το βιος και τις περιουσίες που φτιάχτηκαν με κόπους δεκαετιών;».

Τα παράπονα, η οργή και η αγανάκτηση ξεχειλίζουν από την 70χρονη Ελένη Ευθυμίδου που βλέπει τα νερά του ποταμού Έβρου να έχουν μπει στο σπίτι της, στα Λάβαρα του Δήμου Ορφέα, σχεδόν απέναντι από την τουρκική όχθη του ποταμού, και να απειλούν να κατακλύσουν και το μικρό μπακάλικο των παιδιών της, όπου ακόμα δουλεύει παρά τα χρόνια της.

«Από το 1950, όργωνα τη γη με τα ζώα του πατέρα μου, εδώ δίπλα στο ποτάμι και θυμάμαι τον Έβρο να πλημμυρίζει. Οι καταστροφές είναι μεγάλες και μετά έρχονται και μιλούν για αποζημιώσεις. Τι να την κάνω την αποζημίωση όταν καταστρέφεται η σοδειά ενός χρόνου και όταν απειλούνται με ολική καταστροφή τα γεωργικά μηχανήματα των παιδιών μου που κοστίζουν πολλαπλάσια χρήματα;», τονίζει η 70χρονη που συμπληρώνει με παράπονο ότι σε όλη της ζωή έζησε δίπλα στα σύνορα και ότι δεν αξίζει σε αυτούς τους ανθρώπους μια τέτοια τύχη. «Για την Αθήνα πέφτουμε λιγάκι μακριά, γι΄ αυτό και δεν μας αναγνωρίζουν το δικαίωμα να ζήσουμε ούτε καν με αξιοπρέπεια», καταλήγει.

Οι υποσχέσεις
Ο 50χρονος Σταύρος Χαριτούδης από την πλευρά του, αναφέρεται στις υ ποσχέσεις που είχαν δοθεί στους ντόπιους με την κατασκευή του αναχώματος του κάθετου άξονα της Εγνατίας Οδού, που προβλήθηκε ως πανάκεια για να σταματήσει η πλημμύρα, που κάθε σχεδόν δύο χρόνια παρασέρνει τα πάντα στο διάβα της.

«Μας είπαν ότι θα γλιτώναμε με το ανάχωμα της Εγνατίας και εμείς τους πιστέψαμε, γιατί θέλαμε να ελπίζουμε ότι δεν θα μας πνίξουν πάλι τα νερά όπως έγινε το 2005 και το 2006», λέει. «Όμως φέτος, το νερό πέρασε πάνω από το ανάχωμα και τώρα το φιλοξενούμε μέσα στο σαλόνι μας…», λέει με περίσσιο σαρκασμό.

Όσο για τα σπαρτά, τα τεύτλα θεωρούνται ήδη τελειωμένα, ενώ προσδοκούν ότι τον Μάιο θα μπορέσουν να μπουν στα χωράφια τους, όταν τραβήξουν τα νερά για να καλλιεργήσουν ηλίανθο κατά βάση και ό,τι άλλο τους επιτρέψει η πλημμυρισμένη γη τους.

«ΑΠΟ ΤΟ 1950 ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΟΥΜΕ»

«Από το 1950 θυμάμαι τον Έβρο να πλημμυρίζει, οι καταστροφές είναι μεγάλες και μετά έρχονται και μιλούν για αποζημιώσεις»

Λιμνοθάλασσα οι αγροτικές εκτάσεις

ΟΙ ΤΡΕΙΣ μεγάλοι ποταμοί που διατρέχουν ολόκληρο τον Νομό Έβρου, ο Έβρος, ο Άρδας και ο Ερυθροπόταμος μαζί με τους Εργίνη και Τούντζα (που καταλήγουν στο Θρακικό Πέλαγος μέσω του ποταμού Έβρου), δεν μπορούν πλέον να αντέξουν τον όγκο των νερών που τους κατακλύζουν. Οι συνεχείς βροχοπτώσεις της τελευταίας εβδομάδας, το λειώσιμο των χιονιών στα ορεινά, η ελεγχόμενη απελευθέρωση υδάτων από τα αναχώματα στο ελληνικό και το τουρκικό έδαφος για να εκτονωθεί η ένταση του φαινομένου καθώς και το άνοιγμα των βουλγαρικών φραγμάτων προκειμένου να αποφύγουν καταστροφές στη δική τους περιοχή, έφτασαν να στέλνουν στον Άρδα τα διπλάσια νερά απ΄ όσο αντέχει και μετέτρεψαν τον πλούσιο και εύφορο κάμπο του νομού σε μια απέραντη λιμνοθάλασσα. Ήδη, οι εκτιμώμενες πλημμυρισμένες αγροτικές εκτάσεις από τον ΕΛΓΑ υπολογίζονται σε 150.000 στρέμματα εκ των οποίων τα 65.000 στρέμματα είναι σπαρμένα με διάφορα αγροτικά προϊόντα, ενώ η ζημιά στην αγροτική οικονομία της περιοχής αναμένεται να ξεπεράσει τα 7 εκατ. ευρώ.