ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι άσημοι

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Απ. Ηλίας, Τοσίτσα 7, Αθήνα, γράφει:

Τα μακρινά τοπία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι όμορφα. Κοιτάζω δίπλα μου τα σημερινά τοπία και βλέπω τοπία γκρίζα, θλιβερά, χλωμά, άσχημα, τοπία της σημερινής εποχής στη χώρα μου. Είναι τοπία μίζερα, παράξενα, θλιβερά, αποκρουστικά. Δεν είναι αυτά τα τοπία που ονειρεύτηκα κάποτε στο Πολυτεχνείο και τη Νομική Σχολή, κατά τις ώρες της μεγάλης εξέγερσης.

Ήμουνα εκεί. Στο προαύλιο του ένδοξου Πολυτεχνείου. Ύψωσα τις γροθιές μου, φώναζα, κραύγαζα, είχα σκοπό, είχα ελπίδα, πίστευα στην ελευθερία, τη δημοκρατία, σε μια καλύτερη εποχή για τη χώρα μου. Τώρα, δεν πιστεύω σε τίποτα. Απογοητεύτηκα!

Είδα συναγωνιστές μου στο Πολυτεχνείο να γίνονται, αργότερα, πλούσιοι, να παίρνουν μεγάλα αξιώματα, να ενσωματώνονται στο υπάρχον σήμερα πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικό σύστημα, να εξαγοράζονται από αυτό, να γίνονται στυλοβάτες του. Είναι μαζί με άλλους αυτοί που διαμόρφωσαν τα σημερινά θλιβερά τοπία της Ελλάδας. Εμείς, οι απλοί, άσημοι και αγνοί αγωνιστές του Πολυτεχνείου, οι αφανείς αγωνιστές της πρώτης γραμμής και της εμπροσθοφυλακής των αγώνων της Νομικής Σχολής και του Πολυτεχνείου μείναμε μόνοι, απογοητευμένοι, αποκαρδιωμένοι και αποδυναμωμένοι. Κέρδισαν τη μάχη και ανέβηκαν ψηλά αυτοί που ήταν στα μετόπισθεν, αυτοί που ήταν στη δεύτερη γραμμή κρούσης και σίγουρα προφυλαγμένοι, αυτοί που έγιναν σήμερα πρώτα ονόματα στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της πατρίδας μου. Αυτοί μπήκαν, εκ του ασφαλούς, στα μεγάλα σαλόνια της εξουσίας.

Τα μακρινά τοπία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι όμορφα και έτσι θα μείνουν στις καρδιές μας, για πολλά χρόνια ακόμη. Εμείς, οι απλοί και αγνοί αγωνιστές του Πολυτεχνείου, κρατάμε ζωντανό στη μνήμη μας το έπος της ελληνικής νεολαίας που έγινε στις 17 Νοέμβρη 1974, γιατί εμείς ζήσαμε μέσα στα όμορφα, αλλά μακρινά, αγωνιστικά και επαναστατικά τοπία εκείνης της γενναίας και επαναστατικής εποχής.

Και ας μας εξεδίωξαν από τα τοπία της ένδοξης εκείνης εποχής κι ας μας έβαλαν στην άκρη κι ας μας ξέχασαν, όπως ξέχασαν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.

Όμως εμείς, οι άγνωστοι και αφανείς αγωνιστές του Πολυτεχνείου και της Νομικής Σχολής, θα είμαστε (και πάλι) μέσα σε ένα νέο «Πολυτεχνείο», εάν και όταν χρειασθεί! Κι αν δεν μπορέσουμε εμείς, θα είναι μέσα σε ένα νέο «Πολυτεχνείο» τα δικά μας παιδιά, τα παιδιά των απλών και αγνών αγωνιστών, των άσημων (αλλά πρωταγωνιστών) αγωνιστών του Πολυτεχνείου, των «ελεύθερα αγωνιζόμενων Ελλήνων πολιτών», που είναι γαλουχημένα με το Έπος του Πολυτεχνείου.