Το τέταρτο κουδούνι

Δηλαδή; Δεν κατάλαβα καλά.

Όταν λέμε «σκληραίνει την επιτήρηση στα οικονομικά μας η Ευρωπαϊκή Ένωση»; Τι ακριβώς εννοούμε; Θα μας στείλουν και περίπολα να κυκλοφορούν στους δρόμους, να ρίχνουν σ΄ όποιον δεν εφαρμόζει τα οικονομικά μέτρα;

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Ο Γκίνταρας Βάρνας (στη φωτογραφία), ο 49χρονος Λιθουανός σκηνοθέτης που ανήκει στα βασικά ονόματα της άνθησης του λιθουανικού θεάτρου τις τελευταίες δεκαετίες, θα σκηνοθετήσει τον επόμενο χειμώνα, στο «Από Μηχανής Θέατρο» και για λογαριασμό του θιάσου «Συν, Επί (+, x)» του Άκι Βλουτή το- άπαιχτο στην Ελλάδα- κύκνειο άσμα του Ίψεν «Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί» σε μετάφραση απ΄ τα νορβηγικά του Κωνσταντίνου Βερτσιώτη.

Ο Βάρνας έχει ήδη στο ενεργητικό του μια θριαμβευτική και πολυβραβευμένη παράσταση Ίψεν«Έντα Γκάμπλερ»- το 1998 στο Κρατικό Δραματικό Θέατρο του Κάουνας, της δεύτερης σε μέγεθος πόλης της Λιθουανίας, του οποίου διετέλεσε και καλλιτεχνικός διευθυντής 2004 με 2007.

Στο ύστατό του έργο – ένας «δραματικός επίλογος» όπως το ΄χει χαρακτηρήσει ο συγγραφέας τουπου εκδόθηκε το 1899 και πρωτοπαίχτηκε στην Στουτγάρδη το 1900, ο Ίψεν θέτει, για μια ακόμα φορά, το πρόβλημα των σχέσεων των δυο φύλων. Ο διάσημος γλύπτης Άρνολντ Ρούμπεκ ζει με τη γυναίκα του Μάγια ένα γάμο που έχει παγώσει, όταν σ΄ ένα ξενοδοχείο όπου κάνουν διακοπές συναντούν, εκείνος την Ιρένε, κάποτε μοντέλο του, με την οποία συνδέθηκαν στενά αλλά ο Ρούμπεκ την εγκατέλειψε αφήνοντάς τη «ζωντανή νεκρή», κι εκείνη τον κυνηγό αρκούδων Ουλφχάιμ. Στην ανάβασή τους σ΄ ένα βουνό, ο Ρούμπεκ και η Ιρένε, όταν αντιμετωπίσουν μια ξαφνική καταιγίδα, θα αφεθούν σ΄ ένα ηθελημένο τέλος- μια χιονοστιβάδα τους παρασύρει. Η Μάγια λυτρώνεται. Στην παράσταση το ρόλο της Ιρένε θα ερμηνεύσει η Ρούλα Πατεράκη. Η οποία έχει αρχίσει μια στενή συνεργασία με το «Συν, Επί (+, x)» και το «Από Μηχανής Θέατρο» που στεγάζει το σχήμα- για φέτος ετοιμάζει τους «Εξόριστους» του Τζέιμς Τζόις, συγγραφέα ο οποίος έχει επηρεαστεί απ΄ τον Ίψεν και το «Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί», που θα παιχτούν για λίγες παραστάσεις τον Μάιο και θα επαναληφθούν την επόμενη χρονιά ωσότου ανεβεί το έργο του Ίψεν (το οποίο πριν από αρκετά χρόνια είχε αναγγελθεί ότι θα παρουσίαζε η Μπέττυ Αρβανίτη με την «Πράξη» της στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη, σχέδιο που δεν πραγματοποιήθηκε) ενώ για τη σεζόν 2011-2012 έχει προγραμματιστεί ν΄ ανεβάσει εκεί, όπως σας έγραφα στο περασμένο «Τέταρτο Κουδούνι», την τριλογία «Προς Δαμασκόν» του Στρίντμπεργκ.

Ουλφχάιμ θα ΄ναι ο Άκις Βλουτής (φωτογραφία).

Η Ρούλα Πατεράκη από Ίψεν έχει η ίδια ανεβάσει «Έντα Γκάμπλερ» με τη δική της «Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης» σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα κρατώντας τον επώνυμο ρόλο και «Κουκλόσπιτο» για την Κατερίνα Μαραγκού στο θέατρο «Αθηνών» κι έχει ερμηνεύσει Ρεβέκα Βεστ στο «Ρόσμερσχολμ» που ανέβασε ο Αντώνης Αντύπας στο «Απλό Θέατρο». Έκπληξη! Το έργο «Οι ράγες πίσω μου» του Χάρη Ρώμα κι η παράστασή του «Οι ράγες πίσω μου» που θα παίζεται έως και την επόμενη Τρίτη στην «Αποθήκη»- δεύτερη σεζόν, πέρσι ήταν στο «Τρένο στο Ρουφ». Ένα σεμνό, τρυφερό κείμενο με χιούμορ και λεπτές μελαγχολικές αποχρώσεις, καθόλου επηρμένο και εξυπνακίστικο, μια παράσταση λιτή, τρεις καλοί ηθοποιοί- Αναστάσης Κολοβός, Δημήτρης Καρατζιάς και, κορυφαία, η Θωμαΐς Ανδρούτσου- κι ο ίδιος ο Χάρης Ρώμας (στην κεντρική φωτογραφία….) να αποδεικνύει πως μπορεί να ΄ναι ηθοποιός πέρα απ΄ τη φάρσα όπου ξεκίνησε διαπρέποντας και πάνω απ΄ τη μανιέρα που τον έχει καθιερώσει.

Δεν πίστευαν τα μάτια μου! Ο Χάρης Ρώμας το ΄κανε το καθαρτήριο λουτρό του. Μακάρι να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο- όσο δύσκολος κι αν είναι.

Ο Λάτσιος; Ή ο Λιάτσος; Ή Λιάτσιος; Ή, μήπως, Λάτσος; Κι η Ελένη. Αχ, Ελένη… Ποια Ελένη; Ζούμεαλίμονο…- μια Εθνική Οικονομική Κρίση. Με υψηλότατα ποσοστά ανεργίας. Και χαμηλότατα ποσοστά εμβολιασθέντων. Ζούμε μια Παγκόσμια Οικονομική Κρίση. Ζούμε- αλίμονο…

– επί δεκατέσσερις μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο- απ΄ τις 29 Ιανουαρίου που εξεδόθη το διάγγελμα του ζεύγους Μενεγάκη (φωτογραφία)/ Λάτσιου προς τον ελληνικό λαό- και μια Εθνική Συζυγική Κρίση. Με υψηλότατα ποσοστά τηλεθέασης. Ή μήπως ζούμε και μια Παγκόσμια Συζυγική Κρίση; Σίγουρα, πάντως, εγώ, ζω μια Προσωπική Σύγχυση.

Τη νουβέλα «Λεντς» (1835)του Γκέοργκ Μπίχνερ που παρακολουθεί είκοσι μέρες απ΄ τη ζωή του ποιητή Γιάκομπ Λεντς, σύγχρονου του Γκέτε κι απ΄ τους πρωτεργάτες του κινήματος «Θύελλα και ορμή», θα παρουσιάσει σε θεατρική μορφή με το σχήμα του «Αιών» ο Στέλιος Κρασανάκης (φωτογραφία της Τατιάνας Μπόλαρη) τα Δευτερότριτα, από 1 Μαρτίου μέχρι 25 Μαΐου, στον υποβλητικό «Χώρο Ιστορικής Μνήμης 1941-44»- τα κρατητήρια της Κομαντατούρ επί Κατοχής- στη μετάφραση του Αλέξανδρου Ίσαρη που κυκλοφορεί απ΄ τις Εκδόσεις «Άγρα». Το κείμενο θα αποδοθεί απ΄ τη σκοπιά δυο αφηγητών (Βασίλης Μαργέτης και Μαρία Πίγκου) κι ενός μουσικού (Λάμπρος Πηγούνης) ως «ένα ταξίδι του ήρωα στο εσωτερικό της ύπαρξής του προς την κατεύθυνση του θεάτρου της διαμεσολάβησης μέσα από τεχνικές δραματοθεραπείας»- ο σκηνοθέτης, άλλωστε, είναι ψυχίατροςδραματοθεραπευτής.

Ο «Λεντς» έχει παρουσιαστεί στην ελληνική σκηνή απ΄ τον Δημήτρη Ποταμίτη τη σεζόν 1977-΄78 σε διασκευή για το θέατρο Ροζίτας Σώκου- η παράσταση το ΄81 μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση.