[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Γλώσσες και πολιτισμός

Η παρέα κάθεται στο παγκάκι και κουβεντιάζει. Είναι γέροι. Μιλάνε άγνωστη γλώσσα. Θα είναι αλβανικά, ποιοι άλλοι εκτός από Αλβανούς έρχονται εδώ σ΄ αυτή την ηλικία;

Μερικοί παίζουν σκάκι, οι υπόλοιποι τους παρατηρούν. Θα έπρεπε να μπορώ να αναγνωρίζω τα αλβανικά, στο κάτω κάτω είναι γλώσσα γειτονικής χώρας, άσε που την άκουγα παιδιόθεν σε διάφορα μέρη. Όμως δεν την ξέρω, όπως καμία από τις γλώσσες των γειτόνων και γειτόνων.

Δηλαδή ούτε των γειτονικών χωρών, ούτε των γειτονικών ανθρώπων, των μεταναστών που μένουν κοντά μας στην Κυψέλη. Μαζεύονται εδώ στην Πλατεία Πρωτομαγιάς κάθε Κυριακή και κουβεντιάζουν και παίζουν κρίκετ και μπάλα. Μέχρι να μάθουν αυτοί την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, μας τα θυμίζουν εμάς.

Κάποτε κι εμείς οι ιθαγενείς πηγαίναμε στις πλατείες, συναντούσαμε τους φίλους μας, καθόμασταν σε παγκάκια, παίζαμε μπάλα.

Όχι κρίκετ βέβαια. Ελπίζω να μην απαγορευτεί το κρίκετ, που δεν είναι ελληνικό παιχνίδι και μας αλλοιώνει τον πολιτισμό, γιατί κατά τα άλλα οι μετανάστες είναι ολόιδιοι όπως ήμασταν πριν αποκτήσουμε όλοι μεγάλη τηλεόραση και κλειστούμε στα σπίτια. Δηλαδή θα μπορούσαν να μας διδάξουν τον ελληνικό πολιτισμό της περασμένης τριακονταετίας που ήταν πολύ ίδιος με άλλους, κατά πως φαίνεται.

Το κρίκετ πάντως δεν είναι πακιστανικό, εγγλέζικο είναι, είναι σαφές ότι οι Πακιστανοί το παίζουν ως θύματα του ιμπεριαλισμού.

Αλλά δεν το καταλαβαίνουν μάλλον, γιατί χαίρονται πάρα πολύ. Εμείς που πάντα μαθαίνουμε αγγλικά από μωρά και πάντα τα ξεχωρίζουμε όταν τα ακούμε στον δρόμο, μπορούμε να το επιτρέπουμε να παίζεται. Αν κάποιο δικό μας παιδί μάθει κρίκετ ξεφεύγοντας από την προσοχή των γονιών του και μετά υπάρχει κίνδυνος να ξεφύγει από τις παραδόσεις μας, θα μπορεί πάντα να λέει ότι το έμαθε στην Αγγλία.