ΜΑΤΙΕΣ Η γειτονιά

Ανήκω στην κατηγορία των δημοσιογράφων που μόλις διαβάσουν ένα ωραίο κείμενο σε κάποια εφημερίδα, χτυπάει η καρδιά τους. Αυτό το γνωρίζουν οι αναγνώστες της στήλης και όλοι οι συνάδελφοί μου που γράφουν καλά. Διάβασα στα «ΝΕΑ» κάτι που είπε η υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη στον Βήμα FΜ και «ζεστάθηκα». Αντιγράφω: «Νομίζω ότι ο δρόμος αποτελεί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι και στοιχείο της γειτονιάς, για να μπορούν να κινούνται όλοι πιο ελεύθερα, να υπάρχει μια συνέχεια ανάμεσα στον ιδιωτικό χώρο του σπιτιού μας και στον δημόσιο χώρο».

Όμορφα πράγματα. Οι συνομήλικοί μου σε τέτοιες γειτονιές μεγάλωσαν. Ιδίως οι πιο φτωχοί. Τα σπίτια μας δεν ήταν μόνο τα δυο δωμάτια που είχαμε σε κάποια αυλή- εμείς, στην οικογένειά μου, είχαμε μοναχά ένα- αλλά και οι δρόμοι. Βγαίναμε από την αυλή, με ένα κομμάτι ψωμί στο χέρι και μπαίναμε στη γειτονιά. Για ποδόσφαιρο, για πλάκες, για να «πειράξουμε κορίτσια», για τσακωμούς. Και η ζωή μας, παρά τα προβλήματά της, είχε ένα βαθύ άρωμα. Δεν είναι τυχαίο ότι έναν δίσκο που βγάλαμε με τον Μίμη Πλέσσα (ερμηνευτής ο Πουλόπουλος) τον βαφτίσαμε «Ο Δρόμος». Και το εξώφυλλο, που φιλοτέχνησε ο Σπύρος Βασιλείου, δείχνει ένα ζευγαράκι που πάει βόλτα στον μακρύ χωματόδρομο, ενώ αριστερά και δεξιά ορθώνονται σπίτια μιας άλλης, «χειροποίητης», αξέχαστης Αθήνας. Και δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι ο δίσκος αυτός έχει πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα! Που σημαίνει ότι στα τραγούδια του, που μιλάνε για όσα συμβαίνουν σε μια γειτονιά, ακούμπησε η ψυχή ενός μεγάλου κομματιού του ελληνικού λαού.

«Μια συνέχεια ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο χώρο»- τι ωραία! Θυμάμαι ότι στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, όταν το μπετόν άρχισε να παραμορφώνει την πόλη και τη ζωή, ο Αλέκος Φασιανός είχε προτείνει στην εφηβική μας παρέα να αγοράσουμε μιαν αλάνα στο Χαλάνδρι ή κάπου αλλού και να φτιάξουμε χαμηλά σπιτάκια, με αυλές, με δρόμους μικρούς, φιλικούς, για να παίζουν τα παιδιά. Και οι γειτόνοι να έρχονται σε επαφή, κάθε μέρα, να κουβεντιάζουν, να διασκεδάζουν, να καβγαδίζουν, να κουτσομπολεύουν.

Αλλά, δυστυχώς, το σχέδιο του Αλέκου δεν πραγματοποιήθηκε…

Και πάμε τώρα στον πρόεδρο της Ν.Δ., τον Αντώνη Σαμαρά. Μίλησε στις γυναίκες του κόμματός του και είπε κουβέντες αληθινές, ξεκάθαρες. Αντιγράφω και πάλι: «Χρεοκόπησε η πολιτική διαχείρισης που αναδιένειμε συνεχώς τις πελατειακές σχέσεις του κράτους με την κοινωνία και των κομμάτων με το κράτος. Το σύστημα αυτό υποβίβασε τον πολίτη σε καταναλωτή, τους νέους σε απασχολήσιμους, το περιβάλλον σε αντικείμενο κερδοσκοπίας, την Παιδεία σε ρηχή εκπαίδευση, την ψυχαγωγία σε φτηνή διασκέδαση, την εργασία σε αγγαρεία, την επιχειρηματικότητα σε κερδοσκοπία, την ελευθερία σε ελευθεριότητα, τη θηλυκότητα σε εμπόρευμα και τη μητρότητα σε πάρεργο».

Τα λέμε, συνεχώς, όλα αυτά εμείς οι δημοσιογράφοι. Και έχει τη σημασία του. Αλλά να τα λέει ο αρχηγός ενός μεγάλου κόμματος, έχει άλλη βαρύτητα. Το πρόβλημα στη χώρα μας είναι μεγάλο. Και μας αφορά όλους. Πρωτίστως τους πολιτικούς.

Μα και τους πολίτες. Που πράγματι γίνανε- γίναμε- αλίμονο, καταναλωτές.