[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σάββατο βράδυ – Κυριακή πρωί

Πρώτα τσέκαρα κάτι γιγαντιαίες κολοκύθες που είχα φυτέψει αποβραδίς στο Farmville και μετά έπιασα το τηλέφωνο. Ας περιμένουν οι δουλειές μου του Σαββατοκύριακου κι ας κιτρινίζουν όσο θέλουν τα post it που κρέμονται από το κάδρο του υπολογιστή μου. Σήμερα ξύπνησα αποφασισμένη να μάθω πώς ακριβώς σκοτώνουν οι άλλοι τον χρόνο τους το γουικέντ γιατί τελευταία μου έχουν μπει υποψίες ότι έχω μείνει πολύ πίσω ως προς τις τεχνικές. Η φωνή που έφτασε στο ακουστικό είχε ένα λαχάνιασμα άκρως παρεξηγήσιμο αλλά πού τέτοιες πολυτέλειες. Κι ενώ της έχω πει χίλιες φορές να μη μιλάει στο τηλέφωνο όταν τρέχει στον διάδρομο, η δρομέας της Κυριακής συνέχισε να ανεβάζει τις στροφές του μηχανήματος και τις δικές μου. Στην επόμενη μπορεί να είμαι πιο τυχερή, σκέφτηκα, αλλά έπεσα πάλι σε ξέρα. Έβαζε το τρίτο πλυντήριο στη σειρά γιατί την προηγούμενη βδομάδα είχε πάρει, λέει, 48ωρη από τη σημαία για να τελειώσει το «Τhe little stranger», το νέο «τούβλο» της Σάρας Γουότερς και τώρα τρεις έφηβοι (δυο παιδιά και ένας σύζυγος) κινδύνευαν να μείνουν ξεβράκωτοι επ΄ αόριστον.

Τσέκαρα τα συρτάρια μου, είδα ότι με παίρνει και τηλεφώνησα στην τρίτη και φαρμακερή. Ομόφωνα αποφασίσαμε ότι ένα σινεμαδάκι ή ένα βιβλίο σφήνα στην καθημερινότητα είναι φάρμακο πρώτης ανάγκης και μαζί σβήσαμε από τη λίστα όσους επιμένουν να πυροβολούν τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο μας με γάμους, βαφτίσια, γενέθλια και λοιπά to know us better.

Χάρη στον έναν, χάρη στον άλλο, τελικά κανένα παιδί από τον άντρα μου, που λέει και η παροιμία…