Τhe game is over

ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ μέχρι εδώ; Να πανηγυρίζουμε που καταφέραμε να δανειζόμαστε με επιτόκια μεγαλύτερα και από του Βιετνάμ; Και να περιμένουμε να μας σώσουν οι εταίροι; Όλα λοιπόν άρχισαν δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές, όταν ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου εμφανίστηκε στο Λουξεμβούργο για το Γιουρογκρούπ, έτσι, χωρίς πρόγραμμα. Περίμενε να ακούσει συγχαρητήρια και ευχές για καλή θητεία. Με το καλημέρα, ο κ. Ζ. Κλ.

Γιούνκερ τον κεραυνοβόλησε με εκείνο το «the game is over». Τo παιχνίδι μόλις άρχιζε…

Επιστρέφοντας ο υπουργός Οικονομικών είχε να αντιμετωπίσει τη διχογνωμία στο επιτελείο του Πρωθυπουργού. Οι μεν έλεγαν ότι το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να αρχίσει παροχές, οι δε κραύγαζαν ότι τα χειρότερα ήταν μπροστά. Ο κ. Γ. Παπανδρέου, με τον αέρα των 10 μονάδων, μπήκε αρκετές φορές στον πειρασμό να φανεί αρεστός. Ο υπουργός Οικονομικών επιχείρησε να προσαρμοστεί στο κλίμα του Μαξίμου και όχι στο πνεύμα του Γιουρογκρούπ.

Η Ιστορία δεν έχει «αν»
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ είναι γνωστή. Μας πήραν χαμπάρι οι λύκοι των «διεθνών αγορών», οι τύποι που προκάλεσαν τη διεθνή οικονομική κρίση και εξακολουθούν να διαφεντεύουν τη μοίρα του πλανήτη. Και άρχισαν το παιχνίδι με τα δημοσιεύματα, που κατέληξε στην τραγωδία των spreads. Και όσο μένουμε στο κάδρο τόσο θα μας χτυπούν σαν το χταπόδι πριν από τα κάρβουνα…

Βέβαια, η Ιστορία δεν γράφεται με «αν». Ωστόσο, «αν» ο κ. Παπακωνσταντίνου είχε εμφανιστεί εκείνη τη Δευτέρα στο Λουξεμβούργο με ένα «σκληρό» πακέτο μέτρων, «αν» είχε προλάβει τους Κοινοτικούς, τότε τα πράγματα θα είχαν κυλήσει διαφορετικά. Ενδεχομένως, δεν θα αναγκαζόμασταν καν να υιοθετήσουμε τα πράγματι πολύ σκληρά μέτρα που τώρα απαιτούν οι Βρυξέλλες.

Η Ιστορία όμως δεν ξαναγράφεται.

Και η κυβέρνηση πρέπει να δει τι θα κάνει από εδώ και πέρα. Είναι φανερό ότι μόνο ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας δημόσιας αυτοκριτικής για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης και να ζητήσει από την ελληνική κοινωνία μια «νέα αρχή». Ο κ. Ομπάμα τη ζήτησε έναν χρόνο μετά, οπότε ο δικός μας Πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να χάνει καιρό.