[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Κρύο, καιρός διακρίσεων

Με το κρύο, οι κοινωνικές διακρίσεις εντείνονται από λεπτομέρειες που μοιάζουν ασήμαντες τον υπόλοιπο καιρό, τον καλό καιρό, έστω τον υποφερτό καιρό. Ξαφνικά το καλοριφέρ νέου τύπου με θερμοστάτη δείχνει την αξία του, κι όσοι έχουν το παλαιού τύπου που αναβοσβήνει περνάνε σε χαμηλότερο επίπεδο ζωής. Αυτοί που χρησιμοποιούν γιωταχί ανεβαίνουν σκαλιά επάνω από όσους πάνε με λεωφορεία και μετρό, ακόμα περισσότερα από όσους έχουν μοτοσυκλέτα. Κλεισμένοι στη ζέστη του αμαξιού μπορούν εύκολα να περιμένουν στα μποτιλιαρίσματα, να χουχουλιάζουν, καθώς οι ρόδες τους τινάζουν βρωμόνερα σε πεζούς, σα να μη χρειάστηκε εκείνοι ποτέ να περπατήσουν. Στη διάβαση χωρίς φανάρι της Καραγεώργη Σερβίας, μέτρησα είκοσι αυτοκίνητα που πέρασαν χωρίς να σταματήσουν να δώσουν προτεραιότητα σε δέκα τουλάχιστον πεζούς που βρέχονταν περιμένοντας. Κι όμως, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κάτι με το να σταθούν, ένα σχεδόν χάπενινγκ, μια κανονική παρέμβαση στη ζωή της πόλης. Αλλά οι κοινωνικές διακρίσεις οξύνονται χωρίς να δημιουργούν διαθέσεις για επαναστάσεις. Στα σπίτια η ποιότητα της μόνωσης δείχνει τα δόντια της, στους δρόμους η ευτέλεια των ενδυμάτων ξεγυμνώνεται και ξεγυμνώνει.

Όλα τα φανταχτερά και χαζοχαρούμενα φτηνά ρούχα χάνουν τη χαρά και τη λαμπεράδα τους με τη βροχή και την ψυχρή ανάσα του χειμώνα. Δεν έχει κανένα νόημα το φλούο, το πολύχρωμο, το νόστιμο, μουσκεμένα είναι όλα φτωχά και ανεπαρκή.

Περπατώντας στη βροχή το θαύμα του μοντέρνου εύκολου ρουχισμού εξαφανίζεται. Οι γέροι γερνάνε περισσότερο, οι νέοι δοκιμάζονται. Στην Ομόνοια οι άνθρωποι μοιάζουν να ανήκουν σε ένα είδος πιο σκυφτό, με λαιμό κοντύτερο. Ποιος ξέρει πώς ζεσταίνονται, μάλλον πώς κρυώνουν στους σαθρούς μαχαλάδες που κρύβουν τα παλιά κτίρια. Περνώντας δίπλα από το στοιχειωμένο μπετόν του Μινιόν, μια μυρωδιά σαπίλας και ούρων θυμίζει ότι κάποια πράγματα δεν παγώνουν ποτέ.