Η ΔΙΠΛΗ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΜΠΡΕΧΤ

Όσο ζούσε ο Μπρεχτ δεν παιζόταν στη Σοβιετική Ένωση, γιατί τον είχαν ανακηρύξει εχθρό του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και τον αφόριζαν ως φορμαλιστή.

Και έρχεται τώρα πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του να εκδικηθεί διπλά, αφού από τον «οίκο» του, το βερολινέζικο στέκι του, ένας Τεξανός μυστικιστής της φόρμας, ο Γουΐλσον, βρίσκει, χωρίς να ψάχνει, όπως ο Πικάσο, μέσα στο έργο του, γραμμένο πριν από ογδόντα χρόνια, τη μαγιά που φούσκωσε τρία τερατώδη καρβέλια γεμάτα πίτουρα και ποντικοκούραδα, τον φασισμό, τον υπαρκτό κομμουνισμό και τον καπιταλιστικό παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό. Τρία παιδιά γεννημένα από την ίδια μαμμή της Ιστορίας:

τη βία.

Το θέατρο που είδαμε χάρις στην ΕΛΘΕΑ στο «Παλλάς» ελπίζω να γίνει μάθημα και στους μαθητευόμενους μάγους που υποδύονται τους σκηνοθέτες και στους νεώτερους ηθοποιούς μας που υποκύπτουν αδιαμαρτύρητα στον βήχα των απορούντων ψαλτάδων της πιάτσας αλλά και στο κοινό που με τέτοιες παραστάσεις συγκροτεί τα κριτήριά του και δεν χάσκει μπροστά σε ό,τι του πλασάρει ο αναλφαβητισμός ή οι αχώνευτες τροφές γκέρμπερ της διεθνούς αμηχανίας. Όσον αφορά τους υπευθύνους για τα εκπαιδευτικά του θεάτρου μας, ας αναλογιστούν, φέρνοντας στη μνήμη και τον τελευταίο ηθοποιό του Μπερλίνερ Ανσάμπλ, τι σημαίνει σχολή, τεχνική και αφοσίωση του καλλιτέχνη στον λόγο και στη μουσική της γλώσσας που ερμηνεύει.