[ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ] Θραύσματα ζωής

H νύχτα πέφτει. Τα αστέρια προσφέρουν το μοναδικό φως· η ηλεκτροδότηση δεν έχει αποκατασταθεί. Εξοικονομούμε την ενέργεια από τη γεννήτριά μας για να έχουμε Ίντερνετ και να κρατάμε επαφή με φίλους και συγγενείς. Οι τηλεφωνικές γραμμές είναι αναξιόπιστες.

Όμως εμείς, οι Αϊτινοί, βρισκόμαστε έτσι κι αλλιώς σε επαφή- ανεξάρτητα από την κοινωνική θέση μας, το οικονομικό στάτους, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις μας, έστω και μόνον επειδή μοιραζόμαστε τις ίδιες αβεβαιότητες, τους ίδιους φόβους για το τεράστιο μέγεθος αυτών που έχουμε να κάνουμε.

Μολονότι ο σεισμός μάς θυμίζει την κοινή και εύθραυστη μοίρα μας, το γεγονός ότι η γη τρέμει και καταστρέφει με την ίδια βιαιότητα πολυτελείς κατοικίες και χαμόσπιτα, μικρές και τεράστιες επιχειρήσεις, δεν κρύβει τις ανισότητες που διαιρούν την Αϊτή. Κοινωνικές και οικονομικές διαφορές, η άδικη κατανομή των πόρων μας και η έσχατη φτώχεια της πλειονότητας του πληθυσμού δεν μπορούν ως διά μαγείας να εξατμιστούν με τη σκόνη. Ίσως όμως αυτή η καταστροφή να αποτελέσει ένα νέο ξεκίνημα. Ίσως η προσπάθεια της ανοικοδόμησης, που τόσο επείγει τώρα, να μικρύνει τα χάσματα ανάμεσά μας.

Επικεντρώνομαι τώρα στα ουσιώδη της ζωής: την αγάπη και τη φιλία. Όπως και οι περισσότεροι εδώ, δεν παρακολουθώ τις ειδήσεις. Η ενέργεια είναι περιορισμένη και σε κάθε περίπτωση μοιάζει μάταιο, ακόμη και παράλογο, να είμαι θεατής της ίδιας της ζωής μου, ιδιαίτερα όταν οι τηλεοπτικές εικόνες υπογραμμίζουν μόνο την αθλιότητα της χώρας μας. Πολλοί από εμάς τους Αϊτινούς αισθανόμαστε προσβεβλημένοι από την κάλυψη των γεγονότων. Για μια ακόμη φορά, μια φυσική καταστροφή χρησιμεύει ως ευκαιρία να επιδειχθεί η φτώχεια, να υπερτονιστούν οι σκηνές βίας που είναι συνηθισμένες σε οποιαδήποτε τέτοιου τύπου καταστροφή.

Όχι, δεν βλέπω τις ειδήσεις. Είμαι απασχολημένη με την προσπάθεια να βρω έναν τρόπο να κρατήσω την ελπίδα μου ζωντανή. Είμαι απασχολημένη με το να χαίρομαι το γέλιο των παιδιών στον καταυλισμό κοντά στο σπίτι μας, να χαμογελώ με τις κωμικές αντιδράσεις ενός περαστικού έπειτα από μετασεισμό. Είμαι απασχολημένη με το να δακρύζω μαθαίνοντας για τη σαν από θαύμα διάσωση έξι φοιτητών από τα ερείπια του πανεπιστήμιου. Είμαι απασχολημένη με το να συλλέγω τα θραύσματα ζωής που αντανακλούν το τεράστιο κουράγιο και την αντοχή μας. Είμαι απασχολημένη με το να αγαπώ τη χώρα μου.

Η Εβελίν Τρουγιό είναι μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος. Ζει στο Πορτ-ο-Πρενς της Αϊτής.