[ Δρόμοι ]

Οι Αφρικανοί…
… δούλοι που τους μετέφεραν στην Αϊτή έφεραν μαζί τους με τις… αποσκευές τους το βουντού. Θα τους χρησιμεύσει άραγε περισσότερο από την ξένη βοήθεια;

Σε πόλεμο,..
… σε λιμό ή σε τσουνάμι, σε κάθε νέα καταστροφή, πλημμυρίζουν τις τηλεοράσεις μας. Άνθρωποι μεγαλόψυχοι; Όχι μόνο. Στο περίπλοκο διεθνές περιβάλλον, οι επεμβάσεις των μη κυβερνητικών οργανώσεων απαιτούν ειδικές ικανότητες. Όπως έδειξε το γαλλικό ντοκιμαντέρ «Επάγγελμα ανθρωπιστής» του Αλεξάντρ Μπονς, το Ινστιτούτο Βioforce είναι μια φάμπρικα που εδώ και 25 χρόνια παράγει ανθρωπιστές. Οι μαθητές του διδάσκονται τις γεωπολιτικές, ανθρωπιστικές και διοικητικές διαστάσεις μιας αποστολής, μαθαίνουν να οδηγούν 4Χ4, αλλά και να φυλάγονται από τους κινδύνους. Είναι πράγματα που πρέπει να τα μάθουν καλά, αν θέλουν να κάνουν καριέρα. Όπου ξεσπάει κρίση, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις καταφτάνουν πιο γρήγορα από τους δημοσιογράφους. Είναι όμως πραγματικά μη κυβερνητικές; Μια από τις μεγαλύτερες, η Οxfam, χρηματοδοτείται κατά 25% από τη βρετανική κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και οι νομπελίστες Γιατροί Χωρίς Σύνορα χρηματοδοτούνται κατά 46% από κυβερνητικές πηγές. Πολλές από αυτές τις οργανώσεις στην ουσία λειτουργούν ως μεταπράτες των κυβερνήσεων, που προτιμούν να ξεπλένουν μέσω αυτών την εξωτερική βοήθεια σε χώρες στις οποίες θέλουν να ασκήσουν επιρροή. Έγγραφο του αμερικανικού Ιδρύματος Χέριτατζ, το οποίο ξετρύπωσε τις προάλλες η Ναόμι Κλάιν, δείχνει πώς η καταστροφή μιας χώρας αποτελεί ευκαιρία για άλλες: «Η κρίση στην Αϊτή προσφέρει ευκαιρίες στις ΗΠΑ, εκτός από την άμεση παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, να βελτιώσουν την εικόνα τους στην περιοχή».

Το περιοδικό…
… «Εκόνομιστ» έγραφε: «Υπάρχουν ανθρωπιστικά μαγαζάκια στα οποία παρέχουν τις υπηρεσίες τους αμισθί μερικοί ιδεολόγοι. Και υπάρχουν ανθρωπιστικά μεγαθήρια με μάνατζερ μεγαλοκαρχαρίες οι οποίοι διαχειρίζονται προϋπολογισμούς εκατομμυρίων». Οι περισσότεροι επαγγελματίες ανθρωπιστές εξαρτώνται από τις δωρεές μεγάλων επιχειρήσεων. Οι οργανώσεις τους ξοδεύουν το 10% του προϋπολογισμού τους στο μάρκετινγκ και τη διαφήμιση. Η ανθρωπιστική βοήθεια είναι σκοτεινή. Τεράστια ποσά χάνονται στον δρόμο. Και οι υποσχέσεις συχνά μένουν στα χαρτιά. Μετά τον κυκλώνα Μιτς στην Κεντρική Αμερική, το 1998, οι κυβερνήσεις είχαν υποσχεθεί βοήθεια 9 δισ. δολαρίων. Παραδόθηκαν μόνο τα τρία. Μετά τις πλημμύρες στη Μοζαμβίκη, το 2000, είχαν υποσχεθεί 400 εκατ. δολάρια. Παρέδωσαν μόνο τα διακόσια. Μετά τον σεισμό στην Μπαμ του Ιράν, το 2003, έδωσαν μόνο τα 18 εκατ. δολάρια από τα 32 που είχαν υποσχεθεί. Και έναν χρόνο μετά το τσουνάμι του 2005 στην Ασία, είχαν παραδώσει μόλις 17,7 εκατ. δολάρια από τα υπεσχημένα 4 δισεκατομμύρια.

Τα μέσα…
… ενημέρωσης μιλούν για μια παράξενη συμβίωση των νεκρών με τους ζωντανούς στην Αϊτή. Των δεκάδων χιλιάδων νεκρών που παραμένουν άταφοι μετά τον σεισμό και των εκατοντάδων χιλιάδων ζωντανών που περιμένουν να πεθάνουν από τις αρρώστιες ή την πείνα. Οι ζωντανοί πιστεύουν περισσότερο στο βουντού παρά στην ξένη βοήθεια. Κι ελπίζουν πως αν δεν αποφύγουν τον θάνατο, θα μπορέσουν τουλάχιστον να επιστρέψουν σαν ζόμπι.