Ματιές Επί τέσσερα

Τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν τον γνωρίζω. Μου είχε μιλήσει θετικά για το πρόσωπό του ο μακαρίτης Θόδωρος Καρατζάς. Και τον είχα δει, κάποτε, για μισό λεπτό, στο «Χίλτον», όπου είπαμε, ο ένας στον άλλο, ένα συμβατικό «χαίρω πολύ». Διάβασα, όμως, στα «ΝΕΑ», τη Δευτέρα, μια συνέντευξή του στη Μαρία Νταλιάνη και μου άρεσε. Και αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω γι΄ αυτήν στο σημερινό μου χρονογράφημα.

Λέει, λοιπόν, ο βουλευτής της Ν.Δ., απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις: «Προσωπικά εκτιμώ τη Θάλεια Δραγώνα, χωρίς να συμφωνώ με όλες τις απόψεις της». «Αν δεν αποθαρρύνουμε τη χρήση των Ι.Χ., στηρίζοντας τα μέσα μαζικής μεταφοράς, η Αθήνα θα γίνει τελείως αβίωτη». «Έχω καλή γνώμη για την κ. Μπιρμπίλη, αλλά θα πρέπει σύντομα να περάσει από τα λόγια στην πράξη». «Οδηγώ μικρό υβριδικό αυτοκίνητο και όχι υβριδική λιμουζίνα». «Σωστή η φορολόγηση των ποτών και των τσιγάρων, λάθος η επαναφορά του φόρου γονικών παροχών. Απαράδεκτη η συνέχιση της μεθόδευσης των μεταμεσονύκτιων τροπολογιών με αναδρομικό χαρακτήρα». «Και φυσικό αέριο και ανανεώσιμες πηγές, αλλά η έμφαση θα πρέπει να δοθεί στις ανανεώσιμες. Το σχετικό νομοσχέδιο που προωθεί το υπουργείο, είναι στη σωστή κατεύθυνση». «Σε πολιτικό επίπεδο το 2010 περιμένω ρήξεις και ανατροπές παντού.

Είναι η τελευταία ευκαιρία του συστήματος να βγάλει τα προβλήματα κάτω από το χαλί».

Συνέχεια με την Τίνα Μπιρμπίλη. Τη ρωτάει ένας αναγνώστης των «ΝΕΩΝ»: «Διάβασα πως γνωρίσατε τον Γιώργο Παπανδρέου στο γυμναστήριο. Σε περίπτωση που αυτό δεν είχε συμβεί, πιστεύετε πως σήμερα θα ήσασταν υπουργός Περιβάλλοντος; Αν όχι, αυτό δεν θέτει ένα θέμα αναφορικά με την απουσία συγκροτημένου μηχανισμού ανάδειξης στελεχών στον δημόσιο βίο της χώρας;». Και η απάντηση, που τη βρίσκω πολύ σωστή: «Οι σχέσεις και οι συνεργασίες δεν προσδιορίζονται από τον τόπο της γνωριμίας. Άνθρωποι συναντιούνται παντού και πάντα. Έτσι έγινε και με μένα. Εργάσθηκα για δέκα χρόνια κοντά στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Η μετέπειτα εξέλιξη προσδιορίσθηκε από τα χρόνια που δούλεψα κοντά του, από τη συγγένεια των πολιτικών μας απόψεων και οραμάτων και όχι από τον τρόπο της αρχικής μας γνωριμίας. Ύστερα λοιπόν από τόσα χρόνια, θεωρώ ότι η ερώτηση αυτή δεν έχει πια καμιά σημασία».

Τρίτο θέμα: Λέγαμε παλιά ότι ένας γέροντας που είναι άρρωστος, αλλά δεν το βάζει κάτω, είναι «γερό κόκαλο». Διάβασα ένα έξοχο κείμενο της συναδέλφου Ρούλας Γεωργακοπούλου, πάλι στα «ΝΕΑ», για την πεθερά της, 90 ετών, που μπήκε στο νοσοκομείο, πονούσε, εξαντλήθηκε, αλλά βγήκε μια χαρά, ορεξάτη και με το μυαλό της ξυράφι. Και καταλήγει η Γεωργακοπούλου: «Αν υπάρχει Θεός, αν υπάρχουν γονίδια, αν υπάρχει κληρονομικό δικαίωμα, τότε σίγουρα κάναμε την τύχη μας»! Προφανώς ο άνδρας της και οι επίγονοι.

Φινάλε: Έγραφα ένα σωρό κακίες για τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, που μας έχουν αλλάξει τον αδόξαστο. Ένας από τους τρεις που ήρθαν στην Αθήνα και κάνανε φύλλο και φτερό όλους τους λογαριασμούς μας, είναι Πορτογάλος. Η χώρα του, δηλαδή, οικονομικά, είναι στο ίδιο χάλι με την Ελλάδα. Μου τηλεφώνησε ο φίλος μου Δημήτρης Καραχάλιος.

Μου είπε, καγχάζοντας: «Σε μας πουλάει αυστηρότητα; Δεν κοιτάζει την πατρίδα του, που βρίσκεται στην άβυσσο;». Και ύστερα: «Οι γραφειοκράτες της Ε.Ε. δεν έχουν αισθήματα. Κι αν έχουν, δεν βρίσκονται στις καρδιές τους αλλά στις… φτέρνες τους!».