ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Πάλι άνεργη…

O λόγος στους αναγνώστες. Η Καίτη Παυλή-Τζίμα, Αγίας Λαύρας 24, Αθήνα, γράφει:

«Η Σ. είναι απόφοιτος του Τμήματος ΕΜΜΕ του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με άριστα και έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στην Ιστορία Τέχνης, του ιδίου Πανεπιστημίου, επίσης με άριστα. Γνωρίζει πολύ καλά έως άριστα δύο ξένες γλώσσες και μέτρια άλλη μία και χειρίζεται με άνεση, όπως τα περισσότερα παιδιά σήμερα, τα γνωστά προγράμματα Πληροφορικής. Είναι πολύ ευαίσθητος άνθρωπος με πολλά ταλέντα, καλλιτεχνικές ανησυχίες και αναζητήσεις. Ζωγραφίζει και εικονογραφεί. Διαθέτει άλλωστε εν προκειμένω το προσωπικό της blog στο Διαδίκτυο. Έχει ήδη αρκετές δημοσιεύσεις (συνεντεύξεις και παρουσιάσεις καλλιτεχνών), ερασιτεχνικά και εθελοντικά όμως, χωρίς αμοιβή δηλαδή, σε εφημερίδες και περιοδικά. Εργάστηκε για ένα διάστημα, πριν από περίπου δύο χρόνια, στη δορυφορική ΕΡΤ (με αμοιβή κάτω των πεντακοσίων ευρώ) ως βοηθός αρχισυντάκτη σε εκπομπή πολιτισμού, που όμως για κάποιους λόγους κόπηκε και έτσι βρέθηκε άνεργη. Από τη συνεργασία αυτή αποκόμισε πλούσια εμπειρία, αλλά και πολλή πίκρα.

Όντας στο ταμείο ανεργίας του ΟΑΕΔ επί περίπου ενάμιση χρόνο, θέλησε να κάνει μια αίτηση για το πρόγραμμα των περιβόητων Stage, όταν πληροφορήθηκε ότι υπήρχαν κάποιες θέσεις στον τομέα πολιτισμού που την ενδιέφερε, όμως στα τοπικά γραφεία του ΟΑΕΔ την αποθάρρυναν, λέγοντας πως τα άτομα για τις λίγες θέσεις επιλέγονται μόνο από την κεντρική διοίκηση του Οργανισμού. Ο νοών νοείτω. Άνθρωπος υπερήφανος με βιωμένες αρχές περί ελευθερίας και αξιοκρατίας, αρνήθηκε πάντοτε τη δουλοπρέπεια και τα συναφή. Έτσι τώρα είναι σχεδόν άνεργη.

Υποαπασχολείται σε ένα αντικείμενο που δεν είναι στον άμεσο τομέα των ενδιαφερόντων της. Επιμελείται κείμενα μιας ιστορικής σειράς γνωστής εφημερίδας. Αυτή είναι όμως μια προσωρινή απασχόληση και παράλληλα εξαιρετικά επίπονη και όχι σωστά αμειβόμενη. Στην ουσία είναι πάλι άνεργη.

Στα 29 της, ένας άνθρωπος όπως η Σ., που θα μπορούσε πολλά να προσφέρει, είναι βαθιά απογοητευμένος και πληγωμένος. Αυτή βέβαια είναι μια από τις γνωστές ιστορίες πολλών νέων ανθρώπων. Ένα θέμα που φαίνεται σχεδόν τετριμμένο κι όμως εδώ βρίσκεται η αιτία για πολλές παθογένειες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Με αφορμή λοιπόν τα Stage ένα ερώτημα:

Δεν γνωρίζω πώς επελέγησαν όλα αυτά τα παιδιά και πώς παραβιάστηκε ο αρχικός στόχος των Stage.

Έχουν δίκιο να διεκδικούν ως άνεργοι εργασία και ίσως κάποια μοριοδότηση για την εργασία που προσέφεραν ούτως ή άλλως. Τι γίνεται όμως με τα άλλα παιδιά σαν τη Σ., που δεν παρακάλεσαν ή που δεν είχαν την τύχη να επιλεγούν, που δεν εργάστηκαν ούτε σε Stage και που δεν θα πάρουν κανένα μόριο; Ποιος θα φωνάξει το δίκιο αυτών των παιδιών; Των πραγματικά σεμνών παιδιών, των χαμηλών τόνων που έχουν πολλά προσόντα και που θέλουν να τους δοθεί η ευκαιρία να δημιουργήσουν κάτι ή απλώς να εργαστούν;».