Τα κύματα του Δουνάβεως είναι γαλανόλευκα

O Νάσος κι η Σοφία, δυο παιδιά όλο νιάτα, παντρευτήκανε στο τέλος του καλοκαιριού. Δεν παντρευτήκανε μόνοι τους βέβαια. Θέλανε και κουμπάρο και τον βρήκανε στο πρόσωπό μου. Παρ΄ ότι φοβόμουν ότι κάπου θα σκάλωνα στην τελετή, θες το φθινόπωρο που είχε γλυκάνει τον καιρό, θες που ήτανε και τα δυο τους όλο χαμόγελο και ευτυχία… Φύσαγε κι ένα αεράκι σαν χάδι, το εκκλησάκι σκαρφαλωμένο στον βράχο πάνω απ΄ τη θάλασσα, αισθάνθηκα μια γλύκα, μια ευφροσύνη θα ΄γραφα, αν δεν φοβόμουνα τη λέξη τυπωμένη. Κι όταν μου ΄φερε τις φωτογραφίες το Σοφάκι, την είδα τη χαρά και τυπωμένη στο χαρτί. Στον ίδιο φάκελο βρήκα και το δώρο που κάνουν στον κουμπάρο. Εισιτήρια και διαμονή πέντε ημερών στη Βαρκελώνη. Θαύμα. Μόνο που- σκέφτηκα- χιόνι και Βαρκελώνη δεν κολλάνε. Δεν το κάνω Βιέννη, που όσο να ΄ναι και μόνο στο άκουσμα χιονίζει; Έτσι βρέθηκα παραμονές κοντά σε μερικούς Βιεννέζους και πάρα πολλούς, μα πάρα πολλούς, Έλληνες. Δεν υπήρχε καφέ, εστιατόριο, περίπατος, δρόμος, πάρκο χωρίς τουλάχιστον τρεις παρέες Ελλήνων (σε μουσείο όχι, δεν είδαμε) που με τον τρόπο τον γνωστό και μη εξαιρετέο να μη διαδηλώνουν τις απόψεις τους αλλά και τα τυχόν αισθήματά τους σε μια νότα λίγο υπεράνω. Η φίλη μου η Χαρά, που ήταν μαζί μας παρέα, έκανε συλλογή από φράσεις που ψάρευε και το βράδυ στο ξενοδοχείο έκανε την αναπαραγωγή.

Ένα ζευγαράκι αρκούντως εξευρωπαϊσμένο κοίταγε τη μισοχιονισμένη Ρινγκ Στράσε και στη γεμάτη απορία ερώτηση της ντάμας ακούστηκε ο καβαλιέρος Έλλην να εξηγεί: «Όχι, βρε μωρό. Τι πυγμαχία; Ρινγκ δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι. Ρινγκ είναι η λεωφόρος, που επειδή την γυροφέρνει την πόλη, να το πω, κάνει λίγο σαν δαχτυλίδι ένα πράγμα».

Στην όπερα πάλι, ακούσαμε το «La Forza Del Destino» και είδαμε κάτι άλλο μάλλον. Γιατί απ΄ τις στολές τους (δεν λέω κοστούμια) αλλού σου πήγαινε το μυαλό. Είδαμε το κόρο βασικά ντυμένους καουμπόηδες με πιστόλια, καπέλα, παντελόνια με τη δερμάτινη βράκα από πάνω που αφήνει ελεύθερο τον κώλο να αερίζεται, τον Don Αlvaro (έξοχος φωνητικά) με φούστα άσπρη πλισέ μακριά με σακάκι μαύρο, λίγο θείος Μιστοκλής στον καφενέ, και ένα φέσι με φούντα που τρεμόπαιζε όποτε έπιανε το κόντρα Λα. Η καλύτερη όλων βέβαια η Ρreziosilla, η οποία ήτο μεν καουμπόησσα του κερατά, αλλά με φούστα μαύρη σούπερ μίνι, μπότες, σπιρούνια, καπελαδούρα με κρόσσια δερματίνη και δυο καραμπιστόλες σφηνωμένες στη ζώνη την από αγριοβούβαλο. Η ατυχής αυτή κυρία, για να συμπαρασύρει το άναυδο πλήθος σήκωνε κάθε τόσο τα χέρια σε κίνηση up-up και σε ρυθμό εντελώς άσχετο με destino, αλλά με πολύ forza. Εκεί ήρθε ο Έλληνας χριστουγεννιάτικος μετανάστης και μεγαλούργησε. Βγήκε στο φουαγιέ και «Καλά ρε μαλάκα, ήξερες εσύ ότι ο Βέρντι ήτανε Αμερικάνος; Πώς τον έκοβα εγώ για Ιταλό;», η δίπλα κυρία με ρολόι-κινητό «Παιδιά, άμα δεν ξέρετε από μεταμοντέρνο να κάτσετε στο ξενοδοχείο»«Ποιο μεταμοντέρνο; Αφού σου λέει κλασική μουσική»- «Η όπερα κλασική μουσική; Η όπερα είναι μπελκάντο. Εσείς τι λέτε, κύριε Φασουλή»- «Εγώ, κυρία μου, λέω. Υγεία. Πάνω απ΄ όλα υγεία. Όλα τ΄ άλλα διορθώνονται…».

Σε ένα χωριουδάκι που πήγαμε το άλλο απόγευμα, κάτι σε Αράχοβα αλλά πολιτισμένο (όχι Καγιέν στο καλντερίμι και Λουί Βουιτόν στον κατσαβράχο), οι Έλληνες το είχανε καταλάβει εξ ολοκλήρου. Δεν σταύρωσα ένα βιεννέζικο, έτσι για τα μάτια. Το «μαλάκα» να πάει γόνατο. Τα πιάτα δε με τα λουκάνικα να καταβροχθίζονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Βέβαια συναντήσαμε και κάτι παράταιρους σαν κι εμάς, με την αμηχανία σ΄ όλη τη στάση του κορμού και του βλέμματος. «Κι εμείς, βρε παιδιά, εδώ. Πώς έγινε;». Έλα ντε. Η Χαρά πάντα ετοιμόλογη: «Ε, να… ίσως αυτή η κρίση η οικονομική να σε οδηγεί σε απεγνωσμένα και απονενοημένα διαβήματα. Αυτή η ηρωική έξοδος των Ελλήνων να βρίσκει πιο κοντά τη Βιέννη από το Μεσολόγγι».

Το πρωί της Πέμπτης πήραμε έναν ξεναγό να μας γνωρίσει την πόλη. Τον κύριο Μισέλ. Γάλλος που από μικρός μεγάλωσε στη Βιέννη. Ο πατέρας του, «σκληρός κομμουνιστής», δεν ήταν καλοδεχούμενος στον τόπο του. Παντού τα πάντα. Ο ίδιος πενηνταπεντάρης, καλοζωισμένος, προγάστωρ, με το χιούμορ του, το μουστάκι του. Εξαιρετικός στη δουλειά του. Όπως χωρίζαμε του το είπαμε. «Ναι, καλός είμαι… Βέβαια, πρέπει να σας πω πως μόνο μια φορά βρήκα έναν άνθρωπο να ξέρει τη Βιέννη καλύτερα από εμένα. Είχε έρθει με τη μητέρα του, μια εξαιρετική κυρία, δύο χρόνια πριν. Απρίλιος ήτανε. Ναι Απρίλιος. Είχε κάποια προβλήματα με την υγεία του. Κύριος Λαμπράκη. Τον ξέρετε; Πώς είναι; Είναι καλά;».

– «Έφυγε».

– «Δηλαδή;».

– «Η τελετή ήταν εχθές».

Δεν ήταν η ιδέα μου. Είδα στα μάτια του, κάτω απ΄ την έκπληξη, σαν κάτι να θολώνει.