Κοίτα ποιος μιλάει…

ΠΟΙΟΣ ΝΑ το φανταζόταν ότι διαθέτουμε πολιτικούς με αυθεντική κωμική φλέβα. Πολιτικούς με αίσθηση αυτοσαρκασμού δευτέρου βαθμού- σε εκείνο το επίπεδο δηλαδή, που η αυτομαστίγωση μοιάζει με επίδειξη αυταρχισμού…

Και όμως, μας συμβαίνει και αυτό. Κι όποιος είναι δύσπιστος, ας αναζητήσει στο Διαδίκτυο τα πρακτικά της συζήτησης για τον προϋπολογισμό, στην Ολομέλεια της Βουλής.

Εκεί, μπορεί να θαυμάσει το μονόπρακτο του κ. Γ. Παπαθανασίου, του δεύτερου και τελευταίου υπουργού Οικονομίας της κυβέρνησης Καραμανλή. Ναι, του ανθρώπου που παρέδωσε περήφανα διψήφιο έλλειμμα.

Δεν ξέπεσε στη μιζέρια της αυτοκριτικής. Δεν επέλεξε καν τη σιωπή, που ενίοτε είναι και χρυσός. Μίλησε και επιτέθηκε στην κυβέρνηση που δεν μετρά ακόμα 90 ημέρες. Τι είπε; Ούτε λίγο ούτε πολύ, σκέφθηκε να απευθυνθεί προς τον Πρωθυπουργό και ευγενικά να τον καλέσει να ζητήσει… συγγνώμη από τους ψηφοφόρους.

Γιατί να ζητήσει συγγνώμη; Επειδή νίκησε στις εκλογές και δεν επέτρεψε στον κ. Παπαθανασίου να φτάσει το έλλειμμα σε τριψήφια νούμερα; Όχι, ο πρώην υπουργός δεν ασχολείται με αυτά. Ήθελε να ζητήσει συγγνώμη ο κ. Παπανδρέου επειδή δεν μπορεί να εκπληρώσει τις προεκλογικές υποσχέσεις του, λόγω του τεράστιου ελλείμματος που ο ίδιος του παρέδωσε!

Ποιος θέλει να θυμάται
ΤΟ 2004, όταν ο κ. Γ. Παπανδρέου γνώρισε την πρώτη του εκλογική ήττα, δεν ενόχλησε για αρκετούς μήνες την κυβέρνηση του κ. Καραμανλή. Προσπάθησε συνειδητά να δώσει χρόνο στον χρόνο, ώστε να αρχίσουν οι πολίτες να ξεχνούν τις αδυναμίες της τελευταίας περιόδου Σημίτη.

Σήμερα, οι νεοδημοκράτες- και πάντως σίγουρα κάποιοι από αυτούς- μοιάζει να μη θέλουν να ξεχαστεί ποτέ η πενταετία τους. Έχοντας χάσει με δέκα και κάτι μονάδες διαφορά, δείχνουν να πιστεύουν ακράδαντα ότι μπορούν να χρεώσουν τη δική τους αποτυχία στο…

ΠΑΣΟΚ!

Όμως, αυτά δεν συνέβαιναν ούτε στη χώρα των λωτοφάγων. Πόσω μάλλον εδώ, που έχει πέσει πείνα- και οι λωτοί είναι και πανάκριβοι.

Η νέα ηγεσία της Ν.Δ. έχει κάθε λόγο να θέλει τον χρόνο της, μήπως και καταφέρει να βρει τρία πράγματα που να φαίνονται καινούργια. Αλλά όσο επιτρέπει στους πρώην να πρωταγωνιστούν, δεν θα μπορεί να αποφεύγει τη συζήτηση για το χθες. Και για το δικό της χθες δεν πρόκειται να βρει συμμάχους στην κοινωνία.