Ματιές Οι 782.000

Μετά το σαρωτικό 10,5-0 του ΠΑΣΟΚ επί της Νέας Δημοκρατίας στις 4 Οκτωβρίου, κάθε φορά που κουβέντιαζα στην ταβέρνα με φίλους και γνωστούς, Πασόκους, Νεοδημοκράτες, Αριστερούς, για τις εκλογές της 29ης Νοεμβρίου, η συζήτηση κατέληγε στο ίδιο πάντα συμπέρασμα: λίγοι θα πάνε να ψηφίσουν τον διάδοχο του Καραμανλή. Το πολύ 400.000 άνθρωποι.

Δεν είχαν αντίρρηση και όσοι έτρωγαν και πίνανε στα γύρω τραπέζια. (Με την ευκαιρία: ο σπουδαίος εκδοτικός οίκος Ίνδικτος έβγαλε ένα υπέροχο βιβλίο, μοναδικό, με τίτλο «Η Αθηναϊκή Ταβέρνα». Συγγραφέας, ο Γιώργος Πίττας. Δουλειά δεκαετιών! Με στοιχεία πάμπολλα, αφηγήσεις έξοχες, από ταβερνιάρηδες και θαμώνες, φωτογραφίες καταπληκτικές και γράψιμο γεμάτο χυμούς, ζεστό, φιλικό, εγκάρδιο. Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω, γιατί δεν το χορταίνω!).

Λέγαμε, λοιπόν, για 400.000 άτομα. Και μείναμε όλοι με το στόμα ανοιχτό, όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα: ψήφισαν 782.000 Νεοδημοκράτες! Πλήθος τεράστιο! Οι απελπισμένοι ψηφοφόροι από το συντριπτικό κάταγμα του κόμματός τους, πριν από δύο μήνες, πετάχτηκαν όρθιοι, ανασυντάχθηκαν και έτρεξαν στα εκλογικά κέντρα. Έκατσαν σε ουρές και ταλαιπωρήθηκαν επί ώρες, για να δείξουν ότι η Ν.Δ. υπάρχει. Και για να εκδικηθούν. Όχι το ΠΑΣΟΚ. Μα εκείνους που οδήγησαν την «παράταξη» στην πιο δεινή ήττα της ιστορίας της.

Η μεγάλη νίκη του Αντώνη Σαμαρά, από τον πρώτο γύρο, αυτό δείχνει: αγανάκτηση, θυμό, τσατίλα, σφιγμένα δόντια. Για τα σκάνδαλα. Τους κουμπάρους. Τις παρέες. Το κλειστό σύστημα εξουσίας. Τα θηριώδη ψέματα. Την απελπιστική οικονομική κατάσταση, στην οποία άφησε τη χώρα η προηγούμενη διακυβέρνηση. Το Μαξίμου και δέκα, είκοσι, τριάντα άνθρωποι περί τον Πρωθυπουργό. Που έβλεπαν τη μόλυνση, τη σαπίλα, αλλά δεν μετέφεραν το άρρωστο σώμα στο χειρουργείο. Οι Νεοδημοκράτες δεν είναι διαφορετική φάρα από τους Πασόκους. Άνθρωποι σαν όλους μας είναι. Με οικογένειες, παιδιά, ευαισθησίες, εγωισμό, φιλότιμο, ελπίδες για μια καλύτερη Ελλάδα. Αυτοί οι άνθρωποι ταπεινώθηκαν από την πολιτική και τις συμπεριφορές της ηγεσίας. Και στην ηγεσία- υπουργός Εξωτερικών- ανήκε και η Ντόρα. Άσχετα αν δεν αποφάσιζε εκείνη, αλλά ο ίδιος ο Καραμανλής. Του οποίου, όμως, όπως διακήρυσσε και έδειχνε, ήταν πιστός συνεργάτης. Συμμαχητής. Χωρίς υποψία παρέκκλισης από τα πρωθυπουργικά σχέδια.

Ο Αντώνης Σαμαράς, από την άλλη, ήταν η τελευταία τρύπα της φλογέρας στην κυβέρνηση. Δεν είχε ρόλο. Κανείς δεν μπορεί να ρίξει στους ώμους του ευθύνες για όσα είχαν συμβεί. Και έφερνε έναν αέρα αισιοδοξίας, νεανικότητας, στις τάξεις των οπαδών της Ν.Δ. Σημειώνω πως ο Μίκης Θεοδωράκης τού έγραψε ότι «πανηγυρίζει κι εκείνος μαζί του για τη θριαμβευτική νίκη του, που ανοίγει μια νέα προοπτική για την Ελλάδα»!

Μου αρέσει που ο Πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι φίλοι από τα- αξέχαστα- φοιτητικά χρόνια.

Αυτή η σχέση λαδώνει, κάπως, τα ρουλεμάν, διευκολύνει τη συζήτηση, επιβάλλει ενικό αριθμό. Άσχετα αν στις πολιτικές θέσεις και δράσεις, όποτε δεν υπάρχει συμφωνία, θα τρώει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι.