Ο ΧΑΜΟΣ ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΟ ΧΑΟΣ

Στα Κρυστάλλινα σύνορα, ο Φουέντες αποτυπώνει την τοιχογραφία του Μεξικού χωρίς να κάνει στείρο ρεαλισμό. Επιτήδειοι πλούσιοι που πίνουν αίμα και σωρεύουν χρήμα, μεσοαστοί που καταστράφηκαν από την πολύχρονη οικονομική κρίση, φτωχοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Υπερόπτες λευκοί, που κρίνουν τα πάντα από το χρώμα του δέρματος. Αριστοκράτες με ξεχασμένα προνόμια. Άνθρωποι που τσακίζονται από τη γεωγραφική μοίρα και την οικονομική συγκυρία. Οι ζωές τους αντικρύζονται και συγκρούονται.

«Αυτή η πόλη είναι ο χαμός καβάλα στο χάος» λέει ο Μπαρόσο στη νύφη και σύνευνή του Μιτσελίνα. Πράγματι. Ο Φουέντες, με κυματιστό αφηγηματικό ρυθμό, που αποδίδεται στη ζυγισμένη μετάφραση, καλοκτισμένο συγγραφικό σχέδιο και αφηγηματικό δόλο αποδίδει το χάος, την αδικία που ισοπεδώνει τα πάντα και τη γεωγραφική μοίρα, που είναι ο αφέντης όλων. Η συγγραφική περίπτωση του Φουέντες αποδεικνύει περίτρανα τι μπορεί να καταφέρει το ταλέντο όταν το τιθασεύει η γνώση. Τι μπορεί να πετύχει ο στοχασμός όταν πατάει σε αναβράζουσα εμπειρία.