Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Άσε Δέσπω τ΄ άρματα, δεν είναι εδώ το Κούλι

Αγαπητή κ. Φοίβη.

Πριν από 2.400 χρόνια οι Αιγύπτιοι ιερείς είχαν πει στον νομοθέτη Σόλωνα ότι «οι Έλληνες, παίδες αεί εισίν», εννοώντας βέβαια ότι δεν έχουν ιστορική μνήμη και γι΄ αυτό επαναλαμβάνουν συνεχώς τα ίδια λάθη. Καλό θα ήταν αυτό να το λάβουν σοβαρά υπόψη τους εκείνοι που τις τελευταίες ημέρες συνεχώς επαναλαμβάνουν ότι το ΚΚΕ (το κόμμα του λαού κ.λπ.) έχει κηρύξει τον πόλεμο κατά πάντων.

Τους υπενθυμίζω λοιπόν ότι, πριν από 65 χρόνια ακριβώς (τέλος Νοεμβρίου του 1944) γέμισαν οι τοίχοι της Αθήνας από μια αφίσα, η οποία είχε την παράσταση ενός αντάρτη που στο ένα χέρι κρατούσε όπλο, είχε το άλλο (το αριστερό φυσικά…) υψωμένο σε γροθιά και από κάτω, με βαθυκόκκινα γράμματα, έγραφε «Στ΄ άρματα, στ΄ άρματα».

Σε λίγες ημέρες (τον Δεκέμβριο του ΄44)

άρχισε η «μάχη της Αθήνας» και ο Εμφύλιος (το κάναμε το χατίρι στους Εγγλέζους, βέβαια), τις συνέπειες του οποίου ακόμα τις πληρώνει ο τόπος.

Φαίνεται ότι 2.400 χρόνια δεν είναι αρκετά για να βάλουμε μυαλό! Έχω άδικο;

Με εκτίμηση, Μιχάλης Δωρής Είναι κρίμα κι άδικο να μπερδεύουμε τους αγώνες της εθνικής αντίστασης, αγαπητέ Μιχάλη, με τους κατ΄ επίφασιν «αριστερούς» αγώνες από «μπροστάρηδες αγωνιστές» που μας καλούν να φωνάζουμε «Έξω οι Αμερικάνοι» αλλά στέλνουν τα παιδάκια τους στα αμερικανικά κολέγια…


Κλωτσιές από το σαμάρι

Προς Φοίβη Μικρός, θυμάμαι, τότε που τα Ντάτσουν, τα Κιαμάστερ, τα Μάζντα δεν είχαν έρθει στην Ελλάδα, είχαμε για τις δουλειές του σπιτιού μας, τις βαριές, για τις μεταφορές των πραγμάτων, την Ντορίτσα τη φοραδούλα και το σαμάρι.

Αυτά τα δύο δεν «ταίριαζαν» καθόλου.

Μόλις έβαζες το σαμάρι στη ράχη της Ντορίτσας εκείνη κλώτσαγε, αλλά στο τέλος μια και δυο, το δεχόταν και συμβιβαζόταν με την ύπαρξή του πάνω της.

Κι αυτό το αναθεματισμένο, το σαμάρι εννοώ, το φχαριστιότανε τόσο!! Μόνο σαν έφτανε η ώρα να συγκρατήσει, να ισοσταθμίσει το βάρος των πραγμάτων, άρχιζε κι αυτό τα δικά του κόλπα. Να κάνει πως γέρνει, πως του ξεφεύγουν οι ισορροπίες, να τρίζει πως δήθεν θα χαλάσει και τέτοια.

Και τα δυο συνυπήρχαν στο ίδιο μέρος.

Το ένα έβλεπε το άλλο με μισό μάτι. Και τα δυο είχαν τον δικό τους, ξεχωριστό ρόλο.

Η Ντορίτσα να «κουβαλάει το οποιοδήποτε βάρος» της φόρτωναν και το σαμάρι να μπαίνει και να βγαίνει στη ράχη της. Η φοραδίτσα στα νιάτα της ήταν άπαιχτη. Κουβαλούσε τα καπνά, με το σαμάρι κολλημένο πάνω της, τα φορτία με ξύλα για τις κρύες μέρες του χειμώνα, σε ανηφοριές, περνώντας μέσα από τα παγωμένα ρυάκια, ακούραστα.

Οι αντοχές της ανεξάντλητες. Περίμενε όμως τη δικαίωσή της, την ξεκούρασή της. Το… ξεσαμάρωμα.

Τα χρόνια όμως περνούσαν και η εξάντληση από τη συνεχόμενη δουλειά της, έγινε εμφανής. Δεν είχε πλέον τις ίδιες «επιδόσεις». Κι έτσι, τη δώσαμε.

Έτσι γινόταν τότε. Την αλλάξαμε. Η Ντορίτσα που τόσο συμπαθούσαμε έφυγε, το μόνο που μας έμεινε ήταν το σαμάρι.

Καμιά φορά, σαν πάω στο μικρό, όμορφο, ορεινό χωριό μου, βλέπω το σαμάρι, εκεί, στον ίδιο χώρο όπου συνυπήρχαν τα δυο. Ντορίτσες έχουν περάσει τόσες και τόσες σκεφτόμουν, μα το σαμάρι έμεινε.

ΥΓ: Το παραπάνω δεν έχει σχέση με ονόματα της σημερινής επικαιρότητας.

Κώστας Παπατσιμούλης, δάσκαλος Ααααχ, άλλες εποχές εκείνες τότε, αγαπητέ Κώστα. Τότε οι φοραδίτσες ήταν υπομονετικές και καλές. Σήμερα βγάζουν γλώσσα κι αν δεν βρεθεί κάποιος να τους την κόψει, ξεσαλώνουν. Ας ελπίσουμε πως και στην εποχή μας θα μάθουμε, επιτέλους, να δίνουμε μαθήματα και κλωτσιές στις αναίσχυντες φοραδίτσες.


Κλειστά λόγω (συνεχούς) αδιαφορίας
Φοίβη

Τρεις υπουργάρες πέρασαν (η μία έγινε πλέον και αρχηγάρα, αφήνοντας πίσω απαρηγόρητη τη διεκδικήτρια του «θρόνου») και δεν το έλυσαν. Εκεί, να επιμένει το πρόβλημα. Και να μας ξεφτιλίζει σε επισκέπτες και τουρίστες.

Δεκάδες μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι ανά την Ελλάδα ήταν (επί «βασιλείας» των προηγούμενων εκ-Πολιτισμού) και παραμένουν κλειστά. Κάποια «δικαιολογούνται»: γίνονται εργασίες, ετοιμάζονται επανεκθέσεις στους χώρους τους, λειτουργούν μόνον κάποιες ημέρες.

Δεκατέσσερα όμως από αυτά είναι «αδικαιολογήτως» κλειστά ή θα κλείσουν μέσα στις ημέρες που διανύουμε. Γιατί; Επειδή οι υπέρτατοι άρχοντες του εκ-Πολιτισμού (που κοίταζαν την πολιτική καριέρα τους και ουδόλως τον εκ-πολιτισμό, παρά τις δηλώσεις τους…) δεν φρόντισαν να προσλάβουν φυλακτικό προσωπικό.

Επειδή δεν τους άφηναν οι περισπούδαστοι «τσάροι» της Οικονομίας (που την έκαναν σαν τα μούτρα τους, κατά τα άλλα); Μπορεί. Επειδή αδιαφόρησαν ξεδιάντροπα; Επίσης μπορεί.

Πάντως, αρχαιολογικά αξιοθέατα όπως η Υψηλή στην Άνδρο, η Αγία Τριάδα στην Αμοργό, το Φρούριο του Αντιρρίου, το σπήλαιο της Θεόπετρας στην Καλαμπάκα ή το Κάστρο της Άρτας θα παραμείνουν κλειστά λόγω έλλειψης προσωπικού.

Το εκ-Πολιτισμού (η νέα διοίκησή του, πλέον) δηλώνει πως άμεσα θα προσληφθούν άτομα για να αποκατασταθεί η λειτουργία τους. Ίσως γιατί το υπουργείο συστεγάζει και τον Τουρισμό και γνωρίζει πολύ καλά ότιτουλάχιστον- σε μια χώρα που επιζητεί να αναπτύξει δυναμικό χειμερινό τουρισμό, αυτά είναι ντροπής πράγματα. Μεγάλης ντροπής…