ΑΝΑΛΥΣΗ Αργούμε να στείλουμε το μήνυμα

Την Τρίτη ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου θα αντιμετωπίσει για άλλη μια φορά τους κεραυνούς των Βρυξελλών, καθώς η ελληνική οικονομία θα βρίσκεται και πάλι στην ατζέντα του Συμβουλίου υπουργών Οικονομίας.

Πρόκειται για ένα δράμα που ζει συνεχώς αφότου ανέλαβε τα υπουργικά του καθήκοντα. Κάθε μήνα, στο Συμβούλιο υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να αντιμετωπίζεται ως ο εκπρόσωπος της πιο αναξιόπιστης χώρας, να αισθάνεται ότι οι υποσχέσεις του δεν γίνονται πιστευτές και να αντιλαμβάνεται πως όλοι βιάζονται να επιβάλουν στην Ελλάδα τις αυστηρότερες δυνατές κυρώσεις. Κάποιοι δεν κρύβουν ότι θα ήθελαν να είχαμε ήδη φτάσει στο στάδιο των προστίμων.

Το δράμα δεν είναι φυσικά προσωπικό. Το πρόβλημα αφορά τη χώρα.

Οι Βρυξέλλες, οι εταίροι μας, έχουν θυμώσει πολύ γιατί τους κοροϊδεύαμε.

Αυτό είναι το ένα σκέλος. Το άλλο, που είναι και το κυριότερο, είναι πως έχουν δίκιο ως προς το μέγεθος του προβλήματος της οικονομίας. Με τέτοιο έλλειμμα προϋπολογισμού και τέτοιο δημόσιο χρέος και παράλληλα ένα τεράστιο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, όπως αυτό αντανακλάται στο ισοζύγιο πληρωμών, καμία χώρα δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχη, είτε της το «κολλάνε» οι Βρυξέλλες είτε όχι.

Προς το παρόν, όμως, στην Ελλάδα δεν φαίνεται να μένουν και πολλοί ξάγρυπνοι, εκτός από τον κ. Παπακωνσταντίνου.

Υπάρχουν κάποιοι που επιμένουν στην ανόητη άποψη ότι «δεν θα μας υπαγορεύσουν εμάς την πολιτική μας οι Βρυξέλλες» και θα κάνουμε αυτά που νομίζουμε. Αυτοί, όχι απλώς δεν αντιλαμβάνονται το στοιχειώδες, ότι δηλαδή αν ξεφύγει το έλλειμμα δεν θα μπορεί να εφαρμοσθεί καμία πολιτική, γιατί απλούστατα κανείς δεν θα μας δανείζει, αλλά ξεχνούν και την πρόσφατη εμπειρία της Νέας Δημοκρατίας, που το πλήρωσε ακριβά όποτε προσπάθησε να αψηφήσει τις Βρυξέλλες (βλ.

βασικός μέτοχος).

Υπάρχουν άλλοι που με τις εξαγγελίες τους υπονομεύουν τα μηνύματα, τα οποία επιχειρεί να στείλει το οικονομικό επιτελείο, ότι δηλαδή αντιλαμβανόμαστε την κρισιμότητα της κατάστασης και παίρνουμε ανάλογα μέτρα. Όταν λες, για παράδειγμα, ότι δεν θα ληφθεί ούτε ένα επώδυνο μέτρο για το Ασφαλιστικό, την ώρα που αρχίζεις τον διάλογο για ένα νέο, προφανώς πιο σφιχτό Ασφαλιστικό, δεν στέλνεις το σωστό μήνυμα.

Κυρίως, όμως, είναι πολύ αισθητή η έλλειψη ενός γενικού συναγερμού, σε κεντρικό επίπεδο που θα έδινε το σήμα προς τους πολίτες της χώρας, τα μέλη της κυβέρνησης και του κόμματος, τις Βρυξέλλες και τις αγορές, ότι αντιλαμβανόμαστε τη σοβαρότητα των περιστάσεων και σκοπεύουμε να πάρουμε ανάλογα μέτρα. Σοβαρά μέτρα.

Δεν φταίνε οι Βρυξέλλες που δεν το έλαβαν αυτό το σήμα. Εμείς δεν το στείλαμε ακόμα. Και τα περιθώρια αρχίζουν και στενεύουν…