Φάγαμε …στον «Βλάση»

Ήταν η όρεξή μου για τέλειους γεμιστούς λαχανοντολμάδες και η νοσταλγία μου για ένα μέρος που αγαπούσα στα νιάτα μου που με οδήγησαν σε αυτό που ήταν κάποτε ένα από τα πολύ αγαπημένα μου εστιατόρια, στον Βλάση. Ποιος θυμάται τον Βλάση από τότε που ήταν το στέκι καλλιτεχνών και διανοούμενων, όταν βρισκόταν στην Αρματολών και Κλεφτών; Κατόπιν μεταφέρθηκε σε πιο ανανεωμένο χώρο σε ένα ακανόνιστο σπίτι λίγο έξω από την Πλατεία Μαβίλη. Αλλά διάφορα πράγματα συμβαίνουν όπως και μετακομίσεις και είναι τέλεια όταν η αλλαγή σε κάνει ακόμα καλύτερο.

Το νέο μαγαζί του Βλάση είναι όμορφο. Είναι λίγο μικρότερο από τον προηγούμενο χώρο, αλλά το ίδιο άνετο και φιλικό. Καθήσαμε έξω και ήταν γεμάτο με αναμνήσεις από παλιά γεύματα. Αυτοί οι ντολμάδες. Τα ρεβίθια. Κομμάτια από ζουμερά κρέατα φρικασέ. Και τόσα άλλα ακόμα.

«Πιστεύετε ότι οι αδερφές και οι θείες είναι όλες ακόμα στην κουζίνα;» ρώτησα τους συνδαιτυμόνες μου. Αυτές ήταν οι ψυχές πίσω από όλες αυτές τις αναμνήσεις των φαγητών. «Είσαι αφελής», ήταν η απάντησή τους, αφού είναι τόσο απαισιόδοξοι! Δεν μπορούσα να κρατηθώ. Σηκώθηκα και πήγα στα παρασκήνια, που σε ένα εστιατόριο σημαίνει την κουζίνα. Είδα τον ίδιο τον Βλάση, ο οποίος σαν τον Ντόριαν Γκρέι μοιάζει ίδιος ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια, με το μουσάκι του και όλα. Ο γιος του σερβίρει στα τραπέζια, το οποίο είναι καλό σημάδι.

Οι ηλικιωμένες θείες και αδερφές έχουν φύγει, αλλά η κουζίνα είχε όντως έναν συγγενή εξ αίματος, την κόρη του Βλάση στο τιμόνι. «Είναι καλύτερη από όλες τους μαζί», είπε ο Βλάσης πολύ περήφανα. Και εγώ, χαρούμενη, πήγα πίσω στους κυνικούς συνδαιτυμόνες μου για να μεταφέρω τα νέα ότι ο τρόπος λειτουργίας του μαγαζιού παραμένει ο ίδιος, απλά είναι μια γενιά μετά. Σαν να δόθηκε η δάδα στον επόμενο.

Φάγαμε θαυμάσια, τρώγοντας τα συνήθη μαμαδίστικα πιάτα ενός παραδοσιακού ελληνικού γεύματος. Αυτοί οι ντολμάδες, τρυφεροί, θρεπτικοί, το είδος του φαγητού που λατρεύω να φτιάχνω και να τρώω, αλλά για το οποίο δεν έχω πια πολύ χρόνο οπότε είμαι ενθουσιασμένη όταν βρίσκω καλομαγειρεμένους ντολμάδες και τους τιμώ ιδιαιτέρως.

Πώς γινόταν να μη δοκιμάσω ορισμένα από τα παλιά αυτά κλασικά πιάτα που θυμάμαι από 20 χρόνια (και 10 κιλά) πριν; Χρυσαφένιο αρνί μαγειρεμένο πεντανόστιμα να λειώνει στο στόμα μέσα σε μια σάλτσα ντομάτας που ευωδίαζε κανέλα και σερβιρισμένο πάνω σε πουρέ μελιτζάνας; Φρικασέ. Τόση ανακούφιση; Νοστιμότατα τηγανητά μπαρμπούνια, το πιο κλασικό ελληνικό ψάρι, τέλεια τραγανά εδώ από κάποιον που ξέρει να χειρίζεται το τηγάνι. Εγώ είμαι άνθρωπος της μελιτζάνας και ένα πιάτο με το πιο πολύπλευρο λαχανικό της φύσης απλά δεν ήταν αρκετό. Έπρεπε να το φτάσω μέχρι τέλους, με τη μορφή μελιτζάνας μαγειρεμένης σε σάλτσα ντομάτας, παχύρρευστη και αψιά σε γεύση, εμπλουτισμένη με αμαρτωλά παχύ γιαούρτι.

Στο τέλος, ο Βλάσης, χαρούμενος που είδε γνώριμα πρόσωπα από το παρελθόν, έφερε στο τραπέζι μας διάφορα γλυκά. Αυτά είναι κάπως θολά τώρα, ύστερα από λίτρα από χύμα κρασί και ένα κεφάλι γεμάτο από τόσες αναμνήσεις από γεύματα της νιότης μου, τότε που μάθαινα ακόμα για το ελληνικό φαγητό και μόλις είχα αρχίσει να μαθαίνω να μαγειρεύω έχοντας ως πρότυπο λίγους δικούς μου συγγενείς αλλά πολλούς δικούς του, πάνω από τις τεράστιες κατσαρόλες γεμάτες με τόσο ωραία πράγματα.

ΙΝFΟ

Τιμές:

Στα 25 ευρώ το άτομο

Κουζίνα:

Ελληνική κλασική

Σέρβις:

Πολύ καλό και όλοι της οικογενείας

Ατμόσφαιρα:

Άνετη, φιλική, όμορφη

Κάβα:

Χύμα κρασιά και πολλά ακόμη

Βλάσης, Μαιάνδρου 15, Ιλίσια, τηλ.

210-7256335