ΜΑΤΙΕΣ Πιο σβέλτα!..

Πάνε χρόνια. Πρωθυπουργός ήταν ο Μητσοτάκης. Ο Παπανδρέου είχε ιστορίες με την υπόθεση Κοσκωτά.

Ένα μεσημέρι, ο Αντρέας, ο Λέων Καραπαναγιώτης κι εγώ, τρώγαμε σ΄ ένα φιλικό σπίτι και μιλούσαμε- για τι άλλο;- για πολιτική.

Ήρθε η κουβέντα στον Μητσοτάκη. «Πώς τον βλέπετε, κύριε πρόεδρε, ως πρωθυπουργό;» τον ρώτησε ο Λέων. Ο Παπανδρέου απάντησε ήρεμα: «Πίστευα ότι είναι αποτελεσματικός. Δεν είναι. Θα ήθελα να είναι πιο αποτελεσματικός. Είναι απαραίτητο αυτό για κάθε ηγέτη».

Δεν ξεχνώ τα λόγια του. Και κάθε φορά που έχουμε μια νέα κυβέρνηση, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να μετράω την αποτελεσματικότητά της. Η αποτελεσματικότητα είναι εκείνη που βαραίνει στη ζυγαριά. Τα λόγια είναι εύκολα. Το να χτυπήσεις, όμως, το καρφί στο κεφάλι και να το μπήξεις στο σανίδι ή τον τοίχο, θέλει μαστοριά και δύναμη. Και ο Αντρέας τα είχε και τα δύο: λίγων ημερών πρωθυπουργός και σε μια εχθρική ζωντανή συνέντευξη που του πήραν δύο «γεράκια» του CΝΝ, «ξεβράκωσε» τους Αμερικανούς. Και οι Έλληνες αντιλήφθηκαν ότι επιτέλους η χώρα έχει πρωθυπουργό, που δεν φοβάται.

Πότε πήρε τα πρώτα μέτρα, που άρχισαν ν΄ αλλάζουν την Ελλάδα; Δεν το θυμάμαι. Θυμάμαι, όμως, ότι αρχή έγινε με τον διπλασιασμό και τριπλασιασμό των συντάξεων της φτωχολογιάς. Και ακολούθησαν, σε βραχύ χρονικό διάστημα, όλα τ΄ άλλα και πολύ μεγάλα: το Εθνικό Σύστημα Υγείας, η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, η συνταξιοδότηση των αγωνιστών και τόσα άλλα.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός και ιδέες έχει και όρεξη. Αλλά οι πρώτες 100 μέρες, που ο ίδιος είχε πει ότι ήταν αρκετό χρονικό διάστημα για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους, κοντεύουν να φτάσουν στο τέλος τους, χωρίς να έχει γίνει κάτι το ουσιώδες σε πρακτικό επίπεδο. Και κυβέρνηση σημαίνει πράξη. Έργο. Δεν σημαίνει ατελείωτες συζητήσεις σε διάφορα, άτυπα ή μη, υπουργικά συμβούλια, συνεχείς δημόσιες διαβουλεύσεις, επιτροπές και χιλιάδες βιογραφικά σημειώματα στο Διαδίκτυο. Το ότι ο προϋπολογισμός κατατίθεται στον πρόεδρο της Βουλής σε ένα μικρό «φλασάκι» και όχι σε έναν ογκώδη τόμο χιλιάδων σελίδων, δεν θα πει τίποτα.

Σήμερα διανύουμε την 51η μέρα της νέας διακυβέρνησης και τα αποτελέσματα είναι πενιχρότατα. Πολύ σωστά έγραφε στα «ΝΕΑ» το Σάββατο, ο Δημ. Μητρόπουλος, ότι «οι τοποθετήσεις σε όλα τα κρίσιμα πόστα του δημόσιου τομέα καθυστερούν απελπιστικά. Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, υπάρχουν τομείς όπου η κυβέρνηση έχει επιδείξει ταχύτητα αποφάσεων. Ο Ραγκούσης «καθάρισε» το θέμα των stage και των προσλήψεων στο Δημόσιο. Ο Χρυσοχοΐδης άλλαξε εκ βάθρων το προσωπικό κορυφής σε ΕΛ.ΑΣ., Πυροσβεστική και ΕΥΠ. Ο Παμπούκης, σε δίδυμο με τον Βενιζέλο και τον Πάγκαλο αντιστοίχως, κινήθηκε για να διευθετήσει έστω και προσωρινά, τις κρίσεις σε Σκαραμαγκά και Πειραιά.

Ναι, τα καλά να λέγονται. Τα είπε και ο Γ. Παπαχρήστος, επίσης το Σάββατο. Αλλά δεν παρέλειψε να σημειώσει ότι ο νέος γραμματέας του ΠΑΣΟΚ «πήγε στα Καμένα Βούρλα για να συναντήσει εθιμοτυπικά συντρόφους της Στ. Ελλάδας. Κακή ιδέα. Γιατί οι Στερεοελλαδίτες – όπως φαντάζομαι και άλλοι Πασόκοι σε όλη τη χώρα- τα έχουν πάρει άσχημα με την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και άρχισαν να του θέτουν ερωτήσεις του είδους γιατί καθυστερεί η στελέχωση του κρατικού μηχανισμού, αν είναι μειονέκτημα να έχει θητεύσει κανείς στο ΠΑΣΟΚ και τέτοια. Ο Σωκράτης Ξυνίδης κατάλαβε ότι τα πράγματα αρχίζουν και αγριεύουν στη βάση. Αλλά πώς να μην υπάρχει δυσφορία, όταν οι περισσότεροι υφυπουργοί δεν γνωρίζουν ακόμη ποιες αρμοδιότητες έχουν;