Σου αφήνει μια πικρή γεύση
Ληστές υπεράνω υποψίας, έργα τέχνης που κάνουν φτερά από τη συλλογή μιας τράπεζας και κακοποιοί που χαλάνε τη μαγιονέζα βρίσκονται στο κέντρο του καινούργιου μυθιστορήματος του Ίαν Ράνκιν. Εδώ ο (Σκωτσέζος) Σον Κόνερι στη «Διπλή παγίδα», έτοιμος να εξαφανίσει πίνακες αμύθητης αξίας και ιαπωνικής ιδιοκτησίας
Το μυθιστόρημα του Ράνκιν έχει έναν καταιγιστικό ρυθμό.
Δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα από την αρχή ώς το τέλος. Είναι πολύ πιο γρήγορο από τα προηγούμενα μυθιστορήματα του συγγραφέα, ο οποίος αποδεικνύεται εξαιρετικός γνώστης όχι μόνο της τεχνικής του αστυνομικού, αλλά και του θρίλερ, σε σημείο που θα τον ζήλευαν και οι μάστορες του είδους, οι Αμερικανοί. Ο Ράνκιν γνωρίζει ότι από τη στιγμή που εκλείπει για τον αναγνώστη το ενδιαφέρον της ανακάλυψης του ενόχου χρειάζεται κάτι άλλο για να τον κρατήσει και αυτό δεν μπορεί να είναι παρά ο ξέφρενος ρυθμός. Ωστόσο, παρά τη συναρπαστική πλοκή και τον καταιγιστικό ρυθμό του, το μυθιστόρημα σε αφήνει στο τέλος με μια πικρή γεύση. Μάλλον διότι του λείπει ο ήρωας με προσωπικότητα. Όσο και αν η προσωπικότητα του συγγραφέα είναιόπως πάντα- παρούσα, αυτό δεν είναι αρκετό.
Το είπαμε και στην αρχή. Ο Ίαν Ράνκιν ψάχνεται. Είναι όμως ένας από τους πιο αξιόλογους συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων της εποχής μας και είναι ζήτημα χρόνου να βρει τον καινούργιο ήρωά του.











