«Οι άνθρωποι σήμερα νιώθουν περήφανοι που είναι ηλίθιοι»

Προσπαθεί να ωριμάσει. Το επαναλαμβάνει συχνά στις σελίδες του νέου του βιβλίου «Βlood΄s a Rover». Είναι καιρός πια για τον 61 ετών συγγραφέα των πιο δραματικών αστυνομικών μυθιστορημάτων με φόντο τον υπόκοσμο της Αμερικής του ΄50. Ο Τζέιμς Ελρόι λέει ότι το πέτυχε επειδή βρήκε τη Μία και μοναδική. Έπειτα από δύο γάμους και αντίστοιχους οδυνηρούς χωρισμούς, η σχέση με την Έρικα καλμάρει τον μάτσο συγγραφέα που αρκετοί κριτικοί έχουν σχολιάσει το ομοφοβικό και ρατσιστικό του ύφος γραφής.

«Ναι, είμαι ένας σκατοαμερικάνος άντρακλας. Υπάρχει αυτή η επιθυμία να παίρνω πάντα ό,τι θέλω. Και αυτό που ήθελα πάντα ήταν να γράφω καλά βιβλία, να ζω υπερβολικά, να γνωρίσω τον Θεό και να επικοινωνώ με γυναίκες που έχουν περιεχόμενο. Και είμαι αφοπλιστικός». Οι γυναίκες που τον εμπνέουν καταλήγουν να γίνουν ηρωίδες στα βιβλία του. Πρώτη η μητέρα του, η Τζενίβα Χίλικερ Ελρόι, που βρέθηκε νεκρή ύστερα από βιασμό. Αλλά και όσες του προκάλεσαν ερωτικές απογοητεύ- σεις. Μία μαέστρος ορχήστρας, μία λεσβία υπάλληλος εταιρείας κούριερ και μία Σουηδέζα μέτζο σοπράνο. Όποτε δε έμενε μόνος του, ο Ελρόι υπέφερε από κρίσεις πανικού. Ύστερα η παραγωγή των βιβλίων μεγά λωνε. Με τον συγγραφέα να χώνεται μέσα στο παρελθόν. Ιδανική για εκείνον εποχή το διάστημα 1958-1972, γράφοντας για θεωρίες συνωμοσίας, εμπλέκοντας τη Μαφία, το FΒΙ και διεφθαρμένους αστυνομικούς .

«Η σύγχρονη ζωή με κάνει να πλήττω. Η σάτιρα με εκνευρίζει. Το ίδιο και η ειρωνεία, ο μηδενισμός, η δυνατή και αποσπασματική μουσική. Ακόμα και η αγιοποίηση του ροκ εν ρολ καταντά παιδαριώδης. Δεν μπορώ να δεχθώ την ισχύ του ροκ όταν υπάρχουν η κλασική μουσική και η τζαζ». Ο επόμενος αφορισμός του πέφτει στις εφημερίδες και την τηλεόραση που ευθύνονται για τον κατακερματισμό της αμερικανικής γλώσσας. «Ιδιαίτερα βλέπω ότι οι γυναίκες έχουν χάσει τα λόγια τους σαν να μην υπήρξε ποτέ ο φεμινισμός σε αυτήν τη χώρα. Έχεις μια νέα γενιά γυναικών που κάνουν πίρσινγκ, τατουάζ, λουστράρουν την εικόνα τους και ακούγονται χαζεμένες, ανίκανες να αρθρώσουν μία πρόταση».

Μήπως ο Ελρόι τσαντίζεται γιατί στερεύει η δεξαμενή από τους τύπους γυναικών που τον εμπνέουν για νέες μυθιστορηματικές περιπέτειες; «Σίγουρα φταίει ο κινηματογράφος με τον γρήγορο ρυθμό του και η χυδαιότητα των τηλεοπτικών ριάλιτι σόου. Ο άνθρωποι φαίνεται να νιώθουν περήφανοι που δείχνουν ηλίθιοι. Δεν είμαι φιλελεύθερος και δεν προσπαθώ να μπω στο κεφάλι των άλλων όπως συνήθιζα. Είμαι ο γιος μιας γυναίκας που βιάστηκε και δολοφονήθηκε. Αυτό βρίσκεται βαθιά μέσα μου και ζώντας σε μία εποχή σεξουαλικής καταπίεσης επηρέασε τον ψυχισμό μου για τον οποίο οι γυναίκες με κατηγορούν ως διεστραμμένο. Δεν έχω χάσει αυτό το εφηβικό δέος για το σεξ. Είναι αυτό το ανέκδοτο που με εκφράζει και τα λέει όλα: “Θέλω να βρω αυτόν τον τύπο που επινόησε το σεξ και να τον ρωτήσω τι καινούργιο ετοιμάζει”. Εκεί μέσα είμαι κι εγώ».


Με μια ματιά

Γεννήθηκε το 1948 στο Λος Άντζελες Η μητέρα του βιάστηκε και πέθανε από ξυλοδαρμό όταν εκείνος ήταν 10 ετών Κακός μαθητής στο σχολείο και στα 18 του ζούσε στους δρόμους, πίνοντας αλκοόλ και ναρκωτικά Μετά την αποτοξίνωση, δούλεψε οδηγός σε γήπεδο γκολφ και στα 30 του κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο «Ρέκβιεμ για τον Μπράουν» Η τετραλογία του Λος Άντζελες τον καθιέρωσε ως έναν από τους καλύτερους Αμερικανούς συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων Το «Τισομίνγκο μπλουζ» είναι το νέο του μυθιστόρημα που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Άγρα