[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τι φτώχεια μάς δέρνει…

Κάτι γράφουν για τον Χρυσοχοΐδη στο πανό, αλλά δεν μπορώ να το διαβάσω.

Είναι καμιά εκατοστή παιδιά, ίσως έρχονται από το Γυμνάσιο της γωνίας, φωνάζουν περνώντας από το τούνελ της Μουστοξύδη και στρίβουν προς τα δικαστήρια. Ίσως πάνε για συμπαράσταση στους συλληφθέντες;

Μόνο δύο έμειναν από τους διακόσιους τόσους που συνέλαβαν χτες, στην πορεία του Πολυτεχνείου. Είναι μαζί τους και μια καθηγήτρια, πίσω, με τους τελευταίους. Περνάει μια γυναίκα δίπλα μου, τα βρίζει, απομακρύνεται. Είναι τόσο μικρά, πώς μπορεί και τα περιλούζει έτσι, έστω κι αν κανείς δεν την ακούει; Τα καταλαβαίνω, θέλουν να ζήσουν κι αυτά μια έξαρση, είναι τόσο βαρετή η ζωή στο σχολείο, είναι άσχημη η γειτονιά, είναι δύσκολα τα μαθήματα, περίπλοκες οι σχέσεις, κι οι νεανικές συνάψεις στον εγκέφαλο εκρήγνυνται, δεν αντέχουν να περιμένουν. Περνάει γρήγορα η ηλικία της έξαψης, το ξέρουν, νιώθουν σχεδόν αδικημένα που δεν έχουν μια χούντα κι αυτά, να μπορούν να ξεσηκωθούν με το δίκιο τους. Άδικα προσπάθησα να διηγηθώ τόσες φορές, σε όσα νεαρά πλάσματα γνώρισα, πως η δικτατορία ήταν πολύ δυσάρεστη και καταπιεστική, πως χάσαμε πολλά στην εφηβική μας ηλικία, πως δεν μας αποζημίωσε ούτε εκείνη η έξαρση του Πολυτεχνείου εμάς, αυτά θέλουν τη δική τους γιορτή, τη δική τους δόξα. Γιατί δεν μπορεί να βρει η ζωή τους άλλες συγκινήσεις, τι φτώχεια είναι ετούτη που μας δέρνει; Κύριε Χρυσοχοΐδη μου, πρόσεχέ τα, μην αφήσεις να πάθει τίποτε κανένα τους, μην ακούς τι σου λένε, ό,τι κι αν έχουν γράψει στο πανό τους.

Μάθε στους αστυνομικούς να είναι άψογοι, να μην παρασέρνονται, εκπαίδευσέ τους, πάρε τους εκτός από αλεξίσφαιρα και εγχειρίδια ψυχολογίας. Να γεμίσεις τη ζωή τους περιεχόμενο δεν μπορείς, τουλάχιστον προστάτευσέ την…