[ ΡΙΠΕΣ ] Προαπαιτούμενα

ΔΕΝ είπε τίποτα καινούργιο ο υπουργός Εργασίας δηλώνοντας, χθες, ότι «η κατάσταση στα Ασφαλιστικά Ταμεία είναι δραματική».

ΤΟ πρόβλημα είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες. Και διαιωνίζεται γιατί όλες οι κυβερνήσεις δειλιάζουν, μπροστά στο πολιτικό κόστος, να πάρουν τις δύσκολες εκείνες αποφάσεις που απαιτεί η ριζική αντιμετώπιση και λύση του.

Η λειτουργία των Ταμείων έχει εξελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες μαύρες τρύπες της ελληνικής οικονομίας και σε μόνιμο και σταθερό χώρο ταλαιπωρίας των πολιτών. Είτε πρόκειται για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψή τους είτε για τη χορήγηση της σύνταξής τους.

Η νέα κυβέρνηση υποσχέθηκε προεκλογικά και δηλώνει μετεκλογικά ότι θέλει να προχωρήσει σε μέτρα και ρυθμίσεις που θα καταστήσουν βιώσιμο το ασφαλιστικό σύστημα για πολλές δεκαετίες.

ΟΜΩΣ όσο καλές προθέσεις και αν έχει, δύσκολα θα πετύχει κάτι αν προηγουμένως δεν εξαλείψει μερικές από τις βασικές αιτίες που έχουν προκαλέσει το πρόβλημα.

ΝΑ περιορίσει δηλαδή την τεράστια εισφοροδιαφυγή που υπάρχει σήμερα και ζημιώνει τα Ταμεία με πολλά εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο.

ΝΑ εξορθολογίσει τις δαπάνες υγείας που αποτελούν ανοικτή πληγή και χρόνο με τον χρόνο αυξάνονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, καθώς το σύστημα προμηθειών «μπάζει» από παντού. ΝΑ φροντίσει για την ένταξη στα Ταμεία των χιλιάδων εργαζομένων που σήμερα εργάζονται ανασφάλιστοι, κυρίως μετανάστες, αλλά όχι μόνο.

ΝΑ περιορίσει τη γραφειοκρατία και να εκσυγχρονίσει τη δαιδαλώδη νομοθεσία που δυσχεραίνει τη λειτουργία των Ταμείων και περιορίζει τις δυνατότητες να διαχειριστούν την περιουσία τους.

ΑΝ τα πετύχει αυτά, τότε θα έχει κάνει ένα τεράστιο βήμα για να αντιμετωπίσει το Ασφαλιστικό. Αν όχι, τότε θα αναγκαστεί να μπει στον μονόδρομο των περικοπών στα όρια και στις συντάξεις, που είναι βέβαιο ότι θα τη φέρουν σε πορεία σύγκρουσης με τους εργαζομένους.